Ottawatrip

Met een grote zonnebril op vanwege weer een vreselijke uitbraak van eczeem in mijn ogen en een grote dosis druppels en pillen ben ik op dinsdagmorgen heel vroeg weggebracht door manlief om mee te gaan met de Ottawatrip, een busreis voor ieder die mee wil. Helaas moest mijn kamergenote afzeggen door een ongelukje met haar jongste dochter. Dat was voor mij geen reden om niet mee te gaan en dus ben ik gewoon ingestapt. Er zaten wel meer goede kennissen in de bus en zo verlegen ben ik gelukkig niet. Het waren verder allemaal leden van onze kerk, dus ik zou nog veel mensen leren kennen op reis. Ds. Hakvoort heeft met ons gebeden voor we vertrokken en toen kon de reis beginnen.

We hadden een hele mooie bus en een fijne chauffeur. Na enkele uren hebben we eerst koffie gedronken. Intussen even de benen strekken en natuurlijk een praatje maken. Ik heb elke koffiepauze benut om bij iemand anders aan te schuiven en zo heb ik veel mensen beter leren kennen en zij ook mij.

De stemming zat er al goed in en onderweg zongen we Hollandse liederen, die niet iedereen meer zo vers in het geheugen lagen, maar het gaf wel eenheid onder elkaar. Terwijl de kilometers onder ons weggleden zagen we veel bomen en velden waar soms nog de oogst op stond, of waar ze net klaar waren.

Soms zagen we nog wat boerderijtjes staan, maar het meeste was weilanden.

Rond 4 uur kwamen we in Ottawa aan en reed de bus ons keurig tot aan de voordeur van het hotel.

Het hotel was luxe en omdat mijn vriendin er niet bij kon zijn, had ik een kamer met 2 bedden voor mij alleen, maar omdat je er maar in 1 tegelijk kan slapen, heb ik dat ook maar gedaan. We konden ons opfrissen en toen zijn we gaan dineren in de buurt. Er was keuze tussen vis en kip en iedereen liet het zich goed smaken. Om jullie niet jaloers te maken zal ik geen foto's van de restaurants laten zien.
De volgende morgen was ik al lekker vroeg naar buiten gegaan om even een frisse neus te halen en toen zag ik pas hoe hoog de gebouwen om me heen waren.

Wel even leuk, maar ik zou er NOOIT tussen willen wonen, al kreeg ik geld toe nog niet.

Deze dag gingen we eerst met een bus door de stad en tot onze verbazing kon deze bus ook varen. Het was wel even spannend of we zouden blijven drijven, maar alles ging goed.

We kregen tijdens deze trip veel informatie over de streek en over de grote gebouwen overal. Veel hoogwaardigheidsbekleders wonen in deze omgeving. Gelukkig hebben we de reddingsboeien niet nodig gehad.

We kwamen ook nog langs het goudmuseum waar ze geld maken en later die dag konden we daar nog naar toe, maar er was ook een deel dat gekozen had voor winkelen en daar was ik ook bij. Het is leuk om te weten hoe ze het maken, maar ik vind het nog leuker om het te zien rollen.
De tram stond er ook nog voor mensen die alleen een stadstrip willen maken.

Na een lunch op eigen wijze, gingen we naar het regeringsgebouw dat van buiten af al heel mooi is.

Voor het gebouw is een soort eeuwige vlam die brandt op gas en er loopt water langs.

Binnen is alles streng beveiligd en het voelt een beetje aan als op de luchthaven. Als iedereen klaar is krijgen we een rondleiding door de gangen en langs de kamers. Helaas zijn we te laat om in de vredes toren te kijken, maar we mogen wel binnen kijken bij de regering als ze bezig zijn aan het vragenuur. Nog een keer door de beveiliging en alles was los en vast zit moet ingeleverd worden en zeker geen camera's mee naar binnen. Het is heel leuk om te horen hoe de ene in het Frans van wal steekt en dat dan de tegenpartij in het Engels antwoord geeft. We zitten dan ook op de grens van Ontario en Quebec, dus het is hier 2 talig allemaal.

Als extraatje mogen we mijnheer Dave Mackenzie de hand schudden en hem vragen stellen als we dat willen. Hij is een leider die ook in ons gebied een bekende naam heeft (ik wist eerst van niets natuurlijk) We gingen ook als groep met hem op de foto en hij genoot er zichtbaar van.Ik heb die foto nog niet in bezit, maar dat komt nog wel.

Na deze indrukwekkende middag frissen we ons weer op en gaan daarna weer heerlijk eten in een internationaal restaurant waar ieder kan nemen wat hij graag lust. Het was maar goed dat we daarna niet veel meer in petto hadden, want iedereen had zijn buikje rond en verlangde naar de rust van een heerlijk zacht hotelbed. Na nog even een telefoontje naar Harley ben ik ook heerlijk gaan slapen. De andere morgen ben ik naar de 11e verdieping gegaan en heb een foto gemaakt van de opgaande zon boven Ottawa, wat was dat een prachtig gezicht. Die mooie herfstkleuren tussen al die stenen gebouwen.

De laatste dag brengen we eerst een bezoek aan het oorlogsmuseum, dat was heel erg mooi, maar ook soms vreselijk erg. Al die moordwapens op een rij en al die foto's en films en verhalen van vrijwilligers. De Canadezen verloren ook veel mensen voor onze vrijheid, maar er wordt ook veel aandacht besteed aan de oorlogen die nu nog plaatsvinden en dat is niet fijn om te zien. Zoveel leed en ellende, niet iedereen ging met droge ogen naar buiten die middag. Toen was het tijd om weer de terugreis aan te vangen, overal komt een eind aan. De chauffeur had er aardig de sokken in en we deden onderweg raadsels en we lieten onze snoepzakjes rondgaan. We aten nog in de Mandarin in de buurt van Toronto en dat was weer ieder eigen keus. Als het bord leeg was, kreeg je weer een schone en kon je nog een keer wat halen.
En dan rijden we het terrein weer op waar we ook gestart zijn, iedereen heeft het heel erg naar zijn of haar zin gehad en we maken weer al plannen voor een ander jaar, ja, zo gaat dat he? Mijn lieve mannetje staat al weer op me te wachten en samen rijden we naar Harley, naar ons huis, onze boerderij en onze kinderen.Gelukkig zijn mijn ogen ook weer wat opgeknapt en is de pijn weg.

Heerlijk  om weer thuis te komen. We hebben veel gepraat, gelachen en veel met elkaar gedeeld, het was goed om je ook eens in een ander te verdiepen, die op alle punten je medereiziger is. Ik vond het fijn en leerzaam en ik ben blij dat ik mee ben geweest. Hopelijk tot volgende reis.