Een mooie busreis

In de zomervakantie konden we weer inschrijven voor de jaarlijkse busreis, maar toen had ik er nog niet zo'n zin in, druk met de kinderen en volop mooi weer. Maar toen eind september de uitnodiging nog een keer verspreid werd, kreeg ik toch wel zin om mee te gaan. Het was deze keer maar 1 daagje, dus dat is makkelijker te overzien en te regelen. Aldus ingeschreven en betaald en op 1 oktober om 8 uur gingen we vertrekken.

Om half 10 kregen we koffie geserveerd in een pottenbakkerij die speciaal voor ons open was. Het zag er gezellig uit en de koffie smaakte heerlijk.

Er werd heel wat verhandeld onder het genot van meerdere kopjes koffie en een heerlijk stukje eigengemaakt gebak.

Daarna vertrokken we naar Cambridge, waar we een rondleiding zouden krijgen bij Ontario Christian Gleaners, een bedrijf dat soepgroenten maakt voor arme mensen. 1.100 uren per week worden er gewerkt door talloze vrijwilligers die meer dan 5.000 kilo groenten verwerken to ongeveer 30.000 porties voor soep. De groenten worden gesneden en daarna gedroogd in een droogoven. Later worden ze gemengd met andere produkten tot soepmix.

 Ongeveer 10 minuten voor we er waren vertelde de reisleidster wat de regels waren en hoe laat we terug moesten zijn bij de bus en toen kwam de buschauffeur er tot zijn schrik achter dat hij al naar de volgende lokatie was gereden en dat we niet meer terug konden, want dan zouden we de rondleiding niet meer halen, dat gaat allemaal stipt op tijd.

 Ja, wat nu, iedereen was best teleurgesteld, want het leek ons erg leuk om dat eens te zien. Er werd besloten om toch maar door te rijden naar het volgende evenement en dan konden we daar wat langer vertoeven, het was niet anders. Misschien gelijk een leuk idee voor een ander jaar.

Het volgende onderdeel van de reis was het butterfly conservatory, dat wil zeggen de vlindertuin.

Het was er prachtig, maar wel broeiend heet en vochtig, daar hou ik niet zo van, maar je bent met z'n allen uit, dus blijf je bij elkaar. Het was rond de 28 graden en 80% luchtvochtigheid, de ideale temperatuur voor de vlinders.

Er liepen meisjes rond die alles uitlegden en verder kon je maar kijken, kijken en nog eens kijken, ze zaten overal om ons heen, soms op je kleding of zelfs een op mijn neus.

De kinderen van Grade 4 gaan ook altijd hierheen met de schoolreis. Ze leren op school bij biologie natuurlijk al het verhaal van cocon tot vlinder.

Er zijn altijd zo'n 3.000 vlinders in de tuin, je ziet ze niet allemaal natuurlijk en als ze net uit de cocons zijn gekomen, zijn ze erg lui en traag. Ze  komen als pop aan in de vlindertuin, ze komen van broeierijen in Costa Rica en de Filippijnen. Er is een speciale ruimte ingericht waar ze uitkomen en hun vleugels laten drogen voor ze uitvliegen.

De meeste worden maar 2 weken oud, maar er zijn soorten die 6 tot 8 maanden blijven leven en die vliegen in de natuur ook naar Mexico om te overwinteren.

In het voorjaar paren ze en dan vliegen ze naar Zuid Texas, daar leggen ze hun eieren.

Zo kost het deze soort vlinder ongeveer 4 generaties om half mei weer terug te keren naar Ontario.

Maar zoals ik al schreef, de meesten leven maar 2 weken en elke 2 weken komt er dan ook een verse lading aan in de vlindertuin.

Op veel plaatsen stond er nectar gereed en lekkere vitamine hapjes en de vlinders stoorden zich niet aan de gasten die rondliepen.

Ze voelden zich echt thuis in hun omgeving

Sommigen van de groep werd het toch te heet onder de oksels en die vertrokken naar de cadeauwinkel met cadeautjes en leuke kaarten. Ik kocht er een mooie folder met alle soorten vlinders van Ontario. Er waren vlinders bij die leken wel geverfd of geborduurd.

Er was ook nog een tentoonstelling met allerlei soorten motten en ongedierte, het zag er prachtig uit achter het glas, maar ik kom ze liever niet tegen in het echt, ik heb de SPINNEN dan ook maar niet op de foto gezet. De motten waren niet in levende lijve te zien, die vliegen alleen s'nachts.

Er is gewoon teveel om hier te laten zien. Wat is Gods schepping en onderhouding toch wonderlijk.

Er vlogen ook veel vogeltjes rond, helemaal op hun gemak.

De kwartels waren er voor het eerst weer sinds lange tijd.

Zoveel soorten vogels.

 Ook hadden ze er nog wat meer opgezette dieren, waaronder de uilen.

We aten ter plaatse een heerlijke lunch en er was ook tijd voor ontmoeting. Er zaten ook mensen op de bus die eigenlijk in Holland wonen, maar die hier bij hun dochter op visite waren. Ze kwamen op de bus en zagen onze "jonge" groep zitten en toen zeiden ze dat hun dochter had gezegd dat je voor deze reis 60+ moest zijn, dat was lachen natuurlijk.

Er was kalebassensoep, klaargemaakte sla en diverse belegde broodjes en een quiche.

Na de lunch en de groepsfoto vertrokken we richting de Toyota fabriek, daar konden we via een tramrit binnen zien hoe de Toyota Corolla en de Lexus in elkaar werden gezet, heel leerzaam en op sommige plekken had ik wel meer willen zien, maar dat mocht niet, er mochten ook geen foto's worden gemaakt in de fabriek.

Ik ben nogal een Toyota liefhebber, dus extra geinteresseerd.

 Na een film en een leerzame tour gingen we op weg naar Mac Dougal Cottage, daar kon de ene groep gaan winkelen en de andere groep bezocht een oud huis door Schotten gebouwd in 1885, het huis hing vol met schilderijen en al het houtwerk was nog intact van die tijd, daar mochten ook geen foto's worden gemaakt. Na weer wat koffie en wat winkelen gingen we op weg naar de Mandarin, ook een grote favoriet van mij.

Je kan daar nl. kiezen wat je wilt, voor elk wat wils, voorgerechten, soep, salades, vlees, vis of kip. Friet, groenten, mihoen, rijst. Uit de oven, de pan of de grill.

Je loopt net zo vaak om je bord te vullen tot je genoeg hebt. Voor de een is dat 3 keer spareribs of kip en voor een ander zijn dat krabpoten en garnalen. Ik had sla als voorgerecht met hete kip, echt hete kip, mijn keel en lippen stonden helemaal in brand en ik zag er meer om me heen die zaten te blazen.

En voor de ander is dat 4 keer een toetje of ijs of zelfs een suikerspin.

Deze avond was onverwacht ook nog goedkoper voor de senioren, die mochten voor de halve prijs, en aangezien er op een paar jonkies na er veel senioren waren, was dat een leuke verrassing. Nog leuker was het dat ze spontaan het overige geld aan onze school doneerden als gift.

 Na een fijne dag met veel sociale contacten, keerden we weer veilig huiswaarts, iedereen ging weer zijns weegs en we kijken terug op een mooie dag, en dat is zeker ook te danken aan onze 2 super reisleidsters, een met en een zonder stem, maar bovenal dank aan de Heere die ons weer veilig thuis heeft gebracht.

Een reis met oponthoud

In maart hadden we een advertentie gelezen waarin rammen te koop werden aangeboden en aangezien we wat nieuw bloed wilden onder de schapen, leek het ons een goed plan om er eens een kijkje te gaan nemen. Het was zo'n 200 km bij ons vandaan, dus op maandagmorgen zijn we vroeg ingestapt om ook op tijd weer terug te kunnen zijn. Er zat niet zo heel veel benzine meer in de pickup, dus we zouden na zo'n half uurtje ergens tanken. Via de tomtom begonnen we onze reis. Adriaan begon al gelijk te brommen over de snelwegen, dus we kozen via de tomtom: snelwegen vermijden, goed plan, dan zie je ook nog eens wat, toch? 

Na een poosje zag ik het benzine niveau toch wel meer en meer zakken en ik werd al een beetje zenuwachtig, ik hou helemaal niet van laatste beetjes enzo, dus we keken al uit naar een benzinepomp, elke dorpje dat we passeerden was te klein voor een tankstation, dus toen ik het niet meer aandurfde om verder te rijden, besloot ik het te vragen bij een huis. Aangebeld, aardige man, nee, geen tankstation en het dorp verderop (10km) had er ook geen meer. Ja, wat nu, ik stond daar echt beteuterd op de stoep. Ik vroeg, heeft u soms niet wat in een jerrycan van de grasmaaier ofzo, ik kan het contant betalen. Nee zei hij, maar ik heb wel een pasje van een benzinepomp van een agrarisch bedrijf, kom maar achter me aan en dan tank ik hem vol. En zo gebeurde het, hij tankte de auto voor $80.00 vol en we hebben hem een goede fooi gegeven en hem duizend keer bedankt voor zijn hulp, ik zei tegen hem, ik belde gelukkig aan bij de juiste deur, u heeft onze dag helemaal goed gemaakt, we zullen dit nooit vergeten. 

Helemaal opgelucht en vol goede moed vervolgden we onze weg, nog zo'n 150 km te gaan. We genoten echt van al het uitzicht en zagen soms prachtige muurtekeningen.

We zijn ook nog even langs de melkfabriek gereden die voorheen onze geitenmelk kwam halen, daar was ook nog een mooie muurplaat te zien.

Bij een van de muurschilderijen vonden we een klein restaurantje, heel voorzichtig waagden we ons naar binnen, maar toen het eten werd gebracht, waren we helemaal blij, het was zo lekker en zo netjes klaargemaakt, later begrepen we dat er Amish in de keuken stonden en die weten alles van lekker eten. Adriaan had een vismenu en ik koos lekker lever met uitjes en bacon en champignons, ik proef het nog op mijn tong nu ik er over schrijf. 

Daarna tuften we verder en kwamen precies om 1 uur bij onze afspraak aan. We hadden meteen een leuk gesprek, half Engels,half Hollands, want hij was ook geemigreerd. We mochten in de stal overal kijken en er waren vreselijk veel schapen.

Alles zag er keurig uit en overal waren hokken met schapen en daarbij stonden ook de hokken om af te lammen, alles was zo netjes verzorgd en het was lekker fris in de stal. De rammen zaten natuurlijk apart en zo kon Adriaan goed kijken welke hij wilde hebben.

Het waren allemaal stevige boys en het was moeilijk om te kiezen, maar we hadden geen haast.

Terwijl de mannen in de gietende regen de uitgekozen rammen in de pickup laadden, ging ik even een rondje doen langs de alpaca's, het waren enorm grote beesten en ik ben maar niet te dichtbij gaan staan, ze willen nogal graag op je spugen nl.

Nadat ook de papierhandel was afgewerkt en na het afrekenen (en nog een uur kletsen) gingen we weer terug richting Harley, we keken eerst nog even bij de zee, die lag nog geen 3 km van zijn huis vandaan en ik kon het niet laten om even de zeelucht op te snuiven.

We besloten om via de zee de eerst 50 km richting huis af te leggen en daarna een stukje rechtstreekser te gaan rijden, maar na 5 km ging het al goed mis. Bij een stoplicht kon Adriaan bijna niet aangeremd komen en dat was een akelig gevoel, Wat nu? 200 km van huis en dan pech met de auto. We kenden de streek wel, want we waren het jaar ervoor daar wezen slapen in een motel toen we samen een reisje maakten en we wisten dat er een dealer zat van chevy, dus we wilden dat eerst proberen, misschien konden ze iets voor ons doen.

Nog geen paar minuten later hadden we het al gevonden en ja hoor, ze hadden een service centrum en zouden er zo naar kijken, wij gingen even koffie doen bij de Mac Donalds die ernaast stond.

Na een uurtje rondgehangen te hebben in een enorme showroom met allemaal glanzende nieuwe auto's, kwam het bericht dat de remleidingen lekten en dat ze alle 4!!!! vervangen moesten worden en ook het opvangvat van de remolie moest dan vernieuwd, het zou 24 uur gaan duren en het zou maar liefst $5000.00 gaan kosten, HALLO!! We moesten maar in een motel blijven slapen en dan eind van de andere dag terugkomen. (en onze kinderen waren intussen al thuis en helemaal alleen) We konden ook een auto huren en dan 2 dagen later de oude ophalen. maar toen we vertelden dat er vee in de pickup zat, begrepen ze wel dat dat niets zou worden. Dan konden ze ons altijd nog gaan slepen naar Harley, AHUM, dat dachten we dus niet. Na een denkrondje over het terrein met allemaal mooie nieuwe pickups (wat Annemijn later heel leuk vond) lieten we ons weer bij de balie zien. Bij de balie waren ze trouwens ontzettend onaardig, dat kan eigenlijk niet en zeker niet in zo'n dure zaak, de monteur die we later spraken was veel aardiger, hij begon gelijk over de schapen, zijn zus had ook dat soort en hij was echt geinteresseerd.

We vroegen om 4 flesjes remolie en besloten om via alle binnenwegen gewoon naar huis te gaan, ze waren wel boos en we moesten handtekeningen zetten dat we hen niet aansprakelijk konden stellen als er wat zou gebeuren en natuurlijk moesten we nog een dikke vette rekening betalen voor dat kwartier dat ze ernaar gekeken hadden en wij op weg. De eerste weg kwamen we al een politie auto tegen en we dachten even dat de garage die had gebeld, maar dat was gelukkig niet zo. We waren zo blij als een kind als de tomtom aangaf dat de volgende weg 26km of meer was, dan hoefden we niet zo vaak te remmen (de handrem was trouwens al eerder gebroken) en zo ging het van minuut tot minuut steeds dichter naar Harley toe. Bijna geen verkeer,want het was intussen al veel later dan de bedoeling was, maar wel heel veel regen en harde wind. Bij elke bocht of kruising zat ik helemaal mee te remmen, niet dat dat hielp, maar Adriaan reed supervoorzichtig, gewoon wat eerder inhouden dan normaal. Bij de laatste 97 km ging ik pas ontspannen, ik dacht, nu we dit gehaald hebben, zal de rest ook wel lukken en zo ging het ook, gewoon rustig aan en de weg werd steeds bekender. We waren half 8 thuis en iedereen was zo blij dat we er waren. Wat kan een mens zich dan dankbaar voelen zeg, gespaard onderweg en weer veilig thuisgekomen. Het was een rit om nooit meer te vergeten, dat begrijpen jullie wel.

En het leukste van alles was ik bijna vergeten, we hebben hem hier laten repareren en waren met iets van $1750.00 veel goedkoper uit, ja, al dat blingbling in die showroom moet toch uit iemand zijn zak komen, maar liever niet uit die van ons.