Een reis met oponthoud

In maart hadden we een advertentie gelezen waarin rammen te koop werden aangeboden en aangezien we wat nieuw bloed wilden onder de schapen, leek het ons een goed plan om er eens een kijkje te gaan nemen. Het was zo'n 200 km bij ons vandaan, dus op maandagmorgen zijn we vroeg ingestapt om ook op tijd weer terug te kunnen zijn. Er zat niet zo heel veel benzine meer in de pickup, dus we zouden na zo'n half uurtje ergens tanken. Via de tomtom begonnen we onze reis. Adriaan begon al gelijk te brommen over de snelwegen, dus we kozen via de tomtom: snelwegen vermijden, goed plan, dan zie je ook nog eens wat, toch? 

Na een poosje zag ik het benzine niveau toch wel meer en meer zakken en ik werd al een beetje zenuwachtig, ik hou helemaal niet van laatste beetjes enzo, dus we keken al uit naar een benzinepomp, elke dorpje dat we passeerden was te klein voor een tankstation, dus toen ik het niet meer aandurfde om verder te rijden, besloot ik het te vragen bij een huis. Aangebeld, aardige man, nee, geen tankstation en het dorp verderop (10km) had er ook geen meer. Ja, wat nu, ik stond daar echt beteuterd op de stoep. Ik vroeg, heeft u soms niet wat in een jerrycan van de grasmaaier ofzo, ik kan het contant betalen. Nee zei hij, maar ik heb wel een pasje van een benzinepomp van een agrarisch bedrijf, kom maar achter me aan en dan tank ik hem vol. En zo gebeurde het, hij tankte de auto voor $80.00 vol en we hebben hem een goede fooi gegeven en hem duizend keer bedankt voor zijn hulp, ik zei tegen hem, ik belde gelukkig aan bij de juiste deur, u heeft onze dag helemaal goed gemaakt, we zullen dit nooit vergeten. 

Helemaal opgelucht en vol goede moed vervolgden we onze weg, nog zo'n 150 km te gaan. We genoten echt van al het uitzicht en zagen soms prachtige muurtekeningen.

We zijn ook nog even langs de melkfabriek gereden die voorheen onze geitenmelk kwam halen, daar was ook nog een mooie muurplaat te zien.

Bij een van de muurschilderijen vonden we een klein restaurantje, heel voorzichtig waagden we ons naar binnen, maar toen het eten werd gebracht, waren we helemaal blij, het was zo lekker en zo netjes klaargemaakt, later begrepen we dat er Amish in de keuken stonden en die weten alles van lekker eten. Adriaan had een vismenu en ik koos lekker lever met uitjes en bacon en champignons, ik proef het nog op mijn tong nu ik er over schrijf. 

Daarna tuften we verder en kwamen precies om 1 uur bij onze afspraak aan. We hadden meteen een leuk gesprek, half Engels,half Hollands, want hij was ook geemigreerd. We mochten in de stal overal kijken en er waren vreselijk veel schapen.

Alles zag er keurig uit en overal waren hokken met schapen en daarbij stonden ook de hokken om af te lammen, alles was zo netjes verzorgd en het was lekker fris in de stal. De rammen zaten natuurlijk apart en zo kon Adriaan goed kijken welke hij wilde hebben.

Het waren allemaal stevige boys en het was moeilijk om te kiezen, maar we hadden geen haast.

Terwijl de mannen in de gietende regen de uitgekozen rammen in de pickup laadden, ging ik even een rondje doen langs de alpaca's, het waren enorm grote beesten en ik ben maar niet te dichtbij gaan staan, ze willen nogal graag op je spugen nl.

Nadat ook de papierhandel was afgewerkt en na het afrekenen (en nog een uur kletsen) gingen we weer terug richting Harley, we keken eerst nog even bij de zee, die lag nog geen 3 km van zijn huis vandaan en ik kon het niet laten om even de zeelucht op te snuiven.

We besloten om via de zee de eerst 50 km richting huis af te leggen en daarna een stukje rechtstreekser te gaan rijden, maar na 5 km ging het al goed mis. Bij een stoplicht kon Adriaan bijna niet aangeremd komen en dat was een akelig gevoel, Wat nu? 200 km van huis en dan pech met de auto. We kenden de streek wel, want we waren het jaar ervoor daar wezen slapen in een motel toen we samen een reisje maakten en we wisten dat er een dealer zat van chevy, dus we wilden dat eerst proberen, misschien konden ze iets voor ons doen.

Nog geen paar minuten later hadden we het al gevonden en ja hoor, ze hadden een service centrum en zouden er zo naar kijken, wij gingen even koffie doen bij de Mac Donalds die ernaast stond.

Na een uurtje rondgehangen te hebben in een enorme showroom met allemaal glanzende nieuwe auto's, kwam het bericht dat de remleidingen lekten en dat ze alle 4!!!! vervangen moesten worden en ook het opvangvat van de remolie moest dan vernieuwd, het zou 24 uur gaan duren en het zou maar liefst $5000.00 gaan kosten, HALLO!! We moesten maar in een motel blijven slapen en dan eind van de andere dag terugkomen. (en onze kinderen waren intussen al thuis en helemaal alleen) We konden ook een auto huren en dan 2 dagen later de oude ophalen. maar toen we vertelden dat er vee in de pickup zat, begrepen ze wel dat dat niets zou worden. Dan konden ze ons altijd nog gaan slepen naar Harley, AHUM, dat dachten we dus niet. Na een denkrondje over het terrein met allemaal mooie nieuwe pickups (wat Annemijn later heel leuk vond) lieten we ons weer bij de balie zien. Bij de balie waren ze trouwens ontzettend onaardig, dat kan eigenlijk niet en zeker niet in zo'n dure zaak, de monteur die we later spraken was veel aardiger, hij begon gelijk over de schapen, zijn zus had ook dat soort en hij was echt geinteresseerd.

We vroegen om 4 flesjes remolie en besloten om via alle binnenwegen gewoon naar huis te gaan, ze waren wel boos en we moesten handtekeningen zetten dat we hen niet aansprakelijk konden stellen als er wat zou gebeuren en natuurlijk moesten we nog een dikke vette rekening betalen voor dat kwartier dat ze ernaar gekeken hadden en wij op weg. De eerste weg kwamen we al een politie auto tegen en we dachten even dat de garage die had gebeld, maar dat was gelukkig niet zo. We waren zo blij als een kind als de tomtom aangaf dat de volgende weg 26km of meer was, dan hoefden we niet zo vaak te remmen (de handrem was trouwens al eerder gebroken) en zo ging het van minuut tot minuut steeds dichter naar Harley toe. Bijna geen verkeer,want het was intussen al veel later dan de bedoeling was, maar wel heel veel regen en harde wind. Bij elke bocht of kruising zat ik helemaal mee te remmen, niet dat dat hielp, maar Adriaan reed supervoorzichtig, gewoon wat eerder inhouden dan normaal. Bij de laatste 97 km ging ik pas ontspannen, ik dacht, nu we dit gehaald hebben, zal de rest ook wel lukken en zo ging het ook, gewoon rustig aan en de weg werd steeds bekender. We waren half 8 thuis en iedereen was zo blij dat we er waren. Wat kan een mens zich dan dankbaar voelen zeg, gespaard onderweg en weer veilig thuisgekomen. Het was een rit om nooit meer te vergeten, dat begrijpen jullie wel.

En het leukste van alles was ik bijna vergeten, we hebben hem hier laten repareren en waren met iets van $1750.00 veel goedkoper uit, ja, al dat blingbling in die showroom moet toch uit iemand zijn zak komen, maar liever niet uit die van ons.