Snowtubing

Gisteren, maandag 20 februari waren de kinderen vrij. Het was voor Canada een extra vrije dag met de naam: Family Day. De winkels en kantoren waren dan ook gesloten. Maar aangezien wij niet zoveel familie hebben hier, kregen we een uitnodiging van goede vrienden om mee te gaan snowtuben. Ehm, ja leuk, maar wat is dat nu weer?

Nou, dat is dus heel leuk. We reden eerst naar St. Marys, ruim een uur van Harley vandaan met 2 auto's vol kinderen (en ZONDER de mannen) op weg naar River Valley. Aldaar was het even een half uurtje wachten, want de banden waren op en omdat je voor 2 uur moet betalen is het leuker om die tijd ook goed te gebruiken. Na een kopje koffie was het onze beurt. We kregen een pas om onze nek waar op stond wanneer de tijd om was.

De eerste paar keer gingen we vol goede moed lopend naar boven. Konden we gelijk goed zien hoe de anderen naar beneden suisden.

Naarmate de tijd vorderde werd die helling steeds gladder en toen hebben we gebruik gemaakt van de lift.

Het was wel even wachten in de rij, want er waren er meer op het idee gekomen om hun familiedag daar door te brengen. We kwamen nogal wat bekenden tegen die als gezin ook van de sneeuw en de heerlijke zon kwamen genieten. Hieronder het beeld van de hele piste (zo noem ik het maar) Links was de stijle baan en rechts ging het met veel hobbels naar beneden.

Deze grote sneeuwkanonnen zorgen ervoor dat de sneeuw elke dag op de goede plek terechtkomt.

En met deze "schuivers" worden de banen mooi glad gemaakt en de randen omhoog geschoven, zodat iedereen in zijn eigen baan blijft.

Lars had er heel veel zin in en vond het niet zo leuk dat hij zo lang in de rij moest, maar liggend wachten is zo erg nog niet.

Jarno vond die wachttijd wel fijn, want hij moest nog wel even een paar keer slikken voor hij naar beneden durfde.

Hier zien jullie de tubes die allemaal wachten om naar beneden te glijden. Er waren verschillende maten. Kinderen onder de 8 moesten een veiligheidshelm op en met een volwassene naar beneden. Volgens mij gaat dat veel harder dan alleen, maar toch was het verplicht om bij je kind te blijven. (Lars is stiekem 1 keer alleen naar beneden gegaan, maar jullie hadden dat vast al verwacht)

Het was een hele leuke inspanning en iedereen had enorm genoten. Na 2 uren was het dan voor de ene wel fijn om te stoppen, maar er waren er ook die nog wel een keer wilden. De ene ging recht naar beneden en een ander ging in een spin, dus al draaiende, voor elk wat wils zal ik maar zeggen.

Maar ja, aan alles komt een eind en het was intussen al tegen zessen en we moesten ook dat eind weer terug naar huis. Van koken zou toch niets meer komen, dus zijn we de eerste de beste Mac Donalds ingedoken. Dat was een feestje voor de kids (en de mama's) Iedereen mocht zelf iets kiezen om te eten en zelf nog drinken bijvullen dat vonden ze prachtig natuurlijk. En toen we dus na zeven uur richting huis gingen was het met in elke auto zo'n 5 kinderen heel snel stil. Buikje vol en moe van het spelen waren ze heel snel in dromenland. En eenmaal thuis gauw naar bed, want de andere dag wacht de school weer. Het was heel fijn om als vrienden met elkaar te zijn en dat het voelde als 1 familie.

De winter

Iedereen waarschuwde ons bij vertrek voor de koude winters in Canada, maar tot op heden is het nog goed te doen. In Holland is het ook serieus winter geweest, heb ik wel begrepen. Het was bij ons op zijn laagst min 21 en toen was het ook echt koud, maar volgens de kennissen en vrienden is dit een hele softe winter. Dat is voor ons wel fijn, dan kunnen we er langzaam aan wennen.

Het is natuurlijk altijd heel mooi om foto's te maken van de sneeuw, maar het mooiste is het om het LIVE te zien.

De kinderen moeten helaas gewoon naar school, de bus wacht niet. Het is 1 ochtend gebeurd dat de bus 2 uur later vertrok i.v.m ijzel en dat is vooral in de gravelwegen heel verraderlijk.

Gelukkig ligt de sneeuw er nog als ze weer thuis komen, sneeuw verveeld nooit.

Erik is een kunstenaar met de speciale sneeuwballenschep. Niemand wil de deur meer uit als er zoveel ballen liggen om mee bekogeld te worden. IK zeker NIET!

De hond tilt eerst haar poten goed op voor de koude sneeuw, maar later wroet ze met haar neus allemaal gaten en zwaait ze met haar staart van plezier.

 

Binnen wordt er ook nog gewerkt. We moeten ook denken aan de vogeltjes die nu geen eten uit de natuur kunnen halen. Al de pinda's worden aan een draad geregen.

Erik zorgt voor wat voorraad in de boom.

Toen we hier net woonden, zagen we geen vogels, maar nu zien we er soms een heleboel tegelijk.

De tweeling speelt ook nog graag met de slee en Jarno durft al helemaal alleen stijl naar beneden.
(nou ja, hij vindt het stijl, maar het is maar een heel klein stukje naar beneden)

Op zaterdagmiddag wordt er nogal eens wat rommel opgestookt en met deze temperaturen is het heerlijk om daar bij te staan. Daardoor missen we wel eens een telefoongesprek met Holland, maar als het bij ons nog middag is, is het in Holland al weer bijna bedtijd, dat vergeten we wel eens.

Hieronder nog even een foto van Adriaan met de tweeling, ze hebben geen last van de kou, want meestal is er s'middags een heerlijk zonnetje. De oudste zijn schaatsen op de ijsbaan in Norwich.

En och, terwijl de winter voortduurt wil een mens toch altijd weer vooruit kijken, want in huis zijn de eerste tekenen weer al van het voorjaar te zien. Voorlopig zal het nog wel winter zijn en blijven, maar gelukkig zullen de seizoenen altijd blijven wisselen zolang de aarde nog draait.

Alles op zijn tijd. Hartelijke groeten vanuit een besneeuwd Canada.