Snowtubing

Gisteren, maandag 20 februari waren de kinderen vrij. Het was voor Canada een extra vrije dag met de naam: Family Day. De winkels en kantoren waren dan ook gesloten. Maar aangezien wij niet zoveel familie hebben hier, kregen we een uitnodiging van goede vrienden om mee te gaan snowtuben. Ehm, ja leuk, maar wat is dat nu weer?

Nou, dat is dus heel leuk. We reden eerst naar St. Marys, ruim een uur van Harley vandaan met 2 auto's vol kinderen (en ZONDER de mannen) op weg naar River Valley. Aldaar was het even een half uurtje wachten, want de banden waren op en omdat je voor 2 uur moet betalen is het leuker om die tijd ook goed te gebruiken. Na een kopje koffie was het onze beurt. We kregen een pas om onze nek waar op stond wanneer de tijd om was.

De eerste paar keer gingen we vol goede moed lopend naar boven. Konden we gelijk goed zien hoe de anderen naar beneden suisden.

Naarmate de tijd vorderde werd die helling steeds gladder en toen hebben we gebruik gemaakt van de lift.

Het was wel even wachten in de rij, want er waren er meer op het idee gekomen om hun familiedag daar door te brengen. We kwamen nogal wat bekenden tegen die als gezin ook van de sneeuw en de heerlijke zon kwamen genieten. Hieronder het beeld van de hele piste (zo noem ik het maar) Links was de stijle baan en rechts ging het met veel hobbels naar beneden.

Deze grote sneeuwkanonnen zorgen ervoor dat de sneeuw elke dag op de goede plek terechtkomt.

En met deze "schuivers" worden de banen mooi glad gemaakt en de randen omhoog geschoven, zodat iedereen in zijn eigen baan blijft.

Lars had er heel veel zin in en vond het niet zo leuk dat hij zo lang in de rij moest, maar liggend wachten is zo erg nog niet.

Jarno vond die wachttijd wel fijn, want hij moest nog wel even een paar keer slikken voor hij naar beneden durfde.

Hier zien jullie de tubes die allemaal wachten om naar beneden te glijden. Er waren verschillende maten. Kinderen onder de 8 moesten een veiligheidshelm op en met een volwassene naar beneden. Volgens mij gaat dat veel harder dan alleen, maar toch was het verplicht om bij je kind te blijven. (Lars is stiekem 1 keer alleen naar beneden gegaan, maar jullie hadden dat vast al verwacht)

Het was een hele leuke inspanning en iedereen had enorm genoten. Na 2 uren was het dan voor de ene wel fijn om te stoppen, maar er waren er ook die nog wel een keer wilden. De ene ging recht naar beneden en een ander ging in een spin, dus al draaiende, voor elk wat wils zal ik maar zeggen.

Maar ja, aan alles komt een eind en het was intussen al tegen zessen en we moesten ook dat eind weer terug naar huis. Van koken zou toch niets meer komen, dus zijn we de eerste de beste Mac Donalds ingedoken. Dat was een feestje voor de kids (en de mama's) Iedereen mocht zelf iets kiezen om te eten en zelf nog drinken bijvullen dat vonden ze prachtig natuurlijk. En toen we dus na zeven uur richting huis gingen was het met in elke auto zo'n 5 kinderen heel snel stil. Buikje vol en moe van het spelen waren ze heel snel in dromenland. En eenmaal thuis gauw naar bed, want de andere dag wacht de school weer. Het was heel fijn om als vrienden met elkaar te zijn en dat het voelde als 1 familie.