de Groentetuin / Vegetable Garden

Omdat de groente in de winkels erg duur is en ook omdat we er elke keer 20 km voor moeten rijden, leefde al een poosje in ons achterhoofd de wens van een eigen groentetuin. En vooral zagen we in onze gedachten al de groenten op tafel staan, maar voordat dat zover is, moet er nog heel wat gebeuren. Als eerste maakten we een minikasje voor het kweken van de zaadjes.

Verder werden in huis al heel wat minipotjes gevuld met allerlei soorten zaad. Alleen was het hier al heel vroeg warm, dus ging het te snel in de sunroom met de plantjes, ze stonden er te snel en te hoog uit. Maar na 2 nieuwe pogingen ging het er dan toch op lijken. Ook werd er rechtstreeks met het kleine zaaimachientje in de grond gezaaid. (Toch goed dat we het meegenomen hebben)

De kinderen staan er met hun neus bovenop om te kijken hoe dat allemaal in zijn werk gaat.

En we hopen dat het nog steeds geldt dat jong geleerd, oud gedaan is.

Intussen beginnen in de bak de zaadjes al te kiemen en ze banen zich een weg naar boven.

Omdat het eerst grasland was moet er voor de aardappelen ook nog een stukje worden gevlakt. Lars speelt voor paard en haalt de "vlakker" erover.

Het is hier niet de boom wordt hoe langer hoe dikker, maar de tuin wordt almaar groter en groter, want er komt steed nieuw zaad bij en ook pootgoed. Hier kijkt Jarno of de peetjes goed gezaaid zijn.

Vanwege de droogte moet er wel elke dag beregent worden

Heel snel zien we het loof van de aardappelen groeien, de temperaturen zijn hier iets te hoog voor de tijd van het jaar en als je dan beregent, dan wil dat wel groeien. Ook de uien hebben er zin in. We hadden ook bosuitjes, maar daar heeft de hond doorheen gejaagd, toen hij naar de schapen stond te blaffen. Eerst hadden de katten er een spelletje van gemaakt, als Adriaan de uitjes in de grond zette, haalden zij ze er weer uit. Nou, dat spelletje waren wij gauw zat. Nu staat er inmiddels een draadje met prik om de hele tuin heen. De andere zaadjes blijven wat achter, maar geduld is een zeer schone zaak.

In mijn minituintje bij de achterdeur, groeit de spinazie ook al goed. Het is zo leuk om uit je eigen tuin te eten en ook om te zien hoe die zaadjes allemaal hun eigen weg gaan.

Na verloop van wat tijd, groeien de aardappelen steeds beter, al blijft het droog.

En het resultaat mag gezien worden, de eerste keer dat we alles uit de tuin eten ziet het er heel mooi uit en ik kan u vertellen, het was heerlijk. Nu laten we de aardappelen nog wel wat groeien, want geen betere raad als voorraad. En de oude moeten ook nog op (mmwwaaaa)

Vandaag hebben we verse krootjes (rode bietjes) op het menu en zo kijken we elke dag wat er goed is om te eten. En in de vakantietijd met al het zwemmen en spelen, zijn er altijd hongerige monden te vullen en wat kunnen we ze beter geven dan HOLLANDSE kost.

04-06-2011/04-06-2012

Ja, het is echt waar, we zijn vandaag een jaar in Canada. Het lijkt aan de ene kant wel al jaren en aan de andere kant is het of we er net zijn. In vogelvlucht neem ik jullie nog even mee door dit voorbijgevlogen jaar.

4 juni 2011 ging al heel vroeg de wekker in verschillende huizen, want de Leeuwtjes zouden worden weggebracht naar Schiphol vanuit hun vertrouwde omgeving en huis op het Sas.

Ook lieten zij hun werk daar achter, hier in deze stal zijn wat uurtjes doorgebracht tussen het vee.

Op Schiphol viel het niet mee, maar het is wel gebleken dat de banden hier niet werden verbroken, alleen maar wat uitgerekt. We voelen nog steeds veel medeleven en liefde onder elkander. De post stopt bijna elke dag wel met een kaart of brief. Ook is er elke dag wel e-mail.

Met de Air-Transat vlogen we ons nieuwe moederland tegemoet, Nederland blijft altijd je vaderland.

We huurden het eerste halfjaar een huisje om de zaken eens langzaamaan te verkennen.

De mennonieten waren a.h.w. onze buren en dat beviel ons wel. We konden daar terecht voor groente en aardappelen en ook hadden ze heerlijke eitjes te koop.

De kinderen mochten nog even meedoen op school zodat alles na de grote vakantie niet meer zo heel spannend zou zijn. Dat viel gelukkig heel erg mee.

In de zomervakantie zijn we nog een week door Canada heen wezen reizen om iets van de natuur van het land op te snuiven, dat was een hele ervaring.

Op 1 november vertrokken we van de Oxford Rd. 13 naar het rustige dorpje Harley om een bestaande geitenfarm verder voort te zetten. Er staat een groot huis bij van meer dan 120 jaar oud.

Toen al onze eigen spulletjes erin stonden, voelde het meteen alsof we thuis waren. De kinderen hadden ruimte om te spelen en vermaakten zich meteen.

Geitenmelken werd ons nieuwe werk, het is heel anders dan de koeien, maar we waren blij met werk en een eigen plekje om te wonen.

Adriaan weidde zich geheel aan het melkvee en hij leerde elke dag iets nieuws.

Mijn taak kwam meer en meer te liggen bij het jongvee in een aparte stal en zeker later toen de jonge geitjes werden geboren. Heel wat uurtjes werden in deze hokjes doorgebracht. Soms met en soms zonder hulp van familieleden.

We legden ook veel nieuwe contacten en kregen nieuwe vrienden. En soms pas ik wel eens op deze 2 hele lieve meisjes.

Kerkelijk voelden we ons vanaf de 1e zondag helemaal thuis en dat is natuurlijk heel belangrijk. We kennen nog niet iedereen, maar dat is ook onmogelijk met ongeveer 2000 leden. Elke zondag rijden we zo'n 17 km naar de kerk in Norwich.

Natuurlijk blijven er wensen en hopen we nog steeds in de toekomst koeien te gaan melken, maar tot hiertoe is alles goed gegaan. We doen het met elkaar als gezin en dat is heel belangrijk in dit land, waar je niet altijd direct naaste buren hebt. Toch mogen we hier niet eindigen. We kunnen na dit eerste jaar in Canada alleen maar zeggen: Soli Deo Gloria.

dr. Zanetti

Nadat ik in Holland al sinds de geboorte van de tweeling problemen heb met mijn ogen, ben ik dan nu op het goede adres terechtgekomen. Het bleef steeds maar rommelen en rood zien en branderig aanvoelen en dat is geen pretje. Op mijn trip naar Holland was het zo erg dat ik in huis niet meer tegen de lampen kon en dat ik met mijn zonnebril op zat. De meeste mensen hadden daar geen last van, maar ik vond het vreselijk. Het bleef gissen of het een infectie of een virus was en daar bleef het bij. Totdat we ingeschreven werden bij een huisartsenpraktijk met 9 dokters in Brantford.

Na de inschrijving zagen ze dat ik zoveel pijn had dat ik amper in hun ogen kon kijken en omdat ze ook een optometrist in huis hebben, kreeg ik gelijk een verwijsbrief naar hem toe. Hij zag gelijk dat ik een apart geval was, want hij wist het ook niet. Hij is begonnen met virusremmers en ik moest elke dag terug. Het is gelukkig maar 25 km rijden, dus dat viel nog wel mee. En Adriaan was meestal mijn chauffeur. Na een week stuurde hij me toch door naar een speciale oogarts omdat langere virusmedicatie niet meer mocht. Dat was er 5 km vandaan en de dokter heet dr. Zanetti. Een hele kundige man die in de avonduren zijn boeken er op nazocht en tot de conclusie kwam dat er exceem in mijn ogen zat, maar voornamelijk in mijn linkse oog. Direct een behandeling gestart en dat ging elke dag een beetje beter, tot ik in ieder geval in huis mijn bril weer af kon doen. Maar hij ontdekte ook dat door het jarenlange druppelen er een dikke plak staar was ontstaan op mijn linkse oog en dat moest er af. Ik heb geprobeerd het uit te stellen, maar hij zei dat het MOEST gebeuren, want als we zouden wachten tot de herfst zou het zo dik zijn, dat het er misschien niet meer af kon. Nou, dan doe je wat nodig is en leg je je er bij neer.
29 mei ben ik geholpen in het ziekenhuis van Brantford.

Er waren hele lieve verpleegsters en Adriaan mocht bij me blijven in de 2 uren voor de operatie. Af en toe een druppel en een verdoving en een pilletje en een heerlijke warme deken over me heen.   Ze waren o zo lief en behulpzaam, maar het uur naderde van de operatie. Ik was erg gespannen, want ik had al zoveel met die ogen uitgestaan, dat ik bang was voor mislukking of nog erger. Je moet er toch weer doorheen. Het duurde ongeveer 25 min. en toen werd ik weer teruggebracht naar de kamer. Ik kreeg heerlijk wat te drinken en een muffin en Adriaan mocht de taxi voorrijden en ze brachten me met de rolstoel naar de auto. De dokter had me 5x de dosis gegeven om rustig te zijn na de operatie omdat ik nog jong ben. De meeste die aan staar worden geholpen zijn boven de 70 en kunnen niet zo'n hoge concentratie aan.

Toen we dan ook thuiskwamen om half 2 ben ik in slaap gevallen tot de andere morgen en heb niets gehoord van wat er zich om me heen afspeelde. Dat had ik nooit gedacht.

Elke nacht en elk moment dat ik ga liggen moet ik een metalen schildje op mijn oog, zodat ik het niet kan aanraken in mijn slaap. Iedereen is blij dat het achter de rug is.

De volgende dagen heb ik veel last van inkomend licht, zeker omdat het zo felzonnig is. Ik rust veel uit (nu mag en moet het, dus ik maak er maar gebruik van) maar mijn handen jeuken om weer naar mijn lammetjes te gaan. Ik mag er vanwege het stof niet komen, dus doe ik dat ook niet. Erik en Annemijn zijn er s'morgens extra vroeg uit om mijn werk te doen voor schooltijd en dat waardeer ik heel erg. Ikzelf ben verder de hele dag bezig met mijn druppeltjesschema, dat houdt de mens toch nog een beetje bezig he?

Verder mag ik niet bukken en niet tillen, nou dat tillen daar denk ik wel aan, maar dat bukken doe je zo gauw ongemerkt, dan schrik ik van mezelf, maar we zullen maar hopen dat het goed blijft gaan en dat het straks allemaal weer gewoon wordt. Tot hiertoe mag er nog genezing zijn en dat is een onverdiende Zegen van Boven. Van mensen uit de buurt kregen we een doos met heerlijke eigengebakken vruchtenkoeken en gisteren bezorgde een andere vriendin een heerlijk macaronischotel, alleen maar op te warmen in de oven en heerlijke eigengemaakte aardbeienyoghurt, dat is hier heel gewoon, maar voor ons heel bijzonder.

We zullen hopen dat het in de komende tijd goed geneest en dat we weer ons werk mogen hervatten. Iedereen bedankt voor het meeleven en tot ZIENS.