Nadat ik in Holland al sinds de geboorte van de tweeling problemen heb met mijn ogen, ben ik dan nu op het goede adres terechtgekomen. Het bleef steeds maar rommelen en rood zien en branderig aanvoelen en dat is geen pretje. Op mijn trip naar Holland was het zo erg dat ik in huis niet meer tegen de lampen kon en dat ik met mijn zonnebril op zat. De meeste mensen hadden daar geen last van, maar ik vond het vreselijk. Het bleef gissen of het een infectie of een virus was en daar bleef het bij. Totdat we ingeschreven werden bij een huisartsenpraktijk met 9 dokters in Brantford.
Na de inschrijving zagen ze dat ik zoveel pijn had dat ik amper in hun ogen kon kijken en omdat ze ook een optometrist in huis hebben, kreeg ik gelijk een verwijsbrief naar hem toe. Hij zag gelijk dat ik een apart geval was, want hij wist het ook niet. Hij is begonnen met virusremmers en ik moest elke dag terug. Het is gelukkig maar 25 km rijden, dus dat viel nog wel mee. En Adriaan was meestal mijn chauffeur. Na een week stuurde hij me toch door naar een speciale oogarts omdat langere virusmedicatie niet meer mocht. Dat was er 5 km vandaan en de dokter heet dr. Zanetti. Een hele kundige man die in de avonduren zijn boeken er op nazocht en tot de conclusie kwam dat er exceem in mijn ogen zat, maar voornamelijk in mijn linkse oog. Direct een behandeling gestart en dat ging elke dag een beetje beter, tot ik in ieder geval in huis mijn bril weer af kon doen. Maar hij ontdekte ook dat door het jarenlange druppelen er een dikke plak staar was ontstaan op mijn linkse oog en dat moest er af. Ik heb geprobeerd het uit te stellen, maar hij zei dat het MOEST gebeuren, want als we zouden wachten tot de herfst zou het zo dik zijn, dat het er misschien niet meer af kon. Nou, dan doe je wat nodig is en leg je je er bij neer.
29 mei ben ik geholpen in het ziekenhuis van Brantford.
Er waren hele lieve verpleegsters en Adriaan mocht bij me blijven in de 2 uren voor de operatie. Af en toe een druppel en een verdoving en een pilletje en een heerlijke warme deken over me heen. Ze waren o zo lief en behulpzaam, maar het uur naderde van de operatie. Ik was erg gespannen, want ik had al zoveel met die ogen uitgestaan, dat ik bang was voor mislukking of nog erger. Je moet er toch weer doorheen. Het duurde ongeveer 25 min. en toen werd ik weer teruggebracht naar de kamer. Ik kreeg heerlijk wat te drinken en een muffin en Adriaan mocht de taxi voorrijden en ze brachten me met de rolstoel naar de auto. De dokter had me 5x de dosis gegeven om rustig te zijn na de operatie omdat ik nog jong ben. De meeste die aan staar worden geholpen zijn boven de 70 en kunnen niet zo'n hoge concentratie aan.
Toen we dan ook thuiskwamen om half 2 ben ik in slaap gevallen tot de andere morgen en heb niets gehoord van wat er zich om me heen afspeelde. Dat had ik nooit gedacht.
Elke nacht en elk moment dat ik ga liggen moet ik een metalen schildje op mijn oog, zodat ik het niet kan aanraken in mijn slaap. Iedereen is blij dat het achter de rug is.
De volgende dagen heb ik veel last van inkomend licht, zeker omdat het zo felzonnig is. Ik rust veel uit (nu mag en moet het, dus ik maak er maar gebruik van) maar mijn handen jeuken om weer naar mijn lammetjes te gaan. Ik mag er vanwege het stof niet komen, dus doe ik dat ook niet. Erik en Annemijn zijn er s'morgens extra vroeg uit om mijn werk te doen voor schooltijd en dat waardeer ik heel erg. Ikzelf ben verder de hele dag bezig met mijn druppeltjesschema, dat houdt de mens toch nog een beetje bezig he?
Verder mag ik niet bukken en niet tillen, nou dat tillen daar denk ik wel aan, maar dat bukken doe je zo gauw ongemerkt, dan schrik ik van mezelf, maar we zullen maar hopen dat het goed blijft gaan en dat het straks allemaal weer gewoon wordt. Tot hiertoe mag er nog genezing zijn en dat is een onverdiende Zegen van Boven. Van mensen uit de buurt kregen we een doos met heerlijke eigengebakken vruchtenkoeken en gisteren bezorgde een andere vriendin een heerlijk macaronischotel, alleen maar op te warmen in de oven en heerlijke eigengemaakte aardbeienyoghurt, dat is hier heel gewoon, maar voor ons heel bijzonder.
We zullen hopen dat het in de komende tijd goed geneest en dat we weer ons werk mogen hervatten. Iedereen bedankt voor het meeleven en tot ZIENS.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten