Hunting

Zoals jullie misschien wel weten wordt er in Canada heel veel gejaagd in de bossen. Soms is het vrij en soms gaat het met hele groepen tegelijk. In sommige delen van Canada mag je bijvoorbeeld per persoon 1 hert per jaar schieten. Verder is het wel handig om een geweer in de buurt te hebben als je bij de beren woont en soms moet je wel eens wat klein wild uit je stal schieten als de andere dieren gevaar lopen.

We waren een keer bij de TSC store en daar waren de geweren in de aanbieding, maar dat gaat niet zomaar. Je moet een vergunning hebben om te schieten, maar ook om er een te kopen, dus dat ging bij ons niet door. Het enige wat je kon aanschaffen was een bb gun. Even je rijbewijs laten zien en dan is het goed. Eng hoor zo'n ding in huis.

Ook nog een doosje kogels erbij en klaar is de jager.

Natuurlijk werd dat ding goed weggestopt voor de kinderen, maar op een zaterdagmiddag moest er dan toch een "beer" worden geschoten, nou, met dat ding raak je alles, maar als je er een beer mee moet schieten kun je beter hard wegrennen, want hij voelt de kogeltjes niet eens.

Na die tijd zag ik nogal eens een jager langs het raam door de bosjes sluipen op zoek naar kraaien, alleen al de lol om te richten gaf plezier voor tien.

De grootste fantasieverhalen kwamen op tafel. Over het doodschieten van stinkdieren en kraaien en zeker als er een gans zou komen, die moest er gelijk aan , want die hebben ons in Holland grijze haren bezorgt. De een kon nog beter richten dan de ander. Och, laat ze maar in die waan, het nieuwe gaat er vanzelf vanaf.

Het is ook leuk om te horen hoe het klinkt als je op een paal schiet.

Tot op een middag, een groot gehuil. Erik helemaal van streek, vliegt naar binnen, "Oh, mama, een vogel, ik schoot hem zo dood, hij ligt daar maar, alleen nog te ademen"  Niet dood dus, maar dat duurde niet lang meer. Hij vond het vreselijk! Hij is de grootste dierenvriend van elk dier, groot of klein.  "Ik moest hem alleen maar raken mama, ik wou niet dat hij doodging"

Ja, daar moet je de volgende keer dus iets eerder aan denken. Hij wilde niet op de foto en ook niet op de blog, want hij vond het ZO erg. Het geweer bleef op de mat achter en hij ging maar een poosje met wat anders spelen.

Als moeder vind ik het niet zo erg dat dit gebeurd is, ik hoop dat ze er van geleerd hebben om elk leven te sparen en dat je niet voor de lol vogels doodschiet. Hopelijk was dit voor hen een wijze les.

De andere dag kon hij gelukkig weer een heel klein vogeltje redden dat uit het nest gevallen was, dus dat maakte alles weer een beetje goed.