Vertraging

Vrijdagmorgen zijn Frans en Wendie weer keurig op tijd om ons naar Schiphol te brengen. 10 uur willen we de koffers afgeven en inchecken en dan blijken er ineens heel veel dingen mis te gaan.

Eerst werken de kastjes van het inchecken niet en adviseren ze ons om een uur later nog eens terug te komen, dus gaan we even naar het toilet en koffie drinken. Dat werkt altijd makkelijker zonder die grote koffers bij je, maar vooruit, we doen het deze keer maar zo.
Eenmaal aan de koffietafel komen we er achter dat Jarno zijn rugzak op het invalidentoilet heeft laten liggen toen hij daar met ome Frans naar toe was geweest. Paniek, want zijn knuffel zat er in en een cadeautje van oma, dus Wendie direct in actie om die terug te vinden.

Nergens die rugzak meer te vinden. Intussen gaan we opnieuw een poging doen om in te checken en jawel, bij mij gaat het goed, maar bij de jongens lukt het weer niet. Nu heb ik een stoel en de jongens niet. Dan maar naar de paniekbalie en daar krijgen we te horen dat er geen genoeg plaatsen zijn i.v.m. de storm en het noodweer van donderdag. De meeste vluchten zijn overgeboekt en daar zijn wij de dupe van. Ik kreeg wel even een brok in mijn keel dat ik niet wegkon, als je eenmaal weet dat je naar huis gaat, wil je ook naar huis. We mogen wel door de douane en zullen later meer horen. Wendie blijft zoeken bij alle balies naar de rugzak en ineens wordt Jarno's naam omgeroepen. Zijn naam stond in het vriendschapsboekje wat aan zijn tas hing. Gelukkig en dolblij nam hij zijn tas weer in ontvangst.

Toch maar afscheid genomen en maar kijken hoe het gaat lopen. Eenmaal bij de gate horen we dat er 150 mensen niet mee kunnen vandaag en dat het dus zaterdag zal worden eer we naar huis kunnen. En aangezien ik de tweeling niet alleen wilde laten heb ik mijn stoel ook maar weggegeven. Sommigen lieten het gelaten over zich komen, anderen scholden het KLM personeel uit, maar wie kan er nu wat aan doen dat er de vorige dag een storm over Nederland raasde? Het wordt nog half 5 eer we alles geregeld hebben voor de volgende dag. We krijgen direct een boardingpass zodat we de andere dag niet meer het hele traject opnieuw hoeven af te leggen.
We krijgen een busrit naar het Novotel in Amsterdam en daar kunnen we dineren, slapen en ontbijten. Ook krijgen we een noodpakket met shirt en sokken en diverse toiletartikelen. Mijn koffer zat intussen al boven de oceaan en die van Lars en Jarno stond in de wachtruimte van Schiphol.

Heel erg moe kwamen we op onze kamer aan en daar konden de kinderen voor het raam kijken naar de landende vliegtuigen, dat was wel heel mooi. We mochten ook 20 minuten gratis internetten, dus de meeste familie gauw een mail gestuurd over de situatie en daarna vroeg naar bed. De andere morgen kregen we een luxe ontbijt, voor elk wat wils.

Het was allemaal op kosten van de KLM en dat maakte weer veel goed. De jongens vonden het ook heel leuk om overal met de lift naar toe te gaan.

Ze hadden ook veel bekijks als tweeling en de mensen waar we mee waren vonden ze heel lief en zo geduldig, Nou, dat is ook wel eens anders, dus ik was allang al blij dat het zo goed ging. Het is ook niet niks, oveal wachten en allemaal andere talen. WE hadden wel snel contact met een groep mensen die oorspronkelijk uit Ierland kwamen en nu in Toronto wonen, je bent dan niet zo alleen.

Die zaterdagmorgen zijn we om 10 uur weer met de bus op Schiphol gebracht en alles verliep heel soepel. Het vliegtuig stond al te wachten en de stress van de vorige dag werd niet meer gevoeld.

Het was weer zo'n joekel van een vliegtuig. Ik vind het altijd weer heel wat dat zo'n ding omhoog gaat. De duurdere zitplaatsen zijn hier bovenin het vliegtuig. Ik dacht dat er tegen de 600 mensen ingaan.
We waren dan ook heel dankbaar en blij om op Toronto Airport Adriaan en Erik weer te zien. We moesten nog zo'n anderhalf uur met de auto en toen zagen we ook Annemijn weer die thuis met een hele goede hulp aan het melken was. We hadden liever deze dag gebruikt om een beetje bij te komen, maar het was nu niet anders en zo zie je maar, dat niets zeker is.
We hebben in ieder geval enorm genoten van al onze familie en alle goede zorgen en ik beloof dat ik het de volgende keer niet meer stiekem zal doen, maar dat jullie dan de voorpret er van zullen hebben. D.V.