Houtkloverij

Nadat Adriaan al diverse rondjes het bos in was geweest, was het tijd om al die bomen en stammen eens klein te maken, anders passen ze volgend jaar niet in de kachel.

Er zaten echt hele grote joekels bij, die moesten nog een kopje kleiner gemaakt worden.

Op woensdag 2 januari hebben we een houtsplitter gehuurd voor een dag en toen kon de klus beginnen. En als er dan zo'n grote berg ligt, dan kun je het beste bij het begin beginnen.

De klover hebben we gehuurd bij Total Rentals in Burford en hij is achteraf gemaakt door de vader van Eriks vriend Burt.

Toen Erik zijn feestje gisteren hield stonden al de jongens om de computer heen om de foto's te zien van de klover.

Terwijl Lars steeds de hendel bediende, leverde Adriaan de grote stukken aan. Erik hield in de gaten dat alle stukken recht voor het mes kwamen.

En ja hoor, daar kwam de hele grote joekel aan, die zorgt wel voor een hele dag warmte denk ik.

Het duurde dan ook wel even eer hij helemaal in kleinere stukken was gekloofd.

Na een paar uren kwam er toch een mooie stapel te liggen en met het zonnetje op onze rug was het met min 8 toch goed te doen.

Iedereen heeft goed meegeholpen en het was met recht teamwork.

Na een kop warme chocolademelk en een pizzaparty in het vooruitzicht waren we allemaal heel tevreden en we hopen dat er genoeg hout is om ons volgend jaar weer te verwarmen. Omdat ik deze blog op de oude manier moest maken kan ik er helaas geen filmpjes bijdoen, misschien later nog als alles weer werkt zoals het moet.

De maisoogst

Zoals beloofd zou ik nog schrijven over de maisoogst. Die is intussen al even achter de rug. Voor de kinderen was het helemaal fantastisch, want het viel precies in de vakantie. Een grote combine reed het erf op en gelijk al die koppies voor het raam natuurlijk. Ze waren niet binnen te houden en al gauw liep het huis leeg.

Hier kunt u het monster nog even van heel dichtbij zien. De jongens mogen niet te dicht in de buurt komen, want dat is levensgevaarlijk, maar meerijden is geen enkel probleem.

Al snel werd er kar na kar volgedaan en kon het transport beginnen naar de weegbrug met opslagruimte voor tonnen mais.

Wij hebben namelijk besloten om onze mais voorlopig op te slaan en te laten drogen in een grote silo bij Homeland, dan kunnen we als de prijs goed is, de mais direct verkopen. Zelf houden was geen optie, want daar is het te vochtig voor. We kunnen later ook nog besluiten om onze mais in ons voer te laten verwerken. Maar het is fijn dat het nu eerst goed gedroogd wordt.

Adriaan en iemand van het loonbedrijf rijden af en aan met de karretjes naar Homeland, dat is ongeveer 13 km van huis en weer terug. Soms moet de combine even wachten.

Omdat het toch al later wordt en er meer op blijkt te staan dan de loonwerker gedacht had, laat hij toch nog een vrachtwagen komen om wat sneller door te kunnen gaan, daar gaat meer in dan in die karretjes.

Als alle vrachten weggebracht zijn komen we op een totaal van 100 ton op iets meer dan 21 acre, dat is een hele goede opbrengst. (een acre is 0,4 hectare) De vochtigheid is wel wat hoog, dus dat kost wat van het drogen, maar ik denk zomaar dat er daarna nog wel een aardig zakcentje over zal blijven, na de rekening van het zaad en de loonwerker, ja, iedereen zijn deel he?

De andere dag is er toch nog werk aan de winkel, want er liggen heel wat verdwaalde maiskolven over het hele veld heen en omdat we ook kippen hebben en een kalf is het wel leuk om met z'n allen die kolven op te rapen. Het weer werkt goed mee al is het wel frisjes.

Het hele veld wordt afgelopen en soms afgereden met de pick-up truck, het is maar een kale boel hoor, al die stoppels.

Elke losse kolf die gevonden wordt heeft een verhaal, de ene is gewoon afgevallen van de zwaarte, de ander aangevreten door een hert of een ander dier en een derde is net naast de combine gevallen.

Oh, hier is nog een vergeten kolf, oh, nee het is Erik, die geniet van de zon en hij wil NIET op de blog.

Nadat we de andere dag ook nog geraapt hebben, is de pick-up truck helemaal vol, en dat alles emmer na emmer.

Het was goed om in de vakantie zo lekker bezig te zijn en zeker met het mooie weer. Hieronder nog een klein stukje film van Annemijn en dan is de koek op.

Bedankt voor het kijken en tot de volgende blog maar weer.

Herfst 2012

Ook hier zijn nu toch echt de meeste bladeren van de bomen afgevallen of gewaaid. De mooie gele en rode bladeren zijn veranderd in bruine knisperende hoopjes.

De kinderen zijn een weekje vrij en aangezien ze genoeg energie hebben, kunnen ze helpen om bladeren te verzamelen. Het was trouwens een spontaan idee van Annemijn om er mee te beginnen.

En tegen Jarno hoef je zoiets maar 1 keer te zeggen en hij is aan het werk. Al zingend gaat hij zijn gangetje.

Het leukste is, om als je een hoopje hebt, er lekker in te gaan liggen, en soms als de kruiwagen vol is, wordt er lekker gegooid met de bladeren, dan kan het werk weer opnieuw beginnen.

En Lars, waar hangt die ergens uit, nou, die is niet zo voor werkjes, dus hij kijkt toe.

"Ik kijk wel of jullie het goed doen" zegt hij dan en hij loopt met zijn handen in zijn zakken eromheen. Jullie begrijpen natuurlijk wel, dat dat niet altijd zo gaat, dan ZETTEN we hem gewoon aan het werk, het is MET Z"N ALLEN of niet. Jasmin kijkt toen en vind alles best, ze past zo helemaal bij ons en ze is zo vreselijk lief en aanhankelijk. Een echte kindervriend. Zij is de oma van Max, die helaas al heel jong stierf, maar ze heeft nog heel wat in haar mars en ze is goed waaks.

Erik is op een ander terrein zijn vader aan het helpen met het zagen. Ze maken een deur voor de koeiestal, want de temperatuur is rond het nulpunt, dus de koeien krijgen ook last van de kou. Vanmorgen lag er een dun laagje ijs op de plassen. We moeten allemaal even wennen aan dit frisse weer, maar dit is nog maar het begin, de winter moet nog komen.

De rest van de pompoenen zijn uit het hof gehaald en in de tuin gezet, maar met vorst zullen ze het niet lang meer maken.

Terwijl ik dit schrijf, is de combine in aantocht om de maiskolven te komen oogsten, dus niet hakselen, zoals in Holland, nu gaat het puur om de korrels. Ik ben benieuwd hoe dat zal gaan en natuurlijk ga ik proberen wat foto's te maken zodat jullie in de volgende blog ook mee kunnen genieten. Tot dan!!

Ottawatrip

Met een grote zonnebril op vanwege weer een vreselijke uitbraak van eczeem in mijn ogen en een grote dosis druppels en pillen ben ik op dinsdagmorgen heel vroeg weggebracht door manlief om mee te gaan met de Ottawatrip, een busreis voor ieder die mee wil. Helaas moest mijn kamergenote afzeggen door een ongelukje met haar jongste dochter. Dat was voor mij geen reden om niet mee te gaan en dus ben ik gewoon ingestapt. Er zaten wel meer goede kennissen in de bus en zo verlegen ben ik gelukkig niet. Het waren verder allemaal leden van onze kerk, dus ik zou nog veel mensen leren kennen op reis. Ds. Hakvoort heeft met ons gebeden voor we vertrokken en toen kon de reis beginnen.

We hadden een hele mooie bus en een fijne chauffeur. Na enkele uren hebben we eerst koffie gedronken. Intussen even de benen strekken en natuurlijk een praatje maken. Ik heb elke koffiepauze benut om bij iemand anders aan te schuiven en zo heb ik veel mensen beter leren kennen en zij ook mij.

De stemming zat er al goed in en onderweg zongen we Hollandse liederen, die niet iedereen meer zo vers in het geheugen lagen, maar het gaf wel eenheid onder elkaar. Terwijl de kilometers onder ons weggleden zagen we veel bomen en velden waar soms nog de oogst op stond, of waar ze net klaar waren.

Soms zagen we nog wat boerderijtjes staan, maar het meeste was weilanden.

Rond 4 uur kwamen we in Ottawa aan en reed de bus ons keurig tot aan de voordeur van het hotel.

Het hotel was luxe en omdat mijn vriendin er niet bij kon zijn, had ik een kamer met 2 bedden voor mij alleen, maar omdat je er maar in 1 tegelijk kan slapen, heb ik dat ook maar gedaan. We konden ons opfrissen en toen zijn we gaan dineren in de buurt. Er was keuze tussen vis en kip en iedereen liet het zich goed smaken. Om jullie niet jaloers te maken zal ik geen foto's van de restaurants laten zien.
De volgende morgen was ik al lekker vroeg naar buiten gegaan om even een frisse neus te halen en toen zag ik pas hoe hoog de gebouwen om me heen waren.

Wel even leuk, maar ik zou er NOOIT tussen willen wonen, al kreeg ik geld toe nog niet.

Deze dag gingen we eerst met een bus door de stad en tot onze verbazing kon deze bus ook varen. Het was wel even spannend of we zouden blijven drijven, maar alles ging goed.

We kregen tijdens deze trip veel informatie over de streek en over de grote gebouwen overal. Veel hoogwaardigheidsbekleders wonen in deze omgeving. Gelukkig hebben we de reddingsboeien niet nodig gehad.

We kwamen ook nog langs het goudmuseum waar ze geld maken en later die dag konden we daar nog naar toe, maar er was ook een deel dat gekozen had voor winkelen en daar was ik ook bij. Het is leuk om te weten hoe ze het maken, maar ik vind het nog leuker om het te zien rollen.
De tram stond er ook nog voor mensen die alleen een stadstrip willen maken.

Na een lunch op eigen wijze, gingen we naar het regeringsgebouw dat van buiten af al heel mooi is.

Voor het gebouw is een soort eeuwige vlam die brandt op gas en er loopt water langs.

Binnen is alles streng beveiligd en het voelt een beetje aan als op de luchthaven. Als iedereen klaar is krijgen we een rondleiding door de gangen en langs de kamers. Helaas zijn we te laat om in de vredes toren te kijken, maar we mogen wel binnen kijken bij de regering als ze bezig zijn aan het vragenuur. Nog een keer door de beveiliging en alles was los en vast zit moet ingeleverd worden en zeker geen camera's mee naar binnen. Het is heel leuk om te horen hoe de ene in het Frans van wal steekt en dat dan de tegenpartij in het Engels antwoord geeft. We zitten dan ook op de grens van Ontario en Quebec, dus het is hier 2 talig allemaal.

Als extraatje mogen we mijnheer Dave Mackenzie de hand schudden en hem vragen stellen als we dat willen. Hij is een leider die ook in ons gebied een bekende naam heeft (ik wist eerst van niets natuurlijk) We gingen ook als groep met hem op de foto en hij genoot er zichtbaar van.Ik heb die foto nog niet in bezit, maar dat komt nog wel.

Na deze indrukwekkende middag frissen we ons weer op en gaan daarna weer heerlijk eten in een internationaal restaurant waar ieder kan nemen wat hij graag lust. Het was maar goed dat we daarna niet veel meer in petto hadden, want iedereen had zijn buikje rond en verlangde naar de rust van een heerlijk zacht hotelbed. Na nog even een telefoontje naar Harley ben ik ook heerlijk gaan slapen. De andere morgen ben ik naar de 11e verdieping gegaan en heb een foto gemaakt van de opgaande zon boven Ottawa, wat was dat een prachtig gezicht. Die mooie herfstkleuren tussen al die stenen gebouwen.

De laatste dag brengen we eerst een bezoek aan het oorlogsmuseum, dat was heel erg mooi, maar ook soms vreselijk erg. Al die moordwapens op een rij en al die foto's en films en verhalen van vrijwilligers. De Canadezen verloren ook veel mensen voor onze vrijheid, maar er wordt ook veel aandacht besteed aan de oorlogen die nu nog plaatsvinden en dat is niet fijn om te zien. Zoveel leed en ellende, niet iedereen ging met droge ogen naar buiten die middag. Toen was het tijd om weer de terugreis aan te vangen, overal komt een eind aan. De chauffeur had er aardig de sokken in en we deden onderweg raadsels en we lieten onze snoepzakjes rondgaan. We aten nog in de Mandarin in de buurt van Toronto en dat was weer ieder eigen keus. Als het bord leeg was, kreeg je weer een schone en kon je nog een keer wat halen.
En dan rijden we het terrein weer op waar we ook gestart zijn, iedereen heeft het heel erg naar zijn of haar zin gehad en we maken weer al plannen voor een ander jaar, ja, zo gaat dat he? Mijn lieve mannetje staat al weer op me te wachten en samen rijden we naar Harley, naar ons huis, onze boerderij en onze kinderen.Gelukkig zijn mijn ogen ook weer wat opgeknapt en is de pijn weg.

Heerlijk  om weer thuis te komen. We hebben veel gepraat, gelachen en veel met elkaar gedeeld, het was goed om je ook eens in een ander te verdiepen, die op alle punten je medereiziger is. Ik vond het fijn en leerzaam en ik ben blij dat ik mee ben geweest. Hopelijk tot volgende reis.

Veestapel

Onze veestapel is weer al gegroeid, dat kan haast niet meer, want overal zit nu wel iets, maar dit kon er nog net bij. Als eerste is de melkkoe gearriveerd en dat geeft heel veel pret. We hebben haar Klaartje genoemd naar de oma van Adriaan, een nummer is zo raar, dat praat niet gezellig als je haar gaat melken.

We hebben een mooi melkertje voor ene koe en dat werkt prima. Zelfs Erik en Annemijn kunnen het.

Lars en Jarno houden de stand van de liters bij. Van het ene deel drinken we zelf en maak ik yoghurt en vla. Het andere deel gaat naar het kalf en de geitjes.

Verder zijn er dus weer jonge geitjes geboren, die weer in de flessenperiode zitten. Niet zoveel deze keer. In januari wordt er weer een grote geboortegolf verwacht.

We hadden ook een poosje een stier te gast bij de vleeskoeien en die gaan in de toekomst hopelijk weer voor wat jongs zorgen. De zwarte die tussenin loopt is de stier.

Ook hebben we vorige week een hele mooie doos opgehaald bij de dierenwinkel. Wat zou daar nu in zitten?

Aaaaaaaaaaaaach, kleine kuikentjes, jammer genoeg hebben we zelf geen broedmachine want dat deed ik altijd erg graag.

Er is alleen 1 minpuntje aan, het zijn uitgezochte haantjes en ze worden bij ons vetgemest en dan worden ze ook nog opgegeten. Gemeen he? Maar ja, kipfilet en kippensoep zijn toch niet te versmaden he?

Alles moet ook eten en drinken, maar gelukkig is er aardig wat gras gegroeid. We hebben weer een voorraad balen kunnen maken en als het meezit, kunnen we dit nog een keer eind september doen.

Zo zien jullie wel dat alles hier groeit en bloeit en welig tiert. We hebben ook nog bezoek uit Holland en die genieten met ons mee. Heerlijk hoor.

Pa en Wendie zijn er nu en dat gaat prima, we hebben het goed met elkaar en genieten van elkaar en van Canada. Tot blogs.