De geiten weg.

Nadat we de geiten in augustus al hadden verkocht, heeft het toch nog wel even geduurd voor de laatsten weg gegaan zijn, maar nu is het toch echt gebeurd. Op 14 September was het de beurt voor de jonge geiten. De nieuwe eigenaar had daarde stal al voor op orde, dus zodoende. De pickups stonden al vroeg voor onze neus.

Eerst ging alles nog op de foto, dan kan je later zien dat ze gezond en levendig weg zijn gegaan en natuurlijk moesten ze ook geteld.

Ze mochten zomaar op de voerpad lopen, dat was wel een beetje vreemd voor hen, nu het mocht, wilden ze eigenlijk niet.

De jongste werden gedragen en omdat ze in die ene maand toch nog hard gegroeid waren, paste alles maar net in de veekarren. Eentje heeft het transport helaas niet overleefd.

Op 30 November was dan de dag dat de rest zou gehaald worden en ook alweer vroeg stonden de vrachtwagens aan de weg, het is zo'n 2 uren rijden, dus ze wilden op tijd beginnen. Ze gaven ook sneeuw op en dat maakte de mannen extra zenuwachtig.

 

Nog een laatste blik op de volle schuur, als herinnering aan een hele drukke tijd (en niet zo'n hele leuke tijd)

Volle bak hoor, dat zal straks wel raar zijn.

Jarno moet nog even afscheid nemen van zijn speciale vriendje Goaten, zelfs die mocht niet blijven van papa. Zij had een speciale onderkaak, dus snel te herkennen en ze kwam altijd naar hem toe als hij de stal inkwam, dat is dan toch weer een beetje zielig voor hem en haar.

Ze hadden een speciale treeplank meegenomen om ze koninklijk in te laten stappen. De vrachtwagens hebben hier namelijk geen laadklep.

Iedereen hielp met opjagen, elke keer in groepjes van rond de 20, zodat ze niet helemaal klem zouden zitten. In de wagen waren allemaal aparte afdelingen, van hoog tot laag.

Elke groep moest er helemaal ingeduwd worden, want volgens Adriaan zat er geen achteruit op,maar ik geloof dat er ook bijna geen vooruit op zit. Ze hebben wel een duwtje nodig.

Oh, dit kleine geitje moet maar niet mee, dat zal zijn moeder niet zo leuk vinden. Hij logeert 10 dagen bij ons en dat is echt genieten. Zelfs hij zwaait, maar hij zwaait ze niet uit, maar toe.

Ook hier moeten ze weer geteld worden en omdat ik er toch maar bijstond, heb ik dat maar op me genomen. Koude vingers en koude voeten en het hoofd koel, dat ging best.

Als ze bijna klaar zijn voor transport, zie ik nog een paar kopjes achter het raampje en eentje komt er zelfs door, lekker koud onderweg.

Als ze wegrijden, is het stil, ook in de stal, zelfs de melkstal is mee, dus daar is alleen nog een gapend gat te zien. Kunnen we altijd nog in zwemmen ofzo. (of later misschien toch nog koeien melken)

We hebben er allemaal vrede mee en vinden het nu heerlijk dat ze weg zijn, het gaf toch wel een bepaalde negatieve druk op het hele gezin en dat is nooit goed. Ik had gezegd dat we alle vlaggen op zouden hangen die we hadden als ze weg zouden zijn, dus bij deze, de vlaggen van de hele wereld.

We hopen jullie natuurlijk wel op de hoogte te houden van de nieuwe opvulling van de lege ruimtes en dat zou zo maar weer een blogje kunnen opleveren, dus please stay stand by.

 

Salomon, de nieuwe aanwinst

Er was eens............, zo begon voor Annemijn het sprookje van Salomon. Er belde iemand op die een paard had voor Annemijn, goed , vertrouwd , lief, mak en handelbaar, bijna te mooi om waar te zijn. Maar wat doe je als je kind al ruim 2 jaar een paard zoekt met die eigenschappen, je laat hem komen en maakt een wei en een stalletje in orde, ja toch????

En dan eindelijk komt de trailer voorrijden en toen was het wel even schrikken zeg, wat een joekel kwam daar uit die kar. Van der Kooi zette gelijk Jarno bovenop zijn rug, niets voor Jarno natuurlijk, maar die zei van schrik niets.

En dan wordt hij naar zijn eigen wei gebracht, even de boel verkennen en toen ging hij heerlijk gras eten, gras genoeg.

Annemijn vond het wel leuk om meteen al haar paardespullen te pakken en om hem lekker te borstelen en hij vond alles goed.

De andere morgen zag ik haar al vroeg in de wei met haar pyjama nog aan. Ze stond lekker Flakkees te kletsen tegen een Canadees paard.

Een zadel kreeg ze erbij van degene die hem bracht, waar we heel dankbaar voor zijn en van de naaste buurvrouw, die tevens paardenopvang is, mocht ze alles uit komen zoeken wat nodig was voor het rijden, super gewoon, bijna niet te geloven. En het eerste rondje werd dan al snel gedaan, heel voorzichtig, want alles was weer nieuw voor ons.

Buurvrouw Bennett kwam bijna elke avond met Annemijn oefenen en zij leerde ook bepaalde handelingen en nu gaat het steeds beter en ook wel eens wat sneller door de wei. Voor Annemijn is hij de kampioen.

Van een andere buurvrouw, die helemaal weg is van Salomon kreeg ze een cap en rijlaarzen zo goed als nieuw, haar dochter was er uit gegroeid. Annemijn glundert van trots.

Er worden heel wat rondjes gemaakt door de wei, door het veld vind ze toch nog een beetje eng, want galopperen is best heftig.

Salomon is dus een ruin, hij is half Fries en hij is 18 jaar, dat lijkt oud, maar hij is nog fit en eet als een paard , haha.

Het is gewoon een prachtig dier om naar te kijken en als ze er dan helemaal in het paardrijgebeuren opzit, is het erg leuk om te zien.

De hoefsmid is ook al langsgeweest om de voorhoeven van een schoentje te voorzien, dat loopt voor Salomon toch fijner en het klinkt zo leuk als hij over de weg loopt van zijn stal naar de wei en weer terug.

Zijn nieuwe schoenen lagen al klaar, ze hoefden na de verzorging alleen nog maar bevestigd te worden, dat gaf veel bekijks, iedereen stond er met zijn of haar neus bovenop.

Als laatste gingen er nog nagels in en toen was het karwei geklaard.

Heel veel vriendinnen hebben intussen al een rondje gereden en veel kinderen komen om hem te aaien en te borstelen. Met Nerissa is het ook leuk, dan gaan ze samen het veld in en genieten van het zitten op de paarderug. Je moet er echt een paardengek voor zijn.

Intussen wordt er bij de buurvrouw ook nog geoefend met verschillende paarden, maar nadat Erik een keer stof moest happen, gaan ze niet meer zo vaak. Een paard blijft toch altijd een dier en als ze ergens van schrikken, kunnen ze toch raar gaan doen.

En als laatste moet ik toch nog even opmerken, dat het gezegde over Salomon echt waar is, hij is lief, betrouwbaar, mak en.. en... en.....en, dus met recht een echt droompaard.

De veestapel

Nadat de 4 koeien waren betast op drachtigheid (zwangerschap) was er eentje leeg en die is helaas afgevoerd naar de veemarkt. Zij had vorig jaar heel zwaar gekalfd, dus misschien ook maar beter voor haar. Toen bleven er nog 3 over en het ging bij manlief alweer kriebelen om er wat meer van te maken, zodoende werden er weer 3 bijgekocht. Intussen had de eerste koe gekalfd en wat was het leuk om het eerste kalfje weer te zien drinken bij de moeder.

Wat is de natuur toch mooi, het kalf weet precies wie de moeder is en dat is wonderlijk.

De eerste bevalling werkte als een soort van startschot, want ineens kregen ze allemaal zin om te gaan kalven.

Op een avond, ik wilde net de tweeling naar bed gaan brengen, begon er een koe met kalven. Dat was natuurlijk heel interessant. Terwijl de jongens en ik van boven uit het raam toekeken, maakte Annemijn van achter de bossen af en toe een foto en soms een filmpje. Hieronder kunnen jullie het verloop van die bevalling dus mooi meekijken. Als eerste zagen we de blaas eruitkomen en dan kan het nog wel even duren, maar het kan ook heel snel gaan.

Hieronder probeert ze wat comfortabeler te gaan liggen.

Dan komen de pootjes in zicht.

Hier een stukje film, waar ook af en toe het neusje te voorschijn komt, en dat betekend, dat alles tot nu toe gaat zoals het hoort.

En ja, hier is het net geboren, de moeder is zichtbaar in haar nopjes met haar "kind"

Intussen laat het andere kalf zien wat hij al kan, ik denk dat het een beetje een opschepper is.

Vlak voor ik naar Holland vertrok, kalvden alle koeien nog. Het is echt prachtig om ze zo in de achtertuin te zien lopen. Er was er een bij waar ik elke 10 minuten bij ging kijken, en ineens lag er een kalf bij, net de bevalling gemist, zo snel kan het gaan.

Als mijn oppasvriendje er is, wil hij altijd even bij de koeien kijken, hij vindt het zo leuk dat de kalfjes bij hun mama drinken. Zijn vader is melkveehouder en daar drinken de kalfjes uit een emmer, dus dit is heel bijzonder voor hem.

Hier zien jullie nog even de koe met het kalf van de vorige foto's, het kalf is al helemaal gewend aan de situatie en de omgeving.

Het eerste wat ik deed toen ik uit Nederland thuiskwam, was kijken of de kalfjes gegroeid waren, en ja, dat waren ze. Zo leuk al die kleurtjes in dat groene gras.

Ze zien mij en Jasmin wel als een indringer, want ze komen gelijk allemaal overeind, dat is natuurlijk voor de camera helemaal niet erg.

En hier als toegift alle 6 nog even op een rijtje.

De melkkoe gaat de melk ook al een beetje inhouden, maar die moet eind augustus, begin September kalven, dus dat gaat nog even duren, maar we houden u op de hoogte.

Het was leuk om u weer even op de hoogte te brengen over onze vleeskoeien en ik hoop dat ik in de toekomst weer veel inspiratie zal hebben en veel fotomateriaal om u verder van dienst te kunnen zijn.

Aprilletje zoet..........

In april kan het al heel mooi weer zijn, maar we hebben er dit jaar nog niet zoveel van gezien. Afgelopen week was het bar en boos. Gewoon beangstigend soms. Een paar keer s'nachts onweer en hele harde wind. Verder was er sneeuw, regen of hagel. De kinderen konden vanwege de ijsregen niet naar school en alles zat bedekt onder een laagje ijs. Hieronder kunnen jullie de foto's zien van het natuurgeweld. We konden als eerste al niets door de ramen zien omdat het water direct bevroor.

Ook vanaf de buitenkant was het een naar gezicht. We hadden een heel klein wereldje.

In de bomen bleef het ijs om de takken vastzitten en om de bloesems die het begin vormden van nieuwe blaadjes.

Toen ik een filmpje maakte, kon ik het ijs horen kraken toen de boompjes door de harde wind heen en weer werden geschud.

Overal op het gras lagen stukken ijs die weer uit de bomen waren gewaaid.

Het hele hek van de wei zat onder de pegels en natuurlijk hebben we dat al meer gezien toen het vroor, maar nu was het een beetje eng gewoon.

Aan de achterkant van het huis was het net of er een paar ruiten waren gebroken, overal lag glas (ijs)

Sommige stukken waren zo groot als een half limonadeglas en door de kou is het lang blijven liggen.

Doordat er grote takken af waren gevallen, was er ook schade aan de tafel en stoelen, daar hadden we welgeteld 1 keertje aan gezeten op een warmere dag. Over de weg lagen ook boomtakken die Adriaan is wezen halen met de jongens om als brandhout te gebruiken.

Ook was de vlag van tante Wendie van de paal gewaaid en dat vonden de kinderen helemaal niet leuk. Gelukkig vond Lars hem een paar dagen later toch nog in het land en kon Erik hem weer in ere herstellen.

Zo zie je maar, dat 1 mooie dag nog geen zomer maakt, al is de natuur toch duidelijk aan het veranderen nu. Toen ik al dat ijs zag, moest ik aan de woorden uit de Bijbelse Psalmen denken: "Hij werpt zijn ijs daarheen als stukken" Wij zijn onmachtig als het natuurgeweld losbarst en kunnen niets doen, maar gelukkig is nu de rust weer weergekeerd en zijn de takken weer een eind opgeruimd. De weersberichten geven hogere temperaturen aan en dat is goed voor mens en dier.