Breikunsten

Een poosje geleden kwam een vriendin op het idee om wat te maken voor de verkoping van de vrouwenvereniging, er was door de meesten al wat lekkers gebakken en nu wilden we nog wat creatiefs doen. Niemand van ons zit op die vereniging, maar we wilden toch ons steentje bijdragen voor de verkoping. Nadat we een dag afgesproken hadden, kwamen we bijeen in Salford, de tafel lag al klaar vol met wol, onze handen jeukten om te beginnen.

En dat zou nog erger worden, want onze armen zouden ook nog gaan jeuken, want...... we gingen zonder priemen op onze armen breien, NOOIT van gehoord, maar ik hou wel van nieuwe dingen, dus vooruit maar...

Op de linkse arm moesten de steken worden opgezet, dat was nog een heel karwei eer iedereen dat voor elkaar had, je kon elkaar ook niet helpen, want je zat zelf vol met wol.

Onder grote hilariteit kwamen we dan op gang en al snel groeiden de sjaals onder onze handen.

Sommigen waren te los en anderen te strak, maar dan begonnen we weer opnieuw, het ging heel snel en als het klaar was moest het begin en het einde aan elkaar worden gemaakt, dan had je een soort col. Ik moet er niet aan denken, zo'n warm ding in mijn nek, maar voor koukleumen is het een goed idee. Er was nog een klein probleempje, want een van de dames moest eerder weg, maar zat met dat hele zaakje aan haar arm, toen waren er hele dikke priemen en daar is het hele geval even opgezet en toen kon ze het mee naar huis nemen om af te maken.

Na afloop van de sessie, gingen we nog even naar de plaatselijke wolwinkel en daar werd van alles voor onszelf aangeschaft, we hadden echt de smaak te pakken. Thuis ben ik gelijk begonnen met sjaals breien, maar niet meer op mijn handen hoor.

De ene na de anders sjaal werd gebreid, het was leuk om te doen, lekker bij de kachel, muziekje aan, lekker huiselijk vond manlief.

Ik had verschillende soorten wol gekocht, deze werd voor Annemijn, wit, voor bij haar uniform van school. Die meiden willen dat graag een beetje opvrolijken.

 Ook kocht ik nog een zacht stofje met gaatjes aan het boord, dat moest maar met 4 steken, dus dat was elke keer de priemen draaien, maar de resultaten zijn erg leuk om te zien.

Annemijn kreeg er ook zin in en begon met een iets fellere kleur, eerst maar eens oefenen.

Jut en Jul aan de arbeid.

Ook op school was het project breien, het leek wel een virus...... het breivirus dan.

Ze kreeg voor dit werkstuk een 9,5. De jongens moesten de sneeuwpop uitzagen en vernissen en dan moesten de meiden hem aankleden. Als beloning kregen de jongens dan weer zelfgebakken pannekoeken, zo leren ze spelenderwijs koken, bakken, knutselen en breien.

Zo waren we weer creatief bezig en hadden we tevens tijd voor sociale contacten.

Een winter om nooit meer te vergeten

Dat de winter vroeg ingevallen is, dat heb ik de vorige keer al geschreven, maar dat het zo lang zou duren, dat had ik toen niet kunnen voorspellen. Velen van u hebben het vast gevolgd via de media en via de email dat het in Canada en Amerika zo koud was.

De dagen van kou en sneeuw regen zich aaneen. Menig keer ging in de morgen de telefoon dat de school dichtbleef vanwege kou en sneeuwval. Soms was het zo koud dat de dieselmotoren van de bus niet konden starten. De kinderen hadden er geen moeite mee, ze genoten van elke vrije dag. We moesten een keer bloed gaan prikken voor de controles en normaal zijn we binnen het uur terug, maar doordat het begon te sneeuwen toen wij daar binnen waren, hebben we er in totaal ruim 3 uren over gedaan, dat kan zomaar ineens gebeuren.

Het begon allemaal op 23 november en gisteren (7 maart) kwam de temperatuur voor het eerst boven nul, op een paar uren na met ijsregen. Gisteren kregen we de zon volop te zien en het voelde aan als zomer. Als je al die weken meer dan min 20 meemaakt, is 0 een heerlijk gevoel.

Ik zie dat mijn vinger soms voor de lens zit, ik moet nog wennen aan mijn nieuwe camera namelijk. Mens en dier had het koud, mensen zie je bijna niet buiten en het is ook niet zo'n pretje om elke dag je auto uit te graven, of je skelter.

Soms waren de wegen redelijk begaanbaar, want de strooiers en de schuivers doen echt heel goed hun best, ze rijden zelfs s'nachts door, maar dan kwam er weer zo'n harde wind aan en die gooide al de sneeuw van het land en uit de tuinen weer op de weg, soms vormde dat gewoon bergjes. Het was oppassen op de wegen. Vorige week wilden we naar de veemarkt en toen begon het zo te waaien dat we bij de oversteek van de weg niet konden zien of er iemand van links of van rechts kwam, Adriaan heeft op goed geluk een keer een dot gas gegeven zodat we in een sprint over konden steken, dat was gewoon eng. Gelukkig werd het nadat we in het naastgelegen dorp hadden getankt beter en werd de omgeving weer zichtbaar.

Vanaf 1 november 2013 tot nu toe, zijn er zeker meer dan 300 ongevallen geweest alleen al op Hwy 401, dat is een hele lange verbindingsweg die helemaal tot in Amerika loopt. Hele dagen waren de wegen soms dicht vanwege omgevallen vrachtwagens of kettingbotsingen met meer dan 30 auto's. Wij als Hollanders kunnen ons dat niet voorstellen, maar het is echt waar. De meeste Canadezen die hier al meer dan 50 jaar wonen, beleven zo'n winter voor het eerst en wij als "nieuwkomers" zitten er binnen 3 jaar helemaal middenin. Het is wel lastig om in te werken, met het voeren kan je niet elke keer eerst al de sneeuw weghalen, en ja, het werk moet doorgaan.

Soms als het heel hard waait, voel ik de wind door de stopcontacten heen blazen, als ik dan achter de computer mailtjes zit te beantwoorden, krijg ik stijve vingers van de kou. Heel bijzonder was het ook dat in de staat Britisch Columbia ook sneeuw is gevallen, dat gebeurt daar namelijk nooit. Het hele leven was ontregeld, de kerk en de school en misschien ook de winkels waren dicht, ze hebben daar niet eens zout of schuivers gereed staan.

Erik heeft zelfs nog geprobeerd te skieen met oude latten van het stapelbed van de tweeling, maar door de touwtjes gleed het niet zo goed. Het oude sleetje van Adriaan deed ook goede zaken, door de buizen werd het spiegelglad en hadden ze reuzepret.

Ik moet wel zeggen dat ik naar de Lente verlang, maar toch is het best bijzonder om dit eens mee te maken, gelukkig was ik door het polderleven wel gewend om overal voorraad van in huis te hebben en de basement staat nog vol met aardappelen, peetjes, uien en krootjes, de vriezer zit vol vlees en brood en de rest verzinnen we als het nodig is zelf. Er is ook meer tijd om wat aan de hobby te doen en regelmatig kwam de sjoelbak op tafel, Er moest wel gewerkt worden, maar soms moesten ze echt even op temperatuur komen bij het houtvuur. Als ze foto's of nieuws uit Holland zien, dan roepen ze, He, daar is het gras nog groen, wij zijn het bijna vergeten.

Ik hoorde wel dat er in de dorpen soms armoe wordt geleden door oudjes, ze kunnen bijna niet van huis en de olie voor de kachels is heel duur geworden, wat hebben wij het dan goed, met alles in huis en we hebben elkaar en we kunnen via de sociale media met onze families contact houden. We genieten nu van enkele uurtjes zon, vanavond gaat de klok bij ons al verzet worden en we hopen dat het nu snel echt Lente mag worden, goed voor mens en dier.

Vroeg winter dit jaar

Eind november kregen we al een kou inval, dat was vroeg, ook volgens de Canadezen die hier al jaren wonen. Dit hield een beetje aan en af en toe een lekkere dag, maar op 20 December hadden we mist en sneeuw, dat betekende meteen al geen school, dat vonden de kinderen helemaal niet erg, het was nog 1 dag school en dan zou het vakantie zijn. Het Kerstprogramma is wel doorgegaan, maar het was wel oppassen geblazen op de wegen. Toen volgde een ijsstorm met alle gevolgen van dien, velen van u hebben het wel gelezen of gezien dat er grote delen zonder stroom zijn komen te zitten. Hier was vooral veel schade aan de bomen. Op de foto's hieronder zijn Erik en Jarno wat aan het opruimen.

Ze wilden allemaal al sneeuwpoppen maken en sneeuwballen gooien, maar zoveel sneeuw lag er nog niet.

Salomon vind het ook niet zo heel leuk, hij heeft 1 geluk, dat is dat zijn stal vergroot is, hij heeft nu veel meer beenruimte nu de vleeskoeien verhuisd zijn.

Het is wel heel leuk om van deze natuur foto's te maken, soms heel onverwacht is er een mooi plaatje te schieten, zoals deze maansopkomst.

De honden kunnen ook wel een extra knuffel gebruiken met de kou en voor hen is een speciale slaapplaats gemaakt in het stro. Jasmin is tenslotte al 13 en de pup protesteerde ook niet tegen zo'n lekker strobedje.

.Verder is er door de ijsregen een grote plas water in de wei blijven staan en nadat het flink had gevroren werd die ingewijd als ijsbaan. Urenlang wordt er geschaatst, soms al met de pyjama in het skipak om 7 uur in de morgen.

Ik waag me niet meer op de schaatsen, maar ik vind het heerlijk om met mijn warme laarzen met de honden door de sneeuw te lopen en natuurlijk met de camera bij de hand.

De wind gaat meer en meer op en de sneeuw stuift overal heen. Dat geeft later op de weg heel veel problemen omdat er grote duinen sneeuw blijven liggen.

He, van wie zijn die benen???

Ja, ja, de hele boel compleet, rode wangen en tijd voor elkaar.

Wat een geluk dat we nu geen geiten hoeven te melken, al zijn er natuurlijk altijd wijsneuzen die denken het beter te weten en zeggen dat we ze hadden moeten houden, ik zeg er nog iets bij, dit is Canada en geen Nederland, hier tel je als geitenboer niet eens mee. Ik zou zeggen, schoenmaker blijf bij je eigen leest en mensen die erg lang zijn, hebben ook vaak grote voeten, dus WIE DE SCHOEN PAST, 

TREKKE HEM AAN!!

Intussen geniet ik van een onderonsje met onze logeerhond Lina, een schat van een beest.

 En binnen..........

pruttelt de erwtensoep op de kachel, en ik zal je verklappen dat die heerlijk smaakt na een middagje van kou, sneeuw en ijs.

Vorige week hebben we veel kou gehad en een hele harde wind, min 29 met een gevoelstemperatuur van min 38, dat hou je maar 5 minuten vol buiten, maar nu gaat het weer redelijk, minder koud en meer sneeuw, echt wintertje dus.



De geiten weg.

Nadat we de geiten in augustus al hadden verkocht, heeft het toch nog wel even geduurd voor de laatsten weg gegaan zijn, maar nu is het toch echt gebeurd. Op 14 September was het de beurt voor de jonge geiten. De nieuwe eigenaar had daarde stal al voor op orde, dus zodoende. De pickups stonden al vroeg voor onze neus.

Eerst ging alles nog op de foto, dan kan je later zien dat ze gezond en levendig weg zijn gegaan en natuurlijk moesten ze ook geteld.

Ze mochten zomaar op de voerpad lopen, dat was wel een beetje vreemd voor hen, nu het mocht, wilden ze eigenlijk niet.

De jongste werden gedragen en omdat ze in die ene maand toch nog hard gegroeid waren, paste alles maar net in de veekarren. Eentje heeft het transport helaas niet overleefd.

Op 30 November was dan de dag dat de rest zou gehaald worden en ook alweer vroeg stonden de vrachtwagens aan de weg, het is zo'n 2 uren rijden, dus ze wilden op tijd beginnen. Ze gaven ook sneeuw op en dat maakte de mannen extra zenuwachtig.

 

Nog een laatste blik op de volle schuur, als herinnering aan een hele drukke tijd (en niet zo'n hele leuke tijd)

Volle bak hoor, dat zal straks wel raar zijn.

Jarno moet nog even afscheid nemen van zijn speciale vriendje Goaten, zelfs die mocht niet blijven van papa. Zij had een speciale onderkaak, dus snel te herkennen en ze kwam altijd naar hem toe als hij de stal inkwam, dat is dan toch weer een beetje zielig voor hem en haar.

Ze hadden een speciale treeplank meegenomen om ze koninklijk in te laten stappen. De vrachtwagens hebben hier namelijk geen laadklep.

Iedereen hielp met opjagen, elke keer in groepjes van rond de 20, zodat ze niet helemaal klem zouden zitten. In de wagen waren allemaal aparte afdelingen, van hoog tot laag.

Elke groep moest er helemaal ingeduwd worden, want volgens Adriaan zat er geen achteruit op,maar ik geloof dat er ook bijna geen vooruit op zit. Ze hebben wel een duwtje nodig.

Oh, dit kleine geitje moet maar niet mee, dat zal zijn moeder niet zo leuk vinden. Hij logeert 10 dagen bij ons en dat is echt genieten. Zelfs hij zwaait, maar hij zwaait ze niet uit, maar toe.

Ook hier moeten ze weer geteld worden en omdat ik er toch maar bijstond, heb ik dat maar op me genomen. Koude vingers en koude voeten en het hoofd koel, dat ging best.

Als ze bijna klaar zijn voor transport, zie ik nog een paar kopjes achter het raampje en eentje komt er zelfs door, lekker koud onderweg.

Als ze wegrijden, is het stil, ook in de stal, zelfs de melkstal is mee, dus daar is alleen nog een gapend gat te zien. Kunnen we altijd nog in zwemmen ofzo. (of later misschien toch nog koeien melken)

We hebben er allemaal vrede mee en vinden het nu heerlijk dat ze weg zijn, het gaf toch wel een bepaalde negatieve druk op het hele gezin en dat is nooit goed. Ik had gezegd dat we alle vlaggen op zouden hangen die we hadden als ze weg zouden zijn, dus bij deze, de vlaggen van de hele wereld.

We hopen jullie natuurlijk wel op de hoogte te houden van de nieuwe opvulling van de lege ruimtes en dat zou zo maar weer een blogje kunnen opleveren, dus please stay stand by.