Dag 2 van de vierdaagse reis.

Na niet veel slaap tuffen we toch redelijk vroeg in de morgen weer verder. De reis is nu richting het Algonquin Park. De wegen zijn hier letterlijk uit het steen gehouwen. Grote rotsblokken zijn opgeblazen om plaats te maken voor wegen.

Na zo'n 80 km. bereiken we het park. Er is een doorgaande weg doorheen van zo'n 60 km. lang. Daar rijden ook veel trucks overheen met boomstammen.

We melden ons bij de receptie en betalen $ 16,00 om het park in te kunnen. We krijgen tevens een krant mee met de plattegrond erin, zodat we een overzicht krijgen van de lengte van de looproutes en de plaatsen die we kunnen bezoeken.

Allereerst zien we veel natuurschoon, bossen, stenen en keien, en heel helder water. In één van de meren hebben we nog een uurtje gezwommen.

We maken diverse wandelingen door vlakke plaatsen en hele steile plaatsen. Overal kunnen we de bordjes volgen. Af en toe komen we andere mensen tegen, maar geen dieren, wat we toch wel hadden verwacht. Alhoewel ik me niet in kan denken wat ik zou doen als ik een eland tegen het lijf zou lopen. De kinderen genieten ervan om even uit de auto te zijn en ze volgen de paaltjes met de route erop.

We zien nu ook het bekende Maple Leaf, wat we in het rood terugzien in de vlag van Canada.

Verder vinden we bladeren met oranjekleurige besjes eraan en laat dat nu het eten zijn wat de beren graag lusten. De tweeling vond het toch wel heel spannend worden, ze kwamen steeds dichter bij ons lopen. Zo stil in de bossen en al die verhalen.

Na al het natuurschoon te hebben bewonderd vervolgen we onze weg richting de volgende slaapplaats. We eten bij de chinees en we waren de enigste klanten en dat vond de bediende wel heel leuk. Ze leerde van onze kinderen Nederlands en wij van haar het Chinese alfabet en het tellen. Nou, het leek allemaal op elkaar en we zijn het nu vergeten, maar ze was heel lief en genoot ervan dat de kinderen zo'n lol hadden. Met nog een zak vol Chinese snoepjes zochten we dan het motel. Er waren er al veel volgeboekt, maar we hoefden gelukkig niet op straat te slapen. In het North Bay Hotel was nog plaats. Wel wat duurder, maar WEL 2 kamers (met 2 bedden). Adriaan ging met 2 kinderen in de ene kamer en ik met 2 kinderen in de andere kamer. Heerlijke zachte bedden en we sliepen zo. We hebben niet eens gebruik gemaakt van het zwembad, daar waren we te moe voor.

Opstaan, slaapkoppen!!!!!!!!!!!

Wordt vervolgd!

Even tussendoor, Oud-Flakkeëenaer 44 jaar geworden.

Ja, dit blogje moet even tussen de reis door. Adriaan is gisteren 44 jaar geworden. Dat is het vermelden wel even waard. Ver van Holland vandaan, gaat alles toch gewoon door. Hier is hij, beetje kaler geworden, maar nog even blozend, onze jarige Canadees!

Het was toch wel raar hoor, hij was in de ochtend wezen werken op de kippenfarm en s'middags had hij een bespreking met Bart van Interfarms, maar gelukkig had hij na 5 uur nog even tijd om zijn verjaardag te vieren.
Hij werd door de kinderen fijngeknuffeld.

Hij kreeg van mij ook een knuffel, maar dat is gelukkig niet op de foto gezet. Jullie hoeven natuurlijk niet alles te zien.
De kinderen hadden ook mooie kleurplaten gemaakt en we hadden als cadeutjes veel Hollandse producten gekocht in de Norwich Deli & Bakery.

En omdat het voor mij ook afkicken was na de drukke verjaardagen in Holland, kon ik het toch niet laten om 2 taarten te maken. Op het Sas was het altijd gezellig met vele eigengemaakte taarten en allerlei lekkernijen, dat was een hobby van me, om voor iedereen lekkere dingen klaar te maken. Nu hebben we vanwege de beperkte ruimte en het aantal kopjes en schotels het gewoon in eigen kring gehouden.

De appeltaart is gemaakt met het recept van de koningin der appeltaarten, ons lieve omaatje.

En verder kregen we vandaag de hele dag via diverse kanalen felicitaties binnen. Heel hartelijk bedankt daarvoor.

Dat de mensen aan je denken met je verjaardag is heel erg fijn, het geeft ook een verbondenheid, die we zeker hier erg voelen. Wat in Holland heel gewoon was, is nu extra fijn.

Om onze hersenen nog even te laten kraken hebben we nog een paar spelletjes gedaan.

We hebben nog een glaasje Sjettiebowl gegeten en toen was het weer bedtijd.

Zo mogen we terugkijken op een bijzondere verjaardag, voor het eerst als gezin in Canada. Maar bovenal zijn we dankbaar dat Adriaan weer een jaar gespaard is mogen blijven voor ons en voor allen die hem lief zijn. Er is er dan ook maar Een, die alle dank toekomt. Hartelijke groeten van al de Leeuwen.

Een vierdaagse reis

Ik ga jullie nu verslag doen van onze 4 daagse reis door Ontario. Ik zal er diverse blogs aan wijden, anders wordt het te lang. We zijn op maandagmorgen vroeg vertrokken om de eerste dag aardig wat kilometers te kunnen maken. Na enkele uren rijden, nemen we even een pauze om wat koffie te drinken en een broodje te eten.

Even later voegen we weer in op de 401 East, dat is een hele drukke snelweg, maar zo maak je snel veel kilometers. Later is het plan om de snelwegen juist te mijden. Natuurlijk wordt er nu ook op tijd gegeten en we picknicken op een rustig plekje even van de snelweg vandaan.

Wisten jullie al dat Adriaan na het middageten even een dutje deed, nou, dan weten jullie het nu. Hij kan niet zonder zegt hij altijd, maar soms kan het echt niet, maar we hebben hem met rust gelaten. Als chauffeur moet je goed helder zijn toch?

Lars en Jarno hebben even een onderonsje.

Daarna is het weer rijden geblazen, we gaan richting Eganville, daar woont nog een tante van mij, maar we hebben haar niet gevonden, het adres wat we bij ons hadden was niet helemaal compleet. We hopen het later nog eens te doen als we meer weten. Ze heeft hier met ome Jaap gewoont, die al rond 1950 naar Canada is geemigreerd. We moeten trouwens nog een keer terug, want Jarno heeft zijn pet daar laten liggen, maar die zal dan al wel weg zijn.

De natuur is er wel mooi, het landschap is heel glooiend.

Eerst zoeken we een motel op en dan gaan we nog even van de zonsondergang genieten. Even natte voeten halen en lekker de boslucht opsnuiven. In de avonduurtjes wordt het ook stukken koeler dan overdag.

Maar dan wordt het toch echt tijd om ons bed, oh nee, bedden op te gaan zoeken. Er was 1 kamer met 3 bedden en dat leek ons wel leuk voor een nachtje. De werkelijkheid was dat er niet zo veel werd geslapen door de onwennigheid en aangezien Jarno nogal snurkt, waren we veel wakker, verder was er nog een airco in het motel die ratelde als een tierelier, maar wat geeft het voor 1 keer. De kinderen vonden het super. Ze vonden de vloerbedekking zo leuk en het rook er naar een vakantiehuisje. Dat zijn volgens mij echt herinneringen voor later.

Het ontbijt de andere morgen werd vol zorg klaargemaakt en we werden heerlijk bediend.

"Wordt vervolgd"

Mennonietensale in Millbank

Op veler verzoek zal ik nog wat vertellen over de Mennonieten. Ik heb jullie mails en post gelezen over wat jullie bezighoudt. Zelf las ik ook graag die verhalen over het primitieve en eenvoudige leven van deze bijzondere groep mensen. Het is een hardwerkend volk en ook de kinderen zijn veel aan het werk, binnen of buiten en op blote voetjes baggeren ze overal doorheen.

Wij zijn in de vakantie op een verkoping geweest van de Mennonieten. Ze verkochten vee en alles daaromtrent. Alles werd verkocht door middel van veilen. Je kon een nummer kopen en dat steek je in de lucht als je geld bied.
Werkelijk alles werd verkocht wat er stond. Van alles wat er verkocht werd, was een bepaald aantal procenten of een bepaald bedrag bestemd voor het in stand houden van het Amish School Fund.

Ik weet zeker dat u de vele foto's die ik hieronder ga showen erg mooi zult vinden. Ik zou zeggen: "Kijk en geniet".

Hieronder staan alle paarden en koetsen waar ze deze dag mee naar de veiling zijn gekomen. Sommige groepen (meer de Amish) zijn met de auto, maar de Mennonieten gebruiken die niet. Vooral in de avond en nacht is het uitkijken geblazen, want er zit alleen een gevarenbord op. Ze rijden wel vaak met een olielampje bij zich.

Vooraan op de veiling wordt er allemaal paardentuig en werkmaterialen verkocht. Er zijn veel kijkers en later blijken er ook kopers te zijn.

Voordat de paardenverkoop begint, mag iedereen ze goed bekijken en in de bek kijken, na het bieden is het te laat. Bieden is houden.

Die kindertjes worden niet verkocht hoor.

Er kon zelfs een oefenrondje worden gereden, dat ging met een bloedgang soms. Ze zijn dat zo gewend om te doen, ze zitten hier vanaf 4 jaar al op een paard.

Nadat iedereen een plaatsje buiten de ring gevonden heeft, kan het veilen beginnen. In een razend tempo vliegen de bedragen over ons hoofd. We verstaan er de helft niet van, maar wij hoeven ook niets te kopen. Hieronder kan je wel zien dat de Mennonieten ene grote familie zijn. Ze zijn er allemaal bij van jong tot oud.

Intussen kon je ook een hapje eten en dat was buitengewoon goed verzorgd en geregeld, geen wachttijden en vers van de pers. Er werd ook veel drinken verkocht want het was echt heel warm. Ik kon maar niet begrijpen dat die vrouwen dat volhouden met die zwarte mutsjes op, want dat trekt echt veel zon. Sommigen zaten wel eens even met de kap af, maar meestal bleef hij op. Ze zijn het natuurlijk wel gewend van kinds af aan. De Mennonieten dragen trouwens zwarte kapjes en de Amish witte. Soms zie ik er in de stad met gekleurde, maar dat is weer een andere groep.


Nu we het toch over de vrouwen hebben, er was ook nog een aparte hoek waar ze quilten verkochten. Ik heb daar geen mannen bij gezien, behalve mijn man. En Lars, want die wilde met een carsquilt op de foto. Terwijl we daar keken, werd er een quilt voor $ 1.000,00 (lees duizend dollar) verkocht. Het is ook echt schitterend om te zien. Al die motieven en die kleuren. Er waren er voor de zomer, maar ook hele dikke voor de koude winters in Canada. Iemand vroeg mij of ze het zonder naaimachine maken, nou, ik weet het niet, ik denk dat het veel handwerk is, maar misschien hebben ze een trapmachine.
Ze maken ook al hun kleding zelf en het ziet er keurig uit hoor. Ik heb het nog niet zover gebracht dat ik binnen ben geweest. Ik ben erg benieuwd hoe het er bij hen binnen uitziet, ook wat betreft het koken en wassen.

Ik hoop dat jullie weer genoten hebben van al dit moois. Wij wonen er middenin en voorlopig voelen we ons er thuis. We zouden er niets om geven om ze op de eigen farm als buren te krijgen. Bij deze wil ik gelijk iedereen bedanken die mijn (onze) blog volgt. En iedereen die mails of echte post heeft gestuurd. Het doet ons erg goed al die belangstelling en het meeleven met onze situatie. Ik hoop dat ik nog veel meer voor jullie kan blijven bloggen.