Een winter om nooit meer te vergeten

Dat de winter vroeg ingevallen is, dat heb ik de vorige keer al geschreven, maar dat het zo lang zou duren, dat had ik toen niet kunnen voorspellen. Velen van u hebben het vast gevolgd via de media en via de email dat het in Canada en Amerika zo koud was.

De dagen van kou en sneeuw regen zich aaneen. Menig keer ging in de morgen de telefoon dat de school dichtbleef vanwege kou en sneeuwval. Soms was het zo koud dat de dieselmotoren van de bus niet konden starten. De kinderen hadden er geen moeite mee, ze genoten van elke vrije dag. We moesten een keer bloed gaan prikken voor de controles en normaal zijn we binnen het uur terug, maar doordat het begon te sneeuwen toen wij daar binnen waren, hebben we er in totaal ruim 3 uren over gedaan, dat kan zomaar ineens gebeuren.

Het begon allemaal op 23 november en gisteren (7 maart) kwam de temperatuur voor het eerst boven nul, op een paar uren na met ijsregen. Gisteren kregen we de zon volop te zien en het voelde aan als zomer. Als je al die weken meer dan min 20 meemaakt, is 0 een heerlijk gevoel.

Ik zie dat mijn vinger soms voor de lens zit, ik moet nog wennen aan mijn nieuwe camera namelijk. Mens en dier had het koud, mensen zie je bijna niet buiten en het is ook niet zo'n pretje om elke dag je auto uit te graven, of je skelter.

Soms waren de wegen redelijk begaanbaar, want de strooiers en de schuivers doen echt heel goed hun best, ze rijden zelfs s'nachts door, maar dan kwam er weer zo'n harde wind aan en die gooide al de sneeuw van het land en uit de tuinen weer op de weg, soms vormde dat gewoon bergjes. Het was oppassen op de wegen. Vorige week wilden we naar de veemarkt en toen begon het zo te waaien dat we bij de oversteek van de weg niet konden zien of er iemand van links of van rechts kwam, Adriaan heeft op goed geluk een keer een dot gas gegeven zodat we in een sprint over konden steken, dat was gewoon eng. Gelukkig werd het nadat we in het naastgelegen dorp hadden getankt beter en werd de omgeving weer zichtbaar.

Vanaf 1 november 2013 tot nu toe, zijn er zeker meer dan 300 ongevallen geweest alleen al op Hwy 401, dat is een hele lange verbindingsweg die helemaal tot in Amerika loopt. Hele dagen waren de wegen soms dicht vanwege omgevallen vrachtwagens of kettingbotsingen met meer dan 30 auto's. Wij als Hollanders kunnen ons dat niet voorstellen, maar het is echt waar. De meeste Canadezen die hier al meer dan 50 jaar wonen, beleven zo'n winter voor het eerst en wij als "nieuwkomers" zitten er binnen 3 jaar helemaal middenin. Het is wel lastig om in te werken, met het voeren kan je niet elke keer eerst al de sneeuw weghalen, en ja, het werk moet doorgaan.

Soms als het heel hard waait, voel ik de wind door de stopcontacten heen blazen, als ik dan achter de computer mailtjes zit te beantwoorden, krijg ik stijve vingers van de kou. Heel bijzonder was het ook dat in de staat Britisch Columbia ook sneeuw is gevallen, dat gebeurt daar namelijk nooit. Het hele leven was ontregeld, de kerk en de school en misschien ook de winkels waren dicht, ze hebben daar niet eens zout of schuivers gereed staan.

Erik heeft zelfs nog geprobeerd te skieen met oude latten van het stapelbed van de tweeling, maar door de touwtjes gleed het niet zo goed. Het oude sleetje van Adriaan deed ook goede zaken, door de buizen werd het spiegelglad en hadden ze reuzepret.

Ik moet wel zeggen dat ik naar de Lente verlang, maar toch is het best bijzonder om dit eens mee te maken, gelukkig was ik door het polderleven wel gewend om overal voorraad van in huis te hebben en de basement staat nog vol met aardappelen, peetjes, uien en krootjes, de vriezer zit vol vlees en brood en de rest verzinnen we als het nodig is zelf. Er is ook meer tijd om wat aan de hobby te doen en regelmatig kwam de sjoelbak op tafel, Er moest wel gewerkt worden, maar soms moesten ze echt even op temperatuur komen bij het houtvuur. Als ze foto's of nieuws uit Holland zien, dan roepen ze, He, daar is het gras nog groen, wij zijn het bijna vergeten.

Ik hoorde wel dat er in de dorpen soms armoe wordt geleden door oudjes, ze kunnen bijna niet van huis en de olie voor de kachels is heel duur geworden, wat hebben wij het dan goed, met alles in huis en we hebben elkaar en we kunnen via de sociale media met onze families contact houden. We genieten nu van enkele uurtjes zon, vanavond gaat de klok bij ons al verzet worden en we hopen dat het nu snel echt Lente mag worden, goed voor mens en dier.

Vroeg winter dit jaar

Eind november kregen we al een kou inval, dat was vroeg, ook volgens de Canadezen die hier al jaren wonen. Dit hield een beetje aan en af en toe een lekkere dag, maar op 20 December hadden we mist en sneeuw, dat betekende meteen al geen school, dat vonden de kinderen helemaal niet erg, het was nog 1 dag school en dan zou het vakantie zijn. Het Kerstprogramma is wel doorgegaan, maar het was wel oppassen geblazen op de wegen. Toen volgde een ijsstorm met alle gevolgen van dien, velen van u hebben het wel gelezen of gezien dat er grote delen zonder stroom zijn komen te zitten. Hier was vooral veel schade aan de bomen. Op de foto's hieronder zijn Erik en Jarno wat aan het opruimen.

Ze wilden allemaal al sneeuwpoppen maken en sneeuwballen gooien, maar zoveel sneeuw lag er nog niet.

Salomon vind het ook niet zo heel leuk, hij heeft 1 geluk, dat is dat zijn stal vergroot is, hij heeft nu veel meer beenruimte nu de vleeskoeien verhuisd zijn.

Het is wel heel leuk om van deze natuur foto's te maken, soms heel onverwacht is er een mooi plaatje te schieten, zoals deze maansopkomst.

De honden kunnen ook wel een extra knuffel gebruiken met de kou en voor hen is een speciale slaapplaats gemaakt in het stro. Jasmin is tenslotte al 13 en de pup protesteerde ook niet tegen zo'n lekker strobedje.

.Verder is er door de ijsregen een grote plas water in de wei blijven staan en nadat het flink had gevroren werd die ingewijd als ijsbaan. Urenlang wordt er geschaatst, soms al met de pyjama in het skipak om 7 uur in de morgen.

Ik waag me niet meer op de schaatsen, maar ik vind het heerlijk om met mijn warme laarzen met de honden door de sneeuw te lopen en natuurlijk met de camera bij de hand.

De wind gaat meer en meer op en de sneeuw stuift overal heen. Dat geeft later op de weg heel veel problemen omdat er grote duinen sneeuw blijven liggen.

He, van wie zijn die benen???

Ja, ja, de hele boel compleet, rode wangen en tijd voor elkaar.

Wat een geluk dat we nu geen geiten hoeven te melken, al zijn er natuurlijk altijd wijsneuzen die denken het beter te weten en zeggen dat we ze hadden moeten houden, ik zeg er nog iets bij, dit is Canada en geen Nederland, hier tel je als geitenboer niet eens mee. Ik zou zeggen, schoenmaker blijf bij je eigen leest en mensen die erg lang zijn, hebben ook vaak grote voeten, dus WIE DE SCHOEN PAST, 

TREKKE HEM AAN!!

Intussen geniet ik van een onderonsje met onze logeerhond Lina, een schat van een beest.

 En binnen..........

pruttelt de erwtensoep op de kachel, en ik zal je verklappen dat die heerlijk smaakt na een middagje van kou, sneeuw en ijs.

Vorige week hebben we veel kou gehad en een hele harde wind, min 29 met een gevoelstemperatuur van min 38, dat hou je maar 5 minuten vol buiten, maar nu gaat het weer redelijk, minder koud en meer sneeuw, echt wintertje dus.



De geiten weg.

Nadat we de geiten in augustus al hadden verkocht, heeft het toch nog wel even geduurd voor de laatsten weg gegaan zijn, maar nu is het toch echt gebeurd. Op 14 September was het de beurt voor de jonge geiten. De nieuwe eigenaar had daarde stal al voor op orde, dus zodoende. De pickups stonden al vroeg voor onze neus.

Eerst ging alles nog op de foto, dan kan je later zien dat ze gezond en levendig weg zijn gegaan en natuurlijk moesten ze ook geteld.

Ze mochten zomaar op de voerpad lopen, dat was wel een beetje vreemd voor hen, nu het mocht, wilden ze eigenlijk niet.

De jongste werden gedragen en omdat ze in die ene maand toch nog hard gegroeid waren, paste alles maar net in de veekarren. Eentje heeft het transport helaas niet overleefd.

Op 30 November was dan de dag dat de rest zou gehaald worden en ook alweer vroeg stonden de vrachtwagens aan de weg, het is zo'n 2 uren rijden, dus ze wilden op tijd beginnen. Ze gaven ook sneeuw op en dat maakte de mannen extra zenuwachtig.

 

Nog een laatste blik op de volle schuur, als herinnering aan een hele drukke tijd (en niet zo'n hele leuke tijd)

Volle bak hoor, dat zal straks wel raar zijn.

Jarno moet nog even afscheid nemen van zijn speciale vriendje Goaten, zelfs die mocht niet blijven van papa. Zij had een speciale onderkaak, dus snel te herkennen en ze kwam altijd naar hem toe als hij de stal inkwam, dat is dan toch weer een beetje zielig voor hem en haar.

Ze hadden een speciale treeplank meegenomen om ze koninklijk in te laten stappen. De vrachtwagens hebben hier namelijk geen laadklep.

Iedereen hielp met opjagen, elke keer in groepjes van rond de 20, zodat ze niet helemaal klem zouden zitten. In de wagen waren allemaal aparte afdelingen, van hoog tot laag.

Elke groep moest er helemaal ingeduwd worden, want volgens Adriaan zat er geen achteruit op,maar ik geloof dat er ook bijna geen vooruit op zit. Ze hebben wel een duwtje nodig.

Oh, dit kleine geitje moet maar niet mee, dat zal zijn moeder niet zo leuk vinden. Hij logeert 10 dagen bij ons en dat is echt genieten. Zelfs hij zwaait, maar hij zwaait ze niet uit, maar toe.

Ook hier moeten ze weer geteld worden en omdat ik er toch maar bijstond, heb ik dat maar op me genomen. Koude vingers en koude voeten en het hoofd koel, dat ging best.

Als ze bijna klaar zijn voor transport, zie ik nog een paar kopjes achter het raampje en eentje komt er zelfs door, lekker koud onderweg.

Als ze wegrijden, is het stil, ook in de stal, zelfs de melkstal is mee, dus daar is alleen nog een gapend gat te zien. Kunnen we altijd nog in zwemmen ofzo. (of later misschien toch nog koeien melken)

We hebben er allemaal vrede mee en vinden het nu heerlijk dat ze weg zijn, het gaf toch wel een bepaalde negatieve druk op het hele gezin en dat is nooit goed. Ik had gezegd dat we alle vlaggen op zouden hangen die we hadden als ze weg zouden zijn, dus bij deze, de vlaggen van de hele wereld.

We hopen jullie natuurlijk wel op de hoogte te houden van de nieuwe opvulling van de lege ruimtes en dat zou zo maar weer een blogje kunnen opleveren, dus please stay stand by.

 

Salomon, de nieuwe aanwinst

Er was eens............, zo begon voor Annemijn het sprookje van Salomon. Er belde iemand op die een paard had voor Annemijn, goed , vertrouwd , lief, mak en handelbaar, bijna te mooi om waar te zijn. Maar wat doe je als je kind al ruim 2 jaar een paard zoekt met die eigenschappen, je laat hem komen en maakt een wei en een stalletje in orde, ja toch????

En dan eindelijk komt de trailer voorrijden en toen was het wel even schrikken zeg, wat een joekel kwam daar uit die kar. Van der Kooi zette gelijk Jarno bovenop zijn rug, niets voor Jarno natuurlijk, maar die zei van schrik niets.

En dan wordt hij naar zijn eigen wei gebracht, even de boel verkennen en toen ging hij heerlijk gras eten, gras genoeg.

Annemijn vond het wel leuk om meteen al haar paardespullen te pakken en om hem lekker te borstelen en hij vond alles goed.

De andere morgen zag ik haar al vroeg in de wei met haar pyjama nog aan. Ze stond lekker Flakkees te kletsen tegen een Canadees paard.

Een zadel kreeg ze erbij van degene die hem bracht, waar we heel dankbaar voor zijn en van de naaste buurvrouw, die tevens paardenopvang is, mocht ze alles uit komen zoeken wat nodig was voor het rijden, super gewoon, bijna niet te geloven. En het eerste rondje werd dan al snel gedaan, heel voorzichtig, want alles was weer nieuw voor ons.

Buurvrouw Bennett kwam bijna elke avond met Annemijn oefenen en zij leerde ook bepaalde handelingen en nu gaat het steeds beter en ook wel eens wat sneller door de wei. Voor Annemijn is hij de kampioen.

Van een andere buurvrouw, die helemaal weg is van Salomon kreeg ze een cap en rijlaarzen zo goed als nieuw, haar dochter was er uit gegroeid. Annemijn glundert van trots.

Er worden heel wat rondjes gemaakt door de wei, door het veld vind ze toch nog een beetje eng, want galopperen is best heftig.

Salomon is dus een ruin, hij is half Fries en hij is 18 jaar, dat lijkt oud, maar hij is nog fit en eet als een paard , haha.

Het is gewoon een prachtig dier om naar te kijken en als ze er dan helemaal in het paardrijgebeuren opzit, is het erg leuk om te zien.

De hoefsmid is ook al langsgeweest om de voorhoeven van een schoentje te voorzien, dat loopt voor Salomon toch fijner en het klinkt zo leuk als hij over de weg loopt van zijn stal naar de wei en weer terug.

Zijn nieuwe schoenen lagen al klaar, ze hoefden na de verzorging alleen nog maar bevestigd te worden, dat gaf veel bekijks, iedereen stond er met zijn of haar neus bovenop.

Als laatste gingen er nog nagels in en toen was het karwei geklaard.

Heel veel vriendinnen hebben intussen al een rondje gereden en veel kinderen komen om hem te aaien en te borstelen. Met Nerissa is het ook leuk, dan gaan ze samen het veld in en genieten van het zitten op de paarderug. Je moet er echt een paardengek voor zijn.

Intussen wordt er bij de buurvrouw ook nog geoefend met verschillende paarden, maar nadat Erik een keer stof moest happen, gaan ze niet meer zo vaak. Een paard blijft toch altijd een dier en als ze ergens van schrikken, kunnen ze toch raar gaan doen.

En als laatste moet ik toch nog even opmerken, dat het gezegde over Salomon echt waar is, hij is lief, betrouwbaar, mak en.. en... en.....en, dus met recht een echt droompaard.