Mennonietensale in Millbank

Op veler verzoek zal ik nog wat vertellen over de Mennonieten. Ik heb jullie mails en post gelezen over wat jullie bezighoudt. Zelf las ik ook graag die verhalen over het primitieve en eenvoudige leven van deze bijzondere groep mensen. Het is een hardwerkend volk en ook de kinderen zijn veel aan het werk, binnen of buiten en op blote voetjes baggeren ze overal doorheen.

Wij zijn in de vakantie op een verkoping geweest van de Mennonieten. Ze verkochten vee en alles daaromtrent. Alles werd verkocht door middel van veilen. Je kon een nummer kopen en dat steek je in de lucht als je geld bied.
Werkelijk alles werd verkocht wat er stond. Van alles wat er verkocht werd, was een bepaald aantal procenten of een bepaald bedrag bestemd voor het in stand houden van het Amish School Fund.

Ik weet zeker dat u de vele foto's die ik hieronder ga showen erg mooi zult vinden. Ik zou zeggen: "Kijk en geniet".

Hieronder staan alle paarden en koetsen waar ze deze dag mee naar de veiling zijn gekomen. Sommige groepen (meer de Amish) zijn met de auto, maar de Mennonieten gebruiken die niet. Vooral in de avond en nacht is het uitkijken geblazen, want er zit alleen een gevarenbord op. Ze rijden wel vaak met een olielampje bij zich.

Vooraan op de veiling wordt er allemaal paardentuig en werkmaterialen verkocht. Er zijn veel kijkers en later blijken er ook kopers te zijn.

Voordat de paardenverkoop begint, mag iedereen ze goed bekijken en in de bek kijken, na het bieden is het te laat. Bieden is houden.

Die kindertjes worden niet verkocht hoor.

Er kon zelfs een oefenrondje worden gereden, dat ging met een bloedgang soms. Ze zijn dat zo gewend om te doen, ze zitten hier vanaf 4 jaar al op een paard.

Nadat iedereen een plaatsje buiten de ring gevonden heeft, kan het veilen beginnen. In een razend tempo vliegen de bedragen over ons hoofd. We verstaan er de helft niet van, maar wij hoeven ook niets te kopen. Hieronder kan je wel zien dat de Mennonieten ene grote familie zijn. Ze zijn er allemaal bij van jong tot oud.

Intussen kon je ook een hapje eten en dat was buitengewoon goed verzorgd en geregeld, geen wachttijden en vers van de pers. Er werd ook veel drinken verkocht want het was echt heel warm. Ik kon maar niet begrijpen dat die vrouwen dat volhouden met die zwarte mutsjes op, want dat trekt echt veel zon. Sommigen zaten wel eens even met de kap af, maar meestal bleef hij op. Ze zijn het natuurlijk wel gewend van kinds af aan. De Mennonieten dragen trouwens zwarte kapjes en de Amish witte. Soms zie ik er in de stad met gekleurde, maar dat is weer een andere groep.


Nu we het toch over de vrouwen hebben, er was ook nog een aparte hoek waar ze quilten verkochten. Ik heb daar geen mannen bij gezien, behalve mijn man. En Lars, want die wilde met een carsquilt op de foto. Terwijl we daar keken, werd er een quilt voor $ 1.000,00 (lees duizend dollar) verkocht. Het is ook echt schitterend om te zien. Al die motieven en die kleuren. Er waren er voor de zomer, maar ook hele dikke voor de koude winters in Canada. Iemand vroeg mij of ze het zonder naaimachine maken, nou, ik weet het niet, ik denk dat het veel handwerk is, maar misschien hebben ze een trapmachine.
Ze maken ook al hun kleding zelf en het ziet er keurig uit hoor. Ik heb het nog niet zover gebracht dat ik binnen ben geweest. Ik ben erg benieuwd hoe het er bij hen binnen uitziet, ook wat betreft het koken en wassen.

Ik hoop dat jullie weer genoten hebben van al dit moois. Wij wonen er middenin en voorlopig voelen we ons er thuis. We zouden er niets om geven om ze op de eigen farm als buren te krijgen. Bij deze wil ik gelijk iedereen bedanken die mijn (onze) blog volgt. En iedereen die mails of echte post heeft gestuurd. Het doet ons erg goed al die belangstelling en het meeleven met onze situatie. Ik hoop dat ik nog veel meer voor jullie kan blijven bloggen.