We gaan als eerste naar het vee kijken en het veilen, want s,middags wordt het steeds warmer en dan al die dampen die opstijgen, dat is niet zo fris. Als het té warm is, wordt de kijkgalerij gesloten, want dan zouden de mensen onwel kunnen worden.
Het veilen gaat achter elkaar door en voor elk dier wordt wel iemand gevonden. Klein of groot, jong of oud, dat maakt hier niets uit.
Als we weer genoten hebben van het tegen elkaar opbieden, dan zoeken we ons vertier nog even buiten, maar het is eigenlijk te warm om te blijven. We slaan lekker verse groente in en fruit. Verder verkopen ze hier heerlijke honing en de eerste keer dat we hier waren, namen we voorzichtig een klein potje mee, maar nu is de keus gauw gemaakt, de grootste pot die er is graag. Heerlijk, zo zacht en vol van smaak en soms ook heerlijk in de thee.
Hieronder de koets met de paarden die de bezoekers heen en weer rijdt als het parkeerterrein te vol wordt en de mensen ver moeten lopen om het terrein op te komen. In het hoogseizoen kun je hier over de hoofden lopen. Het is ook echt een evenement wat bezocht wordt door familieleden die uit een ander land Canada bezoeken, dus als je wilt komen, wees gewaarschuwd, je MOET dit gezien hebben. Elke donderdag worden de dieren geveild en op dinsdag worden er ook paarden geveild, dat hebben wij nog niet gezien.
Hé, die Indiaan hebben we ook al eerder gezien. Hij reist door het hele land met zijn panfluit en zijn cd's. Het is heel mooi om te horen. Hij is ook erg bekeken, want hij speelt van alles, maar als hij een rok aan ziet komen, gaat hij over op een geestelijk lied, ja, als hij maar kan verkopen, zal hij denken.
Even verderop zit ook nog iemand te musiceren en die heeft ook veel bekijks. Of het veel oplevert, dat weet ik niet, maar ach, hij is van huis en hij heeft in ieder geval gehoor.
Als de koffer volgeladen is, gaat het toch kriebelen om weer naar huis te gaan en spoedig wordt de terugtocht aangevangen. De kinderen zingen met luide kelen om de beurt het Wilhelmus en dan weer het Canadese Volkslied, met behulp van een cd hoor, maar het is wel komisch om te horen wat ze er van maken. Wilhelmus van Nassaunus en O Canada! Our home and netig (native) land! Gelukkig oefenen ze dat elke week op school, dus dat zal nog wel goed komen. En dan is het weer een heerlijk thuiskomen, post openen, mails lezen en wasgoed wegwerken. Het waren heerlijke dagen en volgens de meeste kennissen hier, hebben we al meer van het land gezien dan de gemiddelde emigrant en daar zijn we als kersverse emigranten toch wel een beetje trots op.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten