De reparatie

Afgelopen vrijdag viel bij ons de eerste sneeuw, een heel klein laagje lag er op de weg en op de takken van de bomen. En voor de garage en daar ging het mis. Erik ging de hond uitlaten en eten geven en toen gleed hij uit over de sneeuw en over de hond. AU!!! Hij huilde niet van pijn, maar van verdriet dat zijn broek kapot was, hij vond het voor mij erger dan voor zichzelf. Ja, uit die broek, gauw een andere aan en hup naar de weg, want de schoolbus die wacht niet.

Broek eerst maar in de was en na het weekend kom je hem dan weer tegen, het gat was er niet kleiner op geworden, dus dat vroeg om aktie. Het regende vandaag toch, dus niets buiten te doen. Eerst maar eens zoeken in alle doosjes naar reparatiemateriaal.

In een van de knopendoosjes vond ik nog een embleem dat ik al eens van een blousje van de jongens had geknipt na een andere valpartij (denk ik). Dat was eigenlijk bedoeld voor de kaartenmakerij, maar het krijgt nu vast een betere bestemming.

En jawel, het paste nog ook. Even het gat een beetje toegestopt, daarna het embleem vastgespeld. Naald en draad gevonden en aan het werk.

Het resultaat:
-ruim een uur werk (ongelofelijk)
-bloed uit mijn vinger.
-achter elke speld bleef de draad hangen.
-drie halen door de dubbele draad.(weer teruggestoken)
-gemaakte broek.
Ja, ik ben tevreden, de broek ziet er weer goed uit en ik weet zeker dat Erik er blij mee zal zijn.

Na dit karwei rest me nog 1 vraag. Hoe kunnen die oma's zoiets nu zo snel maken? Ik deed er ruim een uur over. Toch ben ik blij dat ik nog niet te oud ben om iets te leren.