Het boodschappenverhaal

Ik zou jullie nog een leuk verhaal vertellen over de boodschappen.
Nou, omdat het geld hier ook niet op onze rug groeit, is er via een goede kennis een manier om voor $200,00 een hele berg boodschappen te krijgen.
Als je even denkt dat vaak een gewone boodschappenkar al gauw tegen dat bedrag loopt (vooral met verse producten) dan is dit niet duur. Je krijgt dan 21 bananendozen vol met van alles en nog wat. Als je bij het depot aankomt mag je alleen de pallet aanwijzen van je keuze en dan is het inladen en wegwezen, want er komen dan zo'n 23 mensen om boodschappen.
Na enkele krachtinspanningen ga ik dus met mijn vrachtje op huis aan. Nou. het leek wel feest, eerst niet, want alles moest de basement ingedragen worden en dat was erg zwaar. Later stond iedereen in een andere doos te graaien, net pakjesavond. Er zat van alles in, van chocolade en limonade tot wasmiddels en kunstgebitreinigers. Zie hieronder maar eens wat een veelheid aan voedsel wij nu binnen hebben. En nu staat alles nog niet eens op de foto.

Op een gegeven moment ben ik gaan uitpakken en sorteren en Jarno bracht alles bij Erik en Annemijn die het een plekje gaven in de kasten en Lars bracht alles wat in de keuken paste, naar boven.
Het leken wel vakkenvullers in de supermarkt. Het resultaat was natuurlijk 21 lege dozen en de kasten propvol. We voelden ons zo rijk met al dat eten.
En de oud papierboer is straks weer blij met het karton.

Nu ga ik soms met mijn mooie Hollandse boodschappentas naar mijn eigen supermarkt beneden in de basement. En ik hoef niet eens af te rekenen. Leuk he?

Wat eten we vandaag (en morgen)

Dat het leven in Canada vrij duur is, daar komen we al gauw achter. Hier is geen supermarktoorlog geweest en de concurrentie valt ook wel mee. Nu zijn wij nog aan Euro's gewend, dus het lijkt al snel duurder. Er zijn hier ontzettend grote supermarkten, met aan boord ook nog gelijk een drogisterij en apotheek. In Norwich is een kleine supermarkt gevestigd. Als ik echt lekker uitgebreid wil boodschappen doen, ga ik naar Tilsonburg of Woodstock.
De melkproducten zijn erg duur, maar dat is alleen maar goed voor de boeren.
Melk kunnen we bij de buurman tappen en daar maakt Adriaan dan eens in de maand de melktank voor schoon. Van die melk maak ik ook wel eens zelf yoghurt.

De koffie gaat hier gelijk in grootverpakking, maar in onze koffer zat nog een ouderwets Hollands pakje DE.

Jullie kunnen wel zien dat we het snoepen nog niet verleerd zijn. Ieder pondje gaat door het mondje, maar wat is het toch lekker die Canadese chocolade.

We kunnen voor eieren, groente en fruit terecht bij de Mennonieten hier aan de weg. (daar zal ik nog een keer apart over vertellen) Ze hebben kleine verkoophuisjes staan met allerlei producten van eigen teelt, zoals sla, kool, komkommers, aardappelen en uien of zelfgebakken brood en koekjes.

Maar zoals jullie misschien al weten kokkerel ik graag zelf en er wordt dan ook van alles uitgeprobeert. De muffins vinden al snel de weg naar de maag van het altijd hongerige volkje.

Als oma Willie kwam, was het altijd pannekoekenfeest en bij het ontbreken van oma in de buurt, zal ik zelf de spatel ter hand moeten nemen, maar ook hier geldt, aldoende leert men.

Verder zijn veel boodschappen wat anders, maar we zijn hier niet gekomen om alles zoals thuis te doen, we leren en wennen elke dag aan nieuwe dingen. En we hebben nog een hele fijne winkel in het dorp met heel veel heimweeproducten, zoals drop en frikandellen, heerlijke Goudse kaas en vleeswaren, soepproducten en nog veel meer wat je in de Canadese supermarkten niet kan kopen. Het is zo leuk om daar te winkelen, maar je kan wel begrijpen dat dat niet voor niets gaat, want alles moet ingevoerd worden. Voor bier en wijn moet je ook naar een speciale beer store, in de supermarkten wordt geen alcohol verkocht.

Ik trek nog even het doosje open van tante Hennie en de volgende keer zal ik jullie nog een hele mooie story vertellen over boodschappen.

Regeldingetjes

Zoveel werk als er gedaan is in Holland om overal uitgeschreven te worden en abonnementen op te zeggen etc. zoveel werk is het hier weer om overal aangemeld te worden. We crossen de eerste weken veel met Bart (interfarms) over de wegen en door de steden. Gelukkig weet hij overal de weg en de juiste mensen om te benaderen. We worden ingeschreven bij diverse instanties, we krijgen hier ook nummers opgespeld. We kopen een auto met bijbehorende papieren en een verzekering. De dealer ging mee naar het verzekeringskantoor, wat wij erg op prijs hebben gesteld.

Het is een Pontiac Montana geworden van 4 jaar oud en hij rijdt heerlijk. Het is een automaat, dus af en toe zit ik met mijn armen te zwaaien naar de pook, maar die is er natuurlijk niet, maar dat went gauw. Op de lange afstanden is de cruise control ook een uitkomst. De nummerplaten hou je hier je hele leven. Elk jaar komt er een stickertje op met je verjaardag als je de wegenbelasting hebt betaald.
We rijden nu nog op ons Nederlandse rijbewijs samen met een Internationaal rijbewijs voor als er iets voorvalt. We moeten hier nog een keer examen doen in theorie en praktijk. Dat betekend dus STUDEREN!!

We maken ook om de beurt de vragenlijsten met 200 vragen. Een hele klus en het is maar goed dat de kinderen naar school zijn, want in het Engels valt het niet altijd mee.

We kijken elkaars werk na en dat is wel weer leuk, kan je zien hoeveel fout de ander heeft.

Aldoende leert men en dan op een dag in juni gaan we naar Woodstock voor het theorie examen. Janet in 1 keer geslaagd en Adriaan in 2 keer. Niet slecht toch?
Op 12 juli volgt het praktijk examen in Clinton en daar is het precies omgedraaid, Adriaan heeft zijn rijbewijs te pakken en Janet zakt. Ik reed te voorzichtig de hoofdweg op. Nou, balen dus, want nu moet het nog een keer, dat gaat D.V. 11 augustus gebeuren.Het is wel anderhalf uur hiervandaan, dus dat is een goede oefening vooraf, want je rijdt hier af in je eigen auto. Grappig he?

Je wordt getest op je kijkgedrag in spiegels en blinde hoeken, je moet een keer paralel inparkeren en je maakt een driepuntsdraai midden op de weg. Verder moet je ineens een noodstop kunnen maken aan de kant van de weg. Het is hier ook belangrijk dat je oogcontact hebt met je medeweggebruikers. We gaan vol goede moed de volgende keer weer op weg en hopen er het beste van.
In Holland reed ik al 18 jaar vrolijk rond, dus het zal hier vast wel een keer gaan lukken. Het is maar goed dat jullie zover weg wonen, dan hoef je niet aan de kant te springen als ik er aan kom.

Voor het eerst naar de nieuwe school

Ja, net geland en dan meteen naar school, nou dat is het beste voor een kind dus ook voor onze 4 spruiten. De vertrektijd is 8:20 precies en dat is zelfs een kwartier later dan in Holland, alle tijd dus om nog een paar keer naar de wc te gaan. Maar er komt toch een tijdstip aan dat het ECHT gaat gebeuren.

De buschauffeuse heeft de gang erin, het is instappen en weg.

Het eerste wat er natuurlijk weer gekocht wordt in de winkel zijn 2 miniatuurbusjes, want dit is wel heel apart. We komen er al gauw achter dat de bus altijd precies op tijd komt en ook dat ze precies kwart voor 4 weer thuis zijn. Ideaal.

De eerstvolgende schoolkrant staat het er al in dat onze kinderen nieuw gekomen zijn. Ze zullen al snel vakantie krijgen, maar deze maand kunnen ze lekker nog even wennen en vriendjes opdoen en natuurlijk wat van de taal leren.

En ik maar denken dat ze in tranen thuis zouden komen, nou, nee hoor, blijde en lachende gezichten en een hele rij met namen die al willen komen spelen. Dat klikt dus gelijk en dat is toch wel heel fijn.

We hebben intussen een kennismaking achter de rug met de directeur (principal) en met diverse leraren/leraressen (teachers) en we hebben een rondleiding door de school gekregen. Het loopt van kleuterschool (Kindergarten) tot en met Grade 12 (Highschool) en het is ongelofelijk wat er allemaal gaande is op school en wat een discipline. Dat moet ook wel, want er gaan zo'n 750 kinderen (students) naar school en er zijn ongeveer 36 leerkrachten. Ook rijden er 11 bussen om de kinderen van en naar school te brengen. Het is een hele organisatie, maar het gaat allemaal goed, dus ze hebben het goed geregeld.
Het belangrijkste voor ons is toch dat het Christelijke Onderwijs voorop staat en dat draagt deze school echt uit.

Groetjes en tot blogs.

Het Huurhuisje

Zoals beloofd zou ik iets laten zien en vertellen van ons huisje.

Het is een heel fijn huis en van alle gemakken voorzien. Het is ook een hele mooie omgeving.

De koeien lopen hier ook achter het huis, ik maak er s'avonds vaak een praatje mee (in het Hollands)

Het gras wordt voor ons gemaaid en dan is het een plaatje om te zien.

Het zwembad hoort bij het huis van de buren, maar we gebruiken het om de beurt en de kinderen zijn er zeker veel in te vinden. De tweeling leert zo vanzelf zwemmen en hun witte huidjes kleuren langzaamaan bruin. Wat wil je met temperaturen van boven de 35 graden.

We houden nu maar wat vakantie, maar diep in ons hart hopen we snel iets te vinden voor onszelf. Het is hier heerlijk en mooi, maar zeker omdat we naast een boer wonen, klopt ons, en vooral Adriaans boerenhart wat sneller bij het zien van die mooie melkkoeien.


We hebben een eigen postbus aangeschaft en bij tijden zit die vol met post. Dat is echt genieten. Een kaart of een brief en heel veel blauwe enveloppen (wat weten ze je dan toch gauw te vinden he?)

De was wordt opgehangen vanaf 1 plaats en dan draai je met een katrol de lijn verder en verder. Dat hebben ze hier bijna allemaal. Het werkt heel makkelijk zo.

We wensen u allen weer een fijne dag toe en doe de groeten aan alle bekenden.

Schiphol-Toronto Holland-Canada

4 juni

Al heel vroeg in de morgen gaat de wekker, niet nodig, we waren al (nog) wakker. De laatste voorbereidingen worden getroffen en er arriveren al taxi-chauffeurs. Om half 5 verlaten we in colonne de Oosthavendijk en worden tot onze verrassing nog uitgezwaaid op de dijk door 2 campeergasten. Bij den Briel schuiven Frans en Wendie nog tussen de stoet en we rijden in volle gang richting Schiphol.

Eenmaal op Schiphol aangekomen is het een gesjouw met alle koffers en goed kijken of iedereen er is. Even inchecken en dan nog even koffie drinken met elkaar.

Het afscheid komt steeds dichterbij en het was echt heel heftig, die laatste ogenblikken zijn heel moeilijk en ik denk dat er nadat wij wegwaren wel iemand de vloer moest dweilen van al onze tranen, maar wat geeft dat, daar spreekt toch liefde uit tot elkaar. Door de douane heen en nog even zwaaien en dan is het toch echt goodbye.

De service in het vliegtuig is goed en de kinderen pakken cadeautjes uit en zien van alles. Het was wel weer even wennen na 13 jaar en voor de kinderen was het helemaal nieuw. Eenmaal in de lucht is het uren water en ijs wat we zien. Prachtig en ook wel wat spannend.

Onderweg kan je naar de wc en Lars en Annemijn dus ook. We horen ineens AU!!!!!!!!!!, nou daar zat Lars zijn vinger tussen de wc-klapdeur. Ja, halve nagel eraf en tranen met tuiten. Gelukkig viel hij van alle ellende in slaap en was het stil. Na het slaapje was het een ander verhaal, maar dat zult u al wel begrijpen.

De aankomst op Toronto ging gepaard met regen en hevig onweer, dus we mochten er niet uit. Toen het wat rustiger werd, gingen we pas naar de gate en kwamen we bij de douane (en daar waren we niet alleen) Na ruim een uur mochten we "los" en we waren heel blij dat we onze vrienden zagen die ons op zouden halen. We gingen naar hun huis en kregen koffie en daarna gingen we naar ons huurhuisje. Na in totaal dus 16 uren reizen kwamen we daar aan. Het was groter dan we dachten en het was heerlijk koel. De bedden waren al opgemaakt, het was superschoon en de koelkast stond vol eten voor het weekend, wat een thuiskomen zeg. Wat waren we dankbaar met ALLES. Koffers uitpakken en heerlijk naar bed. Door het tijdsverschil waren we de eerste week steeds al om 3 uur s'morgens wakker en wilden we s'middags om 4 uur al naar bed, maar dat is nu bijgedraaid hoor.
Later meer over het huisje, nu weer de groetjes aan allemaal.

Containerdag

26 mei
De grote dag dat de container al onze spullen komt halen. Het is fris buiten en dat is fijn voor het inladen. Er is al een vroege supporter gekomen

De burenfamilie staat al present om de hele dag ons bij te staan met draag-en sleep-en til akties. Ook wordt er de hele dag voor koffie gezorgd. Wat een teamwork en ook wat een goede band wordt er die dag gevoeld.

Volgens de vrachtwagenchauffeur is het een echte "highcuper" dus er kan extra veel in. Gelukkig blijft er ook nog wat staan waar we op kunnen zitten. Er komen deze dagen veel familie en vrienden gedagzeggen en die kan je toch niet op de grond laten zitten? Maar soms vluchten we naar buiten, want het klinkt zo hol in huis.

Na een lange dag en veel werk, vertrekt de container richting haven met bestemming CANADA.

Iedereen bedankt voor het vele werk en het maken van de foto's.