Dag 3 van de vierdaagse reis

Ook na een goede nachtrust moet er toch weer worden vertrokken, want ze houden geen kostgangers. We koersen richting het eiland Manitolen. Dat is heel groot en ligt tussen diverse meren in (zeg maar gerust zeeen). Bij de aankomst op het eiland zien we gelijk een indrukwekkend monument. Dat verklaart ook wel wie hier wonen, nl. veel indianen.

Ze laten zich overigens niet graag zien. De taal is ook raak, want waar we eerder lazen op de hekken, no trespassing of this land is our land, staat hier gewoon back off, m.a.w. wegwezen of oprotten. We rijden via een brug het eiland op.

Er is hier ook een informatiekantoortje waar we even binnenwippen en we strekken meteen even de benen langs het water.

Eenmaal weer in de auto zoeken we het adres van een oude kennis van Adriaan, die daar boert met zijn zoon. De ontmoeting is fijn, maar de boer is vreselijk doof. De zoon probeert nog om ons lekker te maken voor een farm op het eiland, maar dat is ons iets te veel van het goede. Het is een vrij kaal eiland met weinig inwoners en in de winter kan het makkelijk -40 tot -50 worden, daar moeten we toch nog even niet aan denken.

Er wordt wel gemolken en de hele zomer veel gehooid en dat is iets wat in de Leeuwenfamilie heel populair is, dus wie weet.
Na het gesprek is het tijd om naar de ferry te gaan die ons van het eiland af zal varen. We overwegen eerst nog om in een wigwam te overnachten, maar dat wordt door de kinderen niet goedgekeurd.

De ferry doet er ruim 2 uren over om van het eiland naar het vasteland Tobermory te varen. De auto's en vrachtauto's gaan helemaal onderin. Aan boord kunnen de kinderen spelen en we hebben er onze warme maaltijd gegeten.

En voor de geinteresseerden onder jullie, er kunnen 683 passagiers mee en 143 voertuigen, dus geen kleine jongen he? Als het weer in goeden doen is dan vaart hij over het Huron meer 29 km per uur.(18 miles)

We genieten van de zonsondergang.

We varen langs kleine indianenhuisjes, maar ze zitten vast binnen of in de bossen, want we zien ze niet.

Onderweg worden ook de zeemeeuwen door iedereen gevoerd met brood en chips. Ze zijn dat al gewend, want ze pikken het zo uit je hand.

Nadat we de zee achter ons gelaten hebben, tuffen we nog zo'n 80 km. verder en vinden, jawel, weer een motel om te slapen. Als we geen boer worden hier, dan heb ik wel een ideetje. Zie je het al voor je: De Leeuw, Bed and Breakfast.

De luikjes vallen al snel dicht en we verheugen ons weer op de dag van morgen die ons ook weer "thuis" zal brengen, maar dat komt later.

Dag 2 van de vierdaagse reis.

Na niet veel slaap tuffen we toch redelijk vroeg in de morgen weer verder. De reis is nu richting het Algonquin Park. De wegen zijn hier letterlijk uit het steen gehouwen. Grote rotsblokken zijn opgeblazen om plaats te maken voor wegen.

Na zo'n 80 km. bereiken we het park. Er is een doorgaande weg doorheen van zo'n 60 km. lang. Daar rijden ook veel trucks overheen met boomstammen.

We melden ons bij de receptie en betalen $ 16,00 om het park in te kunnen. We krijgen tevens een krant mee met de plattegrond erin, zodat we een overzicht krijgen van de lengte van de looproutes en de plaatsen die we kunnen bezoeken.

Allereerst zien we veel natuurschoon, bossen, stenen en keien, en heel helder water. In één van de meren hebben we nog een uurtje gezwommen.

We maken diverse wandelingen door vlakke plaatsen en hele steile plaatsen. Overal kunnen we de bordjes volgen. Af en toe komen we andere mensen tegen, maar geen dieren, wat we toch wel hadden verwacht. Alhoewel ik me niet in kan denken wat ik zou doen als ik een eland tegen het lijf zou lopen. De kinderen genieten ervan om even uit de auto te zijn en ze volgen de paaltjes met de route erop.

We zien nu ook het bekende Maple Leaf, wat we in het rood terugzien in de vlag van Canada.

Verder vinden we bladeren met oranjekleurige besjes eraan en laat dat nu het eten zijn wat de beren graag lusten. De tweeling vond het toch wel heel spannend worden, ze kwamen steeds dichter bij ons lopen. Zo stil in de bossen en al die verhalen.

Na al het natuurschoon te hebben bewonderd vervolgen we onze weg richting de volgende slaapplaats. We eten bij de chinees en we waren de enigste klanten en dat vond de bediende wel heel leuk. Ze leerde van onze kinderen Nederlands en wij van haar het Chinese alfabet en het tellen. Nou, het leek allemaal op elkaar en we zijn het nu vergeten, maar ze was heel lief en genoot ervan dat de kinderen zo'n lol hadden. Met nog een zak vol Chinese snoepjes zochten we dan het motel. Er waren er al veel volgeboekt, maar we hoefden gelukkig niet op straat te slapen. In het North Bay Hotel was nog plaats. Wel wat duurder, maar WEL 2 kamers (met 2 bedden). Adriaan ging met 2 kinderen in de ene kamer en ik met 2 kinderen in de andere kamer. Heerlijke zachte bedden en we sliepen zo. We hebben niet eens gebruik gemaakt van het zwembad, daar waren we te moe voor.

Opstaan, slaapkoppen!!!!!!!!!!!

Wordt vervolgd!

Even tussendoor, Oud-Flakkeëenaer 44 jaar geworden.

Ja, dit blogje moet even tussen de reis door. Adriaan is gisteren 44 jaar geworden. Dat is het vermelden wel even waard. Ver van Holland vandaan, gaat alles toch gewoon door. Hier is hij, beetje kaler geworden, maar nog even blozend, onze jarige Canadees!

Het was toch wel raar hoor, hij was in de ochtend wezen werken op de kippenfarm en s'middags had hij een bespreking met Bart van Interfarms, maar gelukkig had hij na 5 uur nog even tijd om zijn verjaardag te vieren.
Hij werd door de kinderen fijngeknuffeld.

Hij kreeg van mij ook een knuffel, maar dat is gelukkig niet op de foto gezet. Jullie hoeven natuurlijk niet alles te zien.
De kinderen hadden ook mooie kleurplaten gemaakt en we hadden als cadeutjes veel Hollandse producten gekocht in de Norwich Deli & Bakery.

En omdat het voor mij ook afkicken was na de drukke verjaardagen in Holland, kon ik het toch niet laten om 2 taarten te maken. Op het Sas was het altijd gezellig met vele eigengemaakte taarten en allerlei lekkernijen, dat was een hobby van me, om voor iedereen lekkere dingen klaar te maken. Nu hebben we vanwege de beperkte ruimte en het aantal kopjes en schotels het gewoon in eigen kring gehouden.

De appeltaart is gemaakt met het recept van de koningin der appeltaarten, ons lieve omaatje.

En verder kregen we vandaag de hele dag via diverse kanalen felicitaties binnen. Heel hartelijk bedankt daarvoor.

Dat de mensen aan je denken met je verjaardag is heel erg fijn, het geeft ook een verbondenheid, die we zeker hier erg voelen. Wat in Holland heel gewoon was, is nu extra fijn.

Om onze hersenen nog even te laten kraken hebben we nog een paar spelletjes gedaan.

We hebben nog een glaasje Sjettiebowl gegeten en toen was het weer bedtijd.

Zo mogen we terugkijken op een bijzondere verjaardag, voor het eerst als gezin in Canada. Maar bovenal zijn we dankbaar dat Adriaan weer een jaar gespaard is mogen blijven voor ons en voor allen die hem lief zijn. Er is er dan ook maar Een, die alle dank toekomt. Hartelijke groeten van al de Leeuwen.

Een vierdaagse reis

Ik ga jullie nu verslag doen van onze 4 daagse reis door Ontario. Ik zal er diverse blogs aan wijden, anders wordt het te lang. We zijn op maandagmorgen vroeg vertrokken om de eerste dag aardig wat kilometers te kunnen maken. Na enkele uren rijden, nemen we even een pauze om wat koffie te drinken en een broodje te eten.

Even later voegen we weer in op de 401 East, dat is een hele drukke snelweg, maar zo maak je snel veel kilometers. Later is het plan om de snelwegen juist te mijden. Natuurlijk wordt er nu ook op tijd gegeten en we picknicken op een rustig plekje even van de snelweg vandaan.

Wisten jullie al dat Adriaan na het middageten even een dutje deed, nou, dan weten jullie het nu. Hij kan niet zonder zegt hij altijd, maar soms kan het echt niet, maar we hebben hem met rust gelaten. Als chauffeur moet je goed helder zijn toch?

Lars en Jarno hebben even een onderonsje.

Daarna is het weer rijden geblazen, we gaan richting Eganville, daar woont nog een tante van mij, maar we hebben haar niet gevonden, het adres wat we bij ons hadden was niet helemaal compleet. We hopen het later nog eens te doen als we meer weten. Ze heeft hier met ome Jaap gewoont, die al rond 1950 naar Canada is geemigreerd. We moeten trouwens nog een keer terug, want Jarno heeft zijn pet daar laten liggen, maar die zal dan al wel weg zijn.

De natuur is er wel mooi, het landschap is heel glooiend.

Eerst zoeken we een motel op en dan gaan we nog even van de zonsondergang genieten. Even natte voeten halen en lekker de boslucht opsnuiven. In de avonduurtjes wordt het ook stukken koeler dan overdag.

Maar dan wordt het toch echt tijd om ons bed, oh nee, bedden op te gaan zoeken. Er was 1 kamer met 3 bedden en dat leek ons wel leuk voor een nachtje. De werkelijkheid was dat er niet zo veel werd geslapen door de onwennigheid en aangezien Jarno nogal snurkt, waren we veel wakker, verder was er nog een airco in het motel die ratelde als een tierelier, maar wat geeft het voor 1 keer. De kinderen vonden het super. Ze vonden de vloerbedekking zo leuk en het rook er naar een vakantiehuisje. Dat zijn volgens mij echt herinneringen voor later.

Het ontbijt de andere morgen werd vol zorg klaargemaakt en we werden heerlijk bediend.

"Wordt vervolgd"