Kippen slachten

Wat ik nog wilde vertellen is dat we aan het eind van de zomer onze eigen kippen hebben geslacht. Nou ja, het waren eigenlijk hanen. Ik had eerst een doosje met van die kleine kuikentjes gekocht, ook een stuk of wat voor een vriendin. Ik zou ze voeren en dan later zouden we de kosten verrekenen.

Al snel was het een heel gepiep en gekrioel van die kleine lieve kuikentjes. Toen we nog in Nederland woonden, vond ik het altijd heel leuk om ze zelf met een broedmachine geboren te laten worden en toen hoopte ik altijd op kipjes, zodat ik later weer veel eitjes kon verkopen.

Ze groeiden als kool en na een week was het mooie er af, lange nekken en lelijke veren, ze waren echt in de groei.

Op de dag dat de slager zou komen, waren de kinderen erg opgewonden, het was toch ook allemaal wel een beetje eng wat er ging gebeuren. De hanen lagen nog rustig te wachten en we hadden de meeste al dichterbij de slager gebracht, zodat hij achter elkaar door kon gaan.

Voor we er erg in hadden was er al een kop af en hing de haan te spartelen aan een speciaal rekje.

Dat rekje is heel makkelijk, zo kan je de kip in 1 keer villen van boven naar beneden en heb je 2 handen vrij om te werken.

Het slachten gaat gestaag verder (dat heeft deze slager al meer gedaan namelijk) en de berg met afval en veren groeit ook. De kat vermaakt zich goed. De een zijn dood is de ander zijn brood.

In de kruiwagen worden de restjes bewaard, anders eet de hond alles op.

Af en toe geven de kinderen hem een poot, vervolgens gaat hij die verstoppen zodat hij er later nog wat plezier aan kan beleven.

En hier is dan een mooie geslachte en gevilde haan te zien.

Na het wassen in zout voor eventuele bacterieen gaan de eerste stukken al de pan in voor een heerlijke aromatische soep. Hanensoep.

Volgens Adriaan gaat er niets boven iets eigengeteeld of eigengefokt, dus dat nemen we dan maar aan. Het was de moeite waard en onze vriezers zaten vol met kostelijke kip. Ik denk dat we dit nog wel een keer gaan doen.

Uitmesten

Ook al is het winter, toch moet er op zijn tijd uitgemest worden en dat moet soms sneller dan we eigenlijk gedacht hadden. Zo ook deze keer met de vleeskoeien, ze lagen niet zo heel geriefelijk meer en de etensbak verschoof steeds door de druk van de mest. Terwijl de sneeuw op het land lag, moesten de koeien toch even naar buiten, anders kan je het hele hok niet zo goed leegkrijgen, dat leverde voor mij hele leuke plaatjes op en ik dacht meteen aan mijn geliefde blog.

Ik zat wel heel lekker foto's te plakken bij de warme kachel, maar ik heb toch even mijn snowboots aangetrokken en ben door de sneeuw gebanjerd om ze vast te leggen op de camera.

Terwijl ze naar buiten stoven, keken ze of ze nog nooit sneeuw hadden gezien, ze tilden hun poten hoog op en het was een komisch gezicht zoals ze rondstoven. Overal zag ik hun pootafdrukken staan.

Het is natuurlijk ook heel fel die witte sneeuw en als je dan uit een vrij donker hok komt, moet je daar even aan wennen.

Toch lijkt het me voor zo'n dier ook wel even lekker om een frisse neus te halen. Ze vonden al gauw hun favoriete plekje onder de bomen.

Terwijl ik druk aan het fotograferen was, ging Adriaan gauw aan het werk om de zaak leeg te halen, altijd weer een hele klus, maar hij hoeft het niet met de hand te doen gelukkig. Eerst wordt de voerbak weggehaald en het hek ervanvoor gehaald.

Daarna wordt het hele hok leeggemaakt, dat geeft ook een lekkere agrarische geur rondom het huis.

Alles wordt naar de mesthoop getransporteerd, daar mag het blijven liggen tot we het weer nodig hebben op het land of voor de bemesting van de groentetuin.

Terwijl ik terugloop naar mijn warme keuken, zie ik nog net dat de ram ook even buiten komt koekeloeren, die zit naast de koeien in een hok samen met 3 drachtige ooien, die overigens niet zoveel belangstelling hadden voor de sneeuw.

 

Ik ga weer verder met het inplakken van foto's van al heel wat jaartjes geleden. Aan de ene kant heel leuk werk, maar aan de andere kant ook een werkje wat veel herinneringen boven brengt. Maar ik vind het toch leuk om de kinderen later een fotoboek mee te geven i.p.v zo'n koud usb stickje.

Houtkloverij

Nadat Adriaan al diverse rondjes het bos in was geweest, was het tijd om al die bomen en stammen eens klein te maken, anders passen ze volgend jaar niet in de kachel.

Er zaten echt hele grote joekels bij, die moesten nog een kopje kleiner gemaakt worden.

Op woensdag 2 januari hebben we een houtsplitter gehuurd voor een dag en toen kon de klus beginnen. En als er dan zo'n grote berg ligt, dan kun je het beste bij het begin beginnen.

De klover hebben we gehuurd bij Total Rentals in Burford en hij is achteraf gemaakt door de vader van Eriks vriend Burt.

Toen Erik zijn feestje gisteren hield stonden al de jongens om de computer heen om de foto's te zien van de klover.

Terwijl Lars steeds de hendel bediende, leverde Adriaan de grote stukken aan. Erik hield in de gaten dat alle stukken recht voor het mes kwamen.

En ja hoor, daar kwam de hele grote joekel aan, die zorgt wel voor een hele dag warmte denk ik.

Het duurde dan ook wel even eer hij helemaal in kleinere stukken was gekloofd.

Na een paar uren kwam er toch een mooie stapel te liggen en met het zonnetje op onze rug was het met min 8 toch goed te doen.

Iedereen heeft goed meegeholpen en het was met recht teamwork.

Na een kop warme chocolademelk en een pizzaparty in het vooruitzicht waren we allemaal heel tevreden en we hopen dat er genoeg hout is om ons volgend jaar weer te verwarmen. Omdat ik deze blog op de oude manier moest maken kan ik er helaas geen filmpjes bijdoen, misschien later nog als alles weer werkt zoals het moet.

De maisoogst

Zoals beloofd zou ik nog schrijven over de maisoogst. Die is intussen al even achter de rug. Voor de kinderen was het helemaal fantastisch, want het viel precies in de vakantie. Een grote combine reed het erf op en gelijk al die koppies voor het raam natuurlijk. Ze waren niet binnen te houden en al gauw liep het huis leeg.

Hier kunt u het monster nog even van heel dichtbij zien. De jongens mogen niet te dicht in de buurt komen, want dat is levensgevaarlijk, maar meerijden is geen enkel probleem.

Al snel werd er kar na kar volgedaan en kon het transport beginnen naar de weegbrug met opslagruimte voor tonnen mais.

Wij hebben namelijk besloten om onze mais voorlopig op te slaan en te laten drogen in een grote silo bij Homeland, dan kunnen we als de prijs goed is, de mais direct verkopen. Zelf houden was geen optie, want daar is het te vochtig voor. We kunnen later ook nog besluiten om onze mais in ons voer te laten verwerken. Maar het is fijn dat het nu eerst goed gedroogd wordt.

Adriaan en iemand van het loonbedrijf rijden af en aan met de karretjes naar Homeland, dat is ongeveer 13 km van huis en weer terug. Soms moet de combine even wachten.

Omdat het toch al later wordt en er meer op blijkt te staan dan de loonwerker gedacht had, laat hij toch nog een vrachtwagen komen om wat sneller door te kunnen gaan, daar gaat meer in dan in die karretjes.

Als alle vrachten weggebracht zijn komen we op een totaal van 100 ton op iets meer dan 21 acre, dat is een hele goede opbrengst. (een acre is 0,4 hectare) De vochtigheid is wel wat hoog, dus dat kost wat van het drogen, maar ik denk zomaar dat er daarna nog wel een aardig zakcentje over zal blijven, na de rekening van het zaad en de loonwerker, ja, iedereen zijn deel he?

De andere dag is er toch nog werk aan de winkel, want er liggen heel wat verdwaalde maiskolven over het hele veld heen en omdat we ook kippen hebben en een kalf is het wel leuk om met z'n allen die kolven op te rapen. Het weer werkt goed mee al is het wel frisjes.

Het hele veld wordt afgelopen en soms afgereden met de pick-up truck, het is maar een kale boel hoor, al die stoppels.

Elke losse kolf die gevonden wordt heeft een verhaal, de ene is gewoon afgevallen van de zwaarte, de ander aangevreten door een hert of een ander dier en een derde is net naast de combine gevallen.

Oh, hier is nog een vergeten kolf, oh, nee het is Erik, die geniet van de zon en hij wil NIET op de blog.

Nadat we de andere dag ook nog geraapt hebben, is de pick-up truck helemaal vol, en dat alles emmer na emmer.

Het was goed om in de vakantie zo lekker bezig te zijn en zeker met het mooie weer. Hieronder nog een klein stukje film van Annemijn en dan is de koek op.

Bedankt voor het kijken en tot de volgende blog maar weer.

Herfst 2012

Ook hier zijn nu toch echt de meeste bladeren van de bomen afgevallen of gewaaid. De mooie gele en rode bladeren zijn veranderd in bruine knisperende hoopjes.

De kinderen zijn een weekje vrij en aangezien ze genoeg energie hebben, kunnen ze helpen om bladeren te verzamelen. Het was trouwens een spontaan idee van Annemijn om er mee te beginnen.

En tegen Jarno hoef je zoiets maar 1 keer te zeggen en hij is aan het werk. Al zingend gaat hij zijn gangetje.

Het leukste is, om als je een hoopje hebt, er lekker in te gaan liggen, en soms als de kruiwagen vol is, wordt er lekker gegooid met de bladeren, dan kan het werk weer opnieuw beginnen.

En Lars, waar hangt die ergens uit, nou, die is niet zo voor werkjes, dus hij kijkt toe.

"Ik kijk wel of jullie het goed doen" zegt hij dan en hij loopt met zijn handen in zijn zakken eromheen. Jullie begrijpen natuurlijk wel, dat dat niet altijd zo gaat, dan ZETTEN we hem gewoon aan het werk, het is MET Z"N ALLEN of niet. Jasmin kijkt toen en vind alles best, ze past zo helemaal bij ons en ze is zo vreselijk lief en aanhankelijk. Een echte kindervriend. Zij is de oma van Max, die helaas al heel jong stierf, maar ze heeft nog heel wat in haar mars en ze is goed waaks.

Erik is op een ander terrein zijn vader aan het helpen met het zagen. Ze maken een deur voor de koeiestal, want de temperatuur is rond het nulpunt, dus de koeien krijgen ook last van de kou. Vanmorgen lag er een dun laagje ijs op de plassen. We moeten allemaal even wennen aan dit frisse weer, maar dit is nog maar het begin, de winter moet nog komen.

De rest van de pompoenen zijn uit het hof gehaald en in de tuin gezet, maar met vorst zullen ze het niet lang meer maken.

Terwijl ik dit schrijf, is de combine in aantocht om de maiskolven te komen oogsten, dus niet hakselen, zoals in Holland, nu gaat het puur om de korrels. Ik ben benieuwd hoe dat zal gaan en natuurlijk ga ik proberen wat foto's te maken zodat jullie in de volgende blog ook mee kunnen genieten. Tot dan!!