De veestapel

Nadat de 4 koeien waren betast op drachtigheid (zwangerschap) was er eentje leeg en die is helaas afgevoerd naar de veemarkt. Zij had vorig jaar heel zwaar gekalfd, dus misschien ook maar beter voor haar. Toen bleven er nog 3 over en het ging bij manlief alweer kriebelen om er wat meer van te maken, zodoende werden er weer 3 bijgekocht. Intussen had de eerste koe gekalfd en wat was het leuk om het eerste kalfje weer te zien drinken bij de moeder.

Wat is de natuur toch mooi, het kalf weet precies wie de moeder is en dat is wonderlijk.

De eerste bevalling werkte als een soort van startschot, want ineens kregen ze allemaal zin om te gaan kalven.

Op een avond, ik wilde net de tweeling naar bed gaan brengen, begon er een koe met kalven. Dat was natuurlijk heel interessant. Terwijl de jongens en ik van boven uit het raam toekeken, maakte Annemijn van achter de bossen af en toe een foto en soms een filmpje. Hieronder kunnen jullie het verloop van die bevalling dus mooi meekijken. Als eerste zagen we de blaas eruitkomen en dan kan het nog wel even duren, maar het kan ook heel snel gaan.

Hieronder probeert ze wat comfortabeler te gaan liggen.

Dan komen de pootjes in zicht.

Hier een stukje film, waar ook af en toe het neusje te voorschijn komt, en dat betekend, dat alles tot nu toe gaat zoals het hoort.

En ja, hier is het net geboren, de moeder is zichtbaar in haar nopjes met haar "kind"

Intussen laat het andere kalf zien wat hij al kan, ik denk dat het een beetje een opschepper is.

Vlak voor ik naar Holland vertrok, kalvden alle koeien nog. Het is echt prachtig om ze zo in de achtertuin te zien lopen. Er was er een bij waar ik elke 10 minuten bij ging kijken, en ineens lag er een kalf bij, net de bevalling gemist, zo snel kan het gaan.

Als mijn oppasvriendje er is, wil hij altijd even bij de koeien kijken, hij vindt het zo leuk dat de kalfjes bij hun mama drinken. Zijn vader is melkveehouder en daar drinken de kalfjes uit een emmer, dus dit is heel bijzonder voor hem.

Hier zien jullie nog even de koe met het kalf van de vorige foto's, het kalf is al helemaal gewend aan de situatie en de omgeving.

Het eerste wat ik deed toen ik uit Nederland thuiskwam, was kijken of de kalfjes gegroeid waren, en ja, dat waren ze. Zo leuk al die kleurtjes in dat groene gras.

Ze zien mij en Jasmin wel als een indringer, want ze komen gelijk allemaal overeind, dat is natuurlijk voor de camera helemaal niet erg.

En hier als toegift alle 6 nog even op een rijtje.

De melkkoe gaat de melk ook al een beetje inhouden, maar die moet eind augustus, begin September kalven, dus dat gaat nog even duren, maar we houden u op de hoogte.

Het was leuk om u weer even op de hoogte te brengen over onze vleeskoeien en ik hoop dat ik in de toekomst weer veel inspiratie zal hebben en veel fotomateriaal om u verder van dienst te kunnen zijn.

Aprilletje zoet..........

In april kan het al heel mooi weer zijn, maar we hebben er dit jaar nog niet zoveel van gezien. Afgelopen week was het bar en boos. Gewoon beangstigend soms. Een paar keer s'nachts onweer en hele harde wind. Verder was er sneeuw, regen of hagel. De kinderen konden vanwege de ijsregen niet naar school en alles zat bedekt onder een laagje ijs. Hieronder kunnen jullie de foto's zien van het natuurgeweld. We konden als eerste al niets door de ramen zien omdat het water direct bevroor.

Ook vanaf de buitenkant was het een naar gezicht. We hadden een heel klein wereldje.

In de bomen bleef het ijs om de takken vastzitten en om de bloesems die het begin vormden van nieuwe blaadjes.

Toen ik een filmpje maakte, kon ik het ijs horen kraken toen de boompjes door de harde wind heen en weer werden geschud.

Overal op het gras lagen stukken ijs die weer uit de bomen waren gewaaid.

Het hele hek van de wei zat onder de pegels en natuurlijk hebben we dat al meer gezien toen het vroor, maar nu was het een beetje eng gewoon.

Aan de achterkant van het huis was het net of er een paar ruiten waren gebroken, overal lag glas (ijs)

Sommige stukken waren zo groot als een half limonadeglas en door de kou is het lang blijven liggen.

Doordat er grote takken af waren gevallen, was er ook schade aan de tafel en stoelen, daar hadden we welgeteld 1 keertje aan gezeten op een warmere dag. Over de weg lagen ook boomtakken die Adriaan is wezen halen met de jongens om als brandhout te gebruiken.

Ook was de vlag van tante Wendie van de paal gewaaid en dat vonden de kinderen helemaal niet leuk. Gelukkig vond Lars hem een paar dagen later toch nog in het land en kon Erik hem weer in ere herstellen.

Zo zie je maar, dat 1 mooie dag nog geen zomer maakt, al is de natuur toch duidelijk aan het veranderen nu. Toen ik al dat ijs zag, moest ik aan de woorden uit de Bijbelse Psalmen denken: "Hij werpt zijn ijs daarheen als stukken" Wij zijn onmachtig als het natuurgeweld losbarst en kunnen niets doen, maar gelukkig is nu de rust weer weergekeerd en zijn de takken weer een eind opgeruimd. De weersberichten geven hogere temperaturen aan en dat is goed voor mens en dier.

Kippen slachten

Wat ik nog wilde vertellen is dat we aan het eind van de zomer onze eigen kippen hebben geslacht. Nou ja, het waren eigenlijk hanen. Ik had eerst een doosje met van die kleine kuikentjes gekocht, ook een stuk of wat voor een vriendin. Ik zou ze voeren en dan later zouden we de kosten verrekenen.

Al snel was het een heel gepiep en gekrioel van die kleine lieve kuikentjes. Toen we nog in Nederland woonden, vond ik het altijd heel leuk om ze zelf met een broedmachine geboren te laten worden en toen hoopte ik altijd op kipjes, zodat ik later weer veel eitjes kon verkopen.

Ze groeiden als kool en na een week was het mooie er af, lange nekken en lelijke veren, ze waren echt in de groei.

Op de dag dat de slager zou komen, waren de kinderen erg opgewonden, het was toch ook allemaal wel een beetje eng wat er ging gebeuren. De hanen lagen nog rustig te wachten en we hadden de meeste al dichterbij de slager gebracht, zodat hij achter elkaar door kon gaan.

Voor we er erg in hadden was er al een kop af en hing de haan te spartelen aan een speciaal rekje.

Dat rekje is heel makkelijk, zo kan je de kip in 1 keer villen van boven naar beneden en heb je 2 handen vrij om te werken.

Het slachten gaat gestaag verder (dat heeft deze slager al meer gedaan namelijk) en de berg met afval en veren groeit ook. De kat vermaakt zich goed. De een zijn dood is de ander zijn brood.

In de kruiwagen worden de restjes bewaard, anders eet de hond alles op.

Af en toe geven de kinderen hem een poot, vervolgens gaat hij die verstoppen zodat hij er later nog wat plezier aan kan beleven.

En hier is dan een mooie geslachte en gevilde haan te zien.

Na het wassen in zout voor eventuele bacterieen gaan de eerste stukken al de pan in voor een heerlijke aromatische soep. Hanensoep.

Volgens Adriaan gaat er niets boven iets eigengeteeld of eigengefokt, dus dat nemen we dan maar aan. Het was de moeite waard en onze vriezers zaten vol met kostelijke kip. Ik denk dat we dit nog wel een keer gaan doen.

Uitmesten

Ook al is het winter, toch moet er op zijn tijd uitgemest worden en dat moet soms sneller dan we eigenlijk gedacht hadden. Zo ook deze keer met de vleeskoeien, ze lagen niet zo heel geriefelijk meer en de etensbak verschoof steeds door de druk van de mest. Terwijl de sneeuw op het land lag, moesten de koeien toch even naar buiten, anders kan je het hele hok niet zo goed leegkrijgen, dat leverde voor mij hele leuke plaatjes op en ik dacht meteen aan mijn geliefde blog.

Ik zat wel heel lekker foto's te plakken bij de warme kachel, maar ik heb toch even mijn snowboots aangetrokken en ben door de sneeuw gebanjerd om ze vast te leggen op de camera.

Terwijl ze naar buiten stoven, keken ze of ze nog nooit sneeuw hadden gezien, ze tilden hun poten hoog op en het was een komisch gezicht zoals ze rondstoven. Overal zag ik hun pootafdrukken staan.

Het is natuurlijk ook heel fel die witte sneeuw en als je dan uit een vrij donker hok komt, moet je daar even aan wennen.

Toch lijkt het me voor zo'n dier ook wel even lekker om een frisse neus te halen. Ze vonden al gauw hun favoriete plekje onder de bomen.

Terwijl ik druk aan het fotograferen was, ging Adriaan gauw aan het werk om de zaak leeg te halen, altijd weer een hele klus, maar hij hoeft het niet met de hand te doen gelukkig. Eerst wordt de voerbak weggehaald en het hek ervanvoor gehaald.

Daarna wordt het hele hok leeggemaakt, dat geeft ook een lekkere agrarische geur rondom het huis.

Alles wordt naar de mesthoop getransporteerd, daar mag het blijven liggen tot we het weer nodig hebben op het land of voor de bemesting van de groentetuin.

Terwijl ik terugloop naar mijn warme keuken, zie ik nog net dat de ram ook even buiten komt koekeloeren, die zit naast de koeien in een hok samen met 3 drachtige ooien, die overigens niet zoveel belangstelling hadden voor de sneeuw.

 

Ik ga weer verder met het inplakken van foto's van al heel wat jaartjes geleden. Aan de ene kant heel leuk werk, maar aan de andere kant ook een werkje wat veel herinneringen boven brengt. Maar ik vind het toch leuk om de kinderen later een fotoboek mee te geven i.p.v zo'n koud usb stickje.

Houtkloverij

Nadat Adriaan al diverse rondjes het bos in was geweest, was het tijd om al die bomen en stammen eens klein te maken, anders passen ze volgend jaar niet in de kachel.

Er zaten echt hele grote joekels bij, die moesten nog een kopje kleiner gemaakt worden.

Op woensdag 2 januari hebben we een houtsplitter gehuurd voor een dag en toen kon de klus beginnen. En als er dan zo'n grote berg ligt, dan kun je het beste bij het begin beginnen.

De klover hebben we gehuurd bij Total Rentals in Burford en hij is achteraf gemaakt door de vader van Eriks vriend Burt.

Toen Erik zijn feestje gisteren hield stonden al de jongens om de computer heen om de foto's te zien van de klover.

Terwijl Lars steeds de hendel bediende, leverde Adriaan de grote stukken aan. Erik hield in de gaten dat alle stukken recht voor het mes kwamen.

En ja hoor, daar kwam de hele grote joekel aan, die zorgt wel voor een hele dag warmte denk ik.

Het duurde dan ook wel even eer hij helemaal in kleinere stukken was gekloofd.

Na een paar uren kwam er toch een mooie stapel te liggen en met het zonnetje op onze rug was het met min 8 toch goed te doen.

Iedereen heeft goed meegeholpen en het was met recht teamwork.

Na een kop warme chocolademelk en een pizzaparty in het vooruitzicht waren we allemaal heel tevreden en we hopen dat er genoeg hout is om ons volgend jaar weer te verwarmen. Omdat ik deze blog op de oude manier moest maken kan ik er helaas geen filmpjes bijdoen, misschien later nog als alles weer werkt zoals het moet.