Update kinderen

In Nederland zijn de meeste scholen alweer van start gegaan, maar hier hebben ze nog even vrij. DV. 4 sept hopen ze weer naar school te gaan. Vandaag heb ik van allemaal nog een foto gemaakt. Ik vind het leuk om jullie die te laten zien.
Eerst natuurlijk Erik, onze oudste knul. Een hele goede hulp geweest in de vakantie zowel voor zijn vader als voor zijn moeder. Soms zit hij nog lekker met zijn duim, maar als het nodig is, dan is hij er. Hij reed als volleerd chauffeur zo een hele vracht strobalen naar huis. Hij geniet vreselijk van zijn nieuwe katjes die geboren zijn en hij heeft sinds kort ook een eigen kalfje. Ook zijn zijn bokken bijna klaar voor de slacht. Hij heeft ook heel wat uurtjes bij de overbuurman gewerkt in de knoflook en daar verdiende hij een leuk zakcentje mee.

Dan Annemijn, onze enigste meisje, maar ze telt voor 10 hoor. Ze staat haar mannetje in de stal en ze rijdt soms ook al in de bobcat of op de tractor. Ook is ze soms heel spontaan ineens aan het stoffen op haar kamer of is de was ineens ingehaald. Als moeder is het heel leuk om ze zo bezig te zien. We hebben in de vakantie ook vaak samen boodschappen gedaan en gekookt. Ze is heel graag buiten zomaar aan het rommelen en ze zwemt ook heel erg graag. Nou met al die warmte kwam ons zwembad heel goed van pas.

En dan hier Lars, hij is een wandelende verslinder. Alles wat hij aanraakt gaat kapot en volgens hem meestal vanzelf. Van de week lag de douchedeur er ineens uit en zie het dan maar weer te repareren, en dan is ineens het gordijn helemaal van de muur. Ongelofelijk wat die allemaal gesloopt heeft in de vakantie. (Alhoewel Max dat ook heel goed kan, die laat ook geen bloempot heel en dan ben ik weer een paar schoenen kwijt) Maar aan de andere kant kan hij ook heel goed meehelpen en hij kan heerlijk fietsen op het erf. Ook gaat hij graag in het zwembad en hij kan zwemmen als een dolfijn en dat zonder diploma's.

En dan nog onze kleine Kloas, Jarno, hij is er als de kippen bij als er gewerkt moet worden, vreselijk wat kan dat ventje werken. En met het zweet op zijn hoofd is hij vaak bezig. Nu we een melkkoe gekocht hebben komt hij elke keer kijken hoeveel liters melk er in de kan zitten. Daar maak ik dan weer lekkere yoghurt van of pap en ze eten nu als ontbijt melk met Cereal, dat is hier heel gebruikelijk en het is natuurlijk ook heerlijk in de koffie. Bijna elke morgen helpt hij in de jongveestal mee met het voeren en melk geven, hij doet al zingend zijn werkjes.

Het is natuurlijk heerlijk om ze zo rond de deur te hebben en we zijn ook wel wat daagjes weggeweest en we hebben veel vrienden en kennissen op de koffie gehad, maar het is toch ook weer goed als straks de school weer begint. Er is overal een tijd van en dan is er toch weer iets meer ritme, alhoewel wij bijna altijd op tijd leven vanwege de dieren en vanwege Adriaans diabetes. Als moeder vind ik dat er altijd werk blijft liggen in de vakantie, maar dat kan ik heel de winter bij leven en welzijn nog inhalen. We hebben enorm genoten van elkaar en van de vrije tijd en de vrijheid, dus het zal straks best wel weer even wennen zijn.
Groetjes uit Harley en tot de volgende blog maar weer.

Vuurkorf

De meeste Canadezen stoken binnen en buiten, maar dat kunnen wij als Hollanders ook heel goed.
In Nederland hadden we al een voorliefde voor houtkachels en kokkerellen op die kachels en natuurlijk open vuur met al het afvalhout op de voor ons zo bekende stookdag.

Hier hebben we ook al heel wat afval opgestookt en dat gaf vaak veel pret en (ont)spanning.
Maar tegen de tijd dat de zomervakantie aanbrak, kregen we zin in een vuurkorf, dat is gezellig in de tuin. s' Avonds kan je daar nog even bijzitten en de dag van je af laten glijden. Erik heeft hem in elkaar geknutseld en toen kon de pret beginnen. De tweeling ging kleine houtjes zoeken en we haalden wat grotere stukken uit de voorraad hout uit eigen bos.

De kinderen vonden het heel leuk en omdat er weinig wind was, was er geen gevaar voor het huis of de stal. Ze wilden namelijk niet in het land zitten, maar gewoon gezellig bij het huis.

Al gauw werd het van middelbrand, grote brand en werd het behoorlijk warm.

Toen kwam het leukste voor de kinderen (er was ook nog een logeetje bij Annemijn). De marshmallows moesten geroosterd worden.

Speciale stokjes ervoor gekocht ook nog.

Het was een kleverig verhaal, maar ze hadden lol,

en hun monden propvol.

Erik en Jarno aan een sappige marshmallow.

En dat was nog niet alles. Hier zijn ze ook gek op hotdogs (niet direct mijn favoriet) en die kan je ook boven het vuur houden.

Lars keek niet zo nauw en at ze vaak snel op, dan kon hij weer een nieuwe aan zijn stokje steken.

Zoals jullie wel kunnen zien, mankeert er aan hun eetlust nog steeds niets.

Later hebben we er nog een groter blok opgegooid en we hebben gewacht tot het donker was. Het is jammer dat het gras nu zo droog is, het is nu te gevaarlijk om buiten hout te stoken, maar zodra het weer een beetje te doen is, gaan we het weer een keer proberen. We hadden alleen 1 minpuntje, de volgende morgen zaten we allemaal melaats onder de muggebeten, dus daar moeten we nog iets op verzinnen.

de Groentetuin / Vegetable Garden

Omdat de groente in de winkels erg duur is en ook omdat we er elke keer 20 km voor moeten rijden, leefde al een poosje in ons achterhoofd de wens van een eigen groentetuin. En vooral zagen we in onze gedachten al de groenten op tafel staan, maar voordat dat zover is, moet er nog heel wat gebeuren. Als eerste maakten we een minikasje voor het kweken van de zaadjes.

Verder werden in huis al heel wat minipotjes gevuld met allerlei soorten zaad. Alleen was het hier al heel vroeg warm, dus ging het te snel in de sunroom met de plantjes, ze stonden er te snel en te hoog uit. Maar na 2 nieuwe pogingen ging het er dan toch op lijken. Ook werd er rechtstreeks met het kleine zaaimachientje in de grond gezaaid. (Toch goed dat we het meegenomen hebben)

De kinderen staan er met hun neus bovenop om te kijken hoe dat allemaal in zijn werk gaat.

En we hopen dat het nog steeds geldt dat jong geleerd, oud gedaan is.

Intussen beginnen in de bak de zaadjes al te kiemen en ze banen zich een weg naar boven.

Omdat het eerst grasland was moet er voor de aardappelen ook nog een stukje worden gevlakt. Lars speelt voor paard en haalt de "vlakker" erover.

Het is hier niet de boom wordt hoe langer hoe dikker, maar de tuin wordt almaar groter en groter, want er komt steed nieuw zaad bij en ook pootgoed. Hier kijkt Jarno of de peetjes goed gezaaid zijn.

Vanwege de droogte moet er wel elke dag beregent worden

Heel snel zien we het loof van de aardappelen groeien, de temperaturen zijn hier iets te hoog voor de tijd van het jaar en als je dan beregent, dan wil dat wel groeien. Ook de uien hebben er zin in. We hadden ook bosuitjes, maar daar heeft de hond doorheen gejaagd, toen hij naar de schapen stond te blaffen. Eerst hadden de katten er een spelletje van gemaakt, als Adriaan de uitjes in de grond zette, haalden zij ze er weer uit. Nou, dat spelletje waren wij gauw zat. Nu staat er inmiddels een draadje met prik om de hele tuin heen. De andere zaadjes blijven wat achter, maar geduld is een zeer schone zaak.

In mijn minituintje bij de achterdeur, groeit de spinazie ook al goed. Het is zo leuk om uit je eigen tuin te eten en ook om te zien hoe die zaadjes allemaal hun eigen weg gaan.

Na verloop van wat tijd, groeien de aardappelen steeds beter, al blijft het droog.

En het resultaat mag gezien worden, de eerste keer dat we alles uit de tuin eten ziet het er heel mooi uit en ik kan u vertellen, het was heerlijk. Nu laten we de aardappelen nog wel wat groeien, want geen betere raad als voorraad. En de oude moeten ook nog op (mmwwaaaa)

Vandaag hebben we verse krootjes (rode bietjes) op het menu en zo kijken we elke dag wat er goed is om te eten. En in de vakantietijd met al het zwemmen en spelen, zijn er altijd hongerige monden te vullen en wat kunnen we ze beter geven dan HOLLANDSE kost.

04-06-2011/04-06-2012

Ja, het is echt waar, we zijn vandaag een jaar in Canada. Het lijkt aan de ene kant wel al jaren en aan de andere kant is het of we er net zijn. In vogelvlucht neem ik jullie nog even mee door dit voorbijgevlogen jaar.

4 juni 2011 ging al heel vroeg de wekker in verschillende huizen, want de Leeuwtjes zouden worden weggebracht naar Schiphol vanuit hun vertrouwde omgeving en huis op het Sas.

Ook lieten zij hun werk daar achter, hier in deze stal zijn wat uurtjes doorgebracht tussen het vee.

Op Schiphol viel het niet mee, maar het is wel gebleken dat de banden hier niet werden verbroken, alleen maar wat uitgerekt. We voelen nog steeds veel medeleven en liefde onder elkander. De post stopt bijna elke dag wel met een kaart of brief. Ook is er elke dag wel e-mail.

Met de Air-Transat vlogen we ons nieuwe moederland tegemoet, Nederland blijft altijd je vaderland.

We huurden het eerste halfjaar een huisje om de zaken eens langzaamaan te verkennen.

De mennonieten waren a.h.w. onze buren en dat beviel ons wel. We konden daar terecht voor groente en aardappelen en ook hadden ze heerlijke eitjes te koop.

De kinderen mochten nog even meedoen op school zodat alles na de grote vakantie niet meer zo heel spannend zou zijn. Dat viel gelukkig heel erg mee.

In de zomervakantie zijn we nog een week door Canada heen wezen reizen om iets van de natuur van het land op te snuiven, dat was een hele ervaring.

Op 1 november vertrokken we van de Oxford Rd. 13 naar het rustige dorpje Harley om een bestaande geitenfarm verder voort te zetten. Er staat een groot huis bij van meer dan 120 jaar oud.

Toen al onze eigen spulletjes erin stonden, voelde het meteen alsof we thuis waren. De kinderen hadden ruimte om te spelen en vermaakten zich meteen.

Geitenmelken werd ons nieuwe werk, het is heel anders dan de koeien, maar we waren blij met werk en een eigen plekje om te wonen.

Adriaan weidde zich geheel aan het melkvee en hij leerde elke dag iets nieuws.

Mijn taak kwam meer en meer te liggen bij het jongvee in een aparte stal en zeker later toen de jonge geitjes werden geboren. Heel wat uurtjes werden in deze hokjes doorgebracht. Soms met en soms zonder hulp van familieleden.

We legden ook veel nieuwe contacten en kregen nieuwe vrienden. En soms pas ik wel eens op deze 2 hele lieve meisjes.

Kerkelijk voelden we ons vanaf de 1e zondag helemaal thuis en dat is natuurlijk heel belangrijk. We kennen nog niet iedereen, maar dat is ook onmogelijk met ongeveer 2000 leden. Elke zondag rijden we zo'n 17 km naar de kerk in Norwich.

Natuurlijk blijven er wensen en hopen we nog steeds in de toekomst koeien te gaan melken, maar tot hiertoe is alles goed gegaan. We doen het met elkaar als gezin en dat is heel belangrijk in dit land, waar je niet altijd direct naaste buren hebt. Toch mogen we hier niet eindigen. We kunnen na dit eerste jaar in Canada alleen maar zeggen: Soli Deo Gloria.

dr. Zanetti

Nadat ik in Holland al sinds de geboorte van de tweeling problemen heb met mijn ogen, ben ik dan nu op het goede adres terechtgekomen. Het bleef steeds maar rommelen en rood zien en branderig aanvoelen en dat is geen pretje. Op mijn trip naar Holland was het zo erg dat ik in huis niet meer tegen de lampen kon en dat ik met mijn zonnebril op zat. De meeste mensen hadden daar geen last van, maar ik vond het vreselijk. Het bleef gissen of het een infectie of een virus was en daar bleef het bij. Totdat we ingeschreven werden bij een huisartsenpraktijk met 9 dokters in Brantford.

Na de inschrijving zagen ze dat ik zoveel pijn had dat ik amper in hun ogen kon kijken en omdat ze ook een optometrist in huis hebben, kreeg ik gelijk een verwijsbrief naar hem toe. Hij zag gelijk dat ik een apart geval was, want hij wist het ook niet. Hij is begonnen met virusremmers en ik moest elke dag terug. Het is gelukkig maar 25 km rijden, dus dat viel nog wel mee. En Adriaan was meestal mijn chauffeur. Na een week stuurde hij me toch door naar een speciale oogarts omdat langere virusmedicatie niet meer mocht. Dat was er 5 km vandaan en de dokter heet dr. Zanetti. Een hele kundige man die in de avonduren zijn boeken er op nazocht en tot de conclusie kwam dat er exceem in mijn ogen zat, maar voornamelijk in mijn linkse oog. Direct een behandeling gestart en dat ging elke dag een beetje beter, tot ik in ieder geval in huis mijn bril weer af kon doen. Maar hij ontdekte ook dat door het jarenlange druppelen er een dikke plak staar was ontstaan op mijn linkse oog en dat moest er af. Ik heb geprobeerd het uit te stellen, maar hij zei dat het MOEST gebeuren, want als we zouden wachten tot de herfst zou het zo dik zijn, dat het er misschien niet meer af kon. Nou, dan doe je wat nodig is en leg je je er bij neer.
29 mei ben ik geholpen in het ziekenhuis van Brantford.

Er waren hele lieve verpleegsters en Adriaan mocht bij me blijven in de 2 uren voor de operatie. Af en toe een druppel en een verdoving en een pilletje en een heerlijke warme deken over me heen.   Ze waren o zo lief en behulpzaam, maar het uur naderde van de operatie. Ik was erg gespannen, want ik had al zoveel met die ogen uitgestaan, dat ik bang was voor mislukking of nog erger. Je moet er toch weer doorheen. Het duurde ongeveer 25 min. en toen werd ik weer teruggebracht naar de kamer. Ik kreeg heerlijk wat te drinken en een muffin en Adriaan mocht de taxi voorrijden en ze brachten me met de rolstoel naar de auto. De dokter had me 5x de dosis gegeven om rustig te zijn na de operatie omdat ik nog jong ben. De meeste die aan staar worden geholpen zijn boven de 70 en kunnen niet zo'n hoge concentratie aan.

Toen we dan ook thuiskwamen om half 2 ben ik in slaap gevallen tot de andere morgen en heb niets gehoord van wat er zich om me heen afspeelde. Dat had ik nooit gedacht.

Elke nacht en elk moment dat ik ga liggen moet ik een metalen schildje op mijn oog, zodat ik het niet kan aanraken in mijn slaap. Iedereen is blij dat het achter de rug is.

De volgende dagen heb ik veel last van inkomend licht, zeker omdat het zo felzonnig is. Ik rust veel uit (nu mag en moet het, dus ik maak er maar gebruik van) maar mijn handen jeuken om weer naar mijn lammetjes te gaan. Ik mag er vanwege het stof niet komen, dus doe ik dat ook niet. Erik en Annemijn zijn er s'morgens extra vroeg uit om mijn werk te doen voor schooltijd en dat waardeer ik heel erg. Ikzelf ben verder de hele dag bezig met mijn druppeltjesschema, dat houdt de mens toch nog een beetje bezig he?

Verder mag ik niet bukken en niet tillen, nou dat tillen daar denk ik wel aan, maar dat bukken doe je zo gauw ongemerkt, dan schrik ik van mezelf, maar we zullen maar hopen dat het goed blijft gaan en dat het straks allemaal weer gewoon wordt. Tot hiertoe mag er nog genezing zijn en dat is een onverdiende Zegen van Boven. Van mensen uit de buurt kregen we een doos met heerlijke eigengebakken vruchtenkoeken en gisteren bezorgde een andere vriendin een heerlijk macaronischotel, alleen maar op te warmen in de oven en heerlijke eigengemaakte aardbeienyoghurt, dat is hier heel gewoon, maar voor ons heel bijzonder.

We zullen hopen dat het in de komende tijd goed geneest en dat we weer ons werk mogen hervatten. Iedereen bedankt voor het meeleven en tot ZIENS.