Een reis met oponthoud

In maart hadden we een advertentie gelezen waarin rammen te koop werden aangeboden en aangezien we wat nieuw bloed wilden onder de schapen, leek het ons een goed plan om er eens een kijkje te gaan nemen. Het was zo'n 200 km bij ons vandaan, dus op maandagmorgen zijn we vroeg ingestapt om ook op tijd weer terug te kunnen zijn. Er zat niet zo heel veel benzine meer in de pickup, dus we zouden na zo'n half uurtje ergens tanken. Via de tomtom begonnen we onze reis. Adriaan begon al gelijk te brommen over de snelwegen, dus we kozen via de tomtom: snelwegen vermijden, goed plan, dan zie je ook nog eens wat, toch? 

Na een poosje zag ik het benzine niveau toch wel meer en meer zakken en ik werd al een beetje zenuwachtig, ik hou helemaal niet van laatste beetjes enzo, dus we keken al uit naar een benzinepomp, elke dorpje dat we passeerden was te klein voor een tankstation, dus toen ik het niet meer aandurfde om verder te rijden, besloot ik het te vragen bij een huis. Aangebeld, aardige man, nee, geen tankstation en het dorp verderop (10km) had er ook geen meer. Ja, wat nu, ik stond daar echt beteuterd op de stoep. Ik vroeg, heeft u soms niet wat in een jerrycan van de grasmaaier ofzo, ik kan het contant betalen. Nee zei hij, maar ik heb wel een pasje van een benzinepomp van een agrarisch bedrijf, kom maar achter me aan en dan tank ik hem vol. En zo gebeurde het, hij tankte de auto voor $80.00 vol en we hebben hem een goede fooi gegeven en hem duizend keer bedankt voor zijn hulp, ik zei tegen hem, ik belde gelukkig aan bij de juiste deur, u heeft onze dag helemaal goed gemaakt, we zullen dit nooit vergeten. 

Helemaal opgelucht en vol goede moed vervolgden we onze weg, nog zo'n 150 km te gaan. We genoten echt van al het uitzicht en zagen soms prachtige muurtekeningen.

We zijn ook nog even langs de melkfabriek gereden die voorheen onze geitenmelk kwam halen, daar was ook nog een mooie muurplaat te zien.

Bij een van de muurschilderijen vonden we een klein restaurantje, heel voorzichtig waagden we ons naar binnen, maar toen het eten werd gebracht, waren we helemaal blij, het was zo lekker en zo netjes klaargemaakt, later begrepen we dat er Amish in de keuken stonden en die weten alles van lekker eten. Adriaan had een vismenu en ik koos lekker lever met uitjes en bacon en champignons, ik proef het nog op mijn tong nu ik er over schrijf. 

Daarna tuften we verder en kwamen precies om 1 uur bij onze afspraak aan. We hadden meteen een leuk gesprek, half Engels,half Hollands, want hij was ook geemigreerd. We mochten in de stal overal kijken en er waren vreselijk veel schapen.

Alles zag er keurig uit en overal waren hokken met schapen en daarbij stonden ook de hokken om af te lammen, alles was zo netjes verzorgd en het was lekker fris in de stal. De rammen zaten natuurlijk apart en zo kon Adriaan goed kijken welke hij wilde hebben.

Het waren allemaal stevige boys en het was moeilijk om te kiezen, maar we hadden geen haast.

Terwijl de mannen in de gietende regen de uitgekozen rammen in de pickup laadden, ging ik even een rondje doen langs de alpaca's, het waren enorm grote beesten en ik ben maar niet te dichtbij gaan staan, ze willen nogal graag op je spugen nl.

Nadat ook de papierhandel was afgewerkt en na het afrekenen (en nog een uur kletsen) gingen we weer terug richting Harley, we keken eerst nog even bij de zee, die lag nog geen 3 km van zijn huis vandaan en ik kon het niet laten om even de zeelucht op te snuiven.

We besloten om via de zee de eerst 50 km richting huis af te leggen en daarna een stukje rechtstreekser te gaan rijden, maar na 5 km ging het al goed mis. Bij een stoplicht kon Adriaan bijna niet aangeremd komen en dat was een akelig gevoel, Wat nu? 200 km van huis en dan pech met de auto. We kenden de streek wel, want we waren het jaar ervoor daar wezen slapen in een motel toen we samen een reisje maakten en we wisten dat er een dealer zat van chevy, dus we wilden dat eerst proberen, misschien konden ze iets voor ons doen.

Nog geen paar minuten later hadden we het al gevonden en ja hoor, ze hadden een service centrum en zouden er zo naar kijken, wij gingen even koffie doen bij de Mac Donalds die ernaast stond.

Na een uurtje rondgehangen te hebben in een enorme showroom met allemaal glanzende nieuwe auto's, kwam het bericht dat de remleidingen lekten en dat ze alle 4!!!! vervangen moesten worden en ook het opvangvat van de remolie moest dan vernieuwd, het zou 24 uur gaan duren en het zou maar liefst $5000.00 gaan kosten, HALLO!! We moesten maar in een motel blijven slapen en dan eind van de andere dag terugkomen. (en onze kinderen waren intussen al thuis en helemaal alleen) We konden ook een auto huren en dan 2 dagen later de oude ophalen. maar toen we vertelden dat er vee in de pickup zat, begrepen ze wel dat dat niets zou worden. Dan konden ze ons altijd nog gaan slepen naar Harley, AHUM, dat dachten we dus niet. Na een denkrondje over het terrein met allemaal mooie nieuwe pickups (wat Annemijn later heel leuk vond) lieten we ons weer bij de balie zien. Bij de balie waren ze trouwens ontzettend onaardig, dat kan eigenlijk niet en zeker niet in zo'n dure zaak, de monteur die we later spraken was veel aardiger, hij begon gelijk over de schapen, zijn zus had ook dat soort en hij was echt geinteresseerd.

We vroegen om 4 flesjes remolie en besloten om via alle binnenwegen gewoon naar huis te gaan, ze waren wel boos en we moesten handtekeningen zetten dat we hen niet aansprakelijk konden stellen als er wat zou gebeuren en natuurlijk moesten we nog een dikke vette rekening betalen voor dat kwartier dat ze ernaar gekeken hadden en wij op weg. De eerste weg kwamen we al een politie auto tegen en we dachten even dat de garage die had gebeld, maar dat was gelukkig niet zo. We waren zo blij als een kind als de tomtom aangaf dat de volgende weg 26km of meer was, dan hoefden we niet zo vaak te remmen (de handrem was trouwens al eerder gebroken) en zo ging het van minuut tot minuut steeds dichter naar Harley toe. Bijna geen verkeer,want het was intussen al veel later dan de bedoeling was, maar wel heel veel regen en harde wind. Bij elke bocht of kruising zat ik helemaal mee te remmen, niet dat dat hielp, maar Adriaan reed supervoorzichtig, gewoon wat eerder inhouden dan normaal. Bij de laatste 97 km ging ik pas ontspannen, ik dacht, nu we dit gehaald hebben, zal de rest ook wel lukken en zo ging het ook, gewoon rustig aan en de weg werd steeds bekender. We waren half 8 thuis en iedereen was zo blij dat we er waren. Wat kan een mens zich dan dankbaar voelen zeg, gespaard onderweg en weer veilig thuisgekomen. Het was een rit om nooit meer te vergeten, dat begrijpen jullie wel.

En het leukste van alles was ik bijna vergeten, we hebben hem hier laten repareren en waren met iets van $1750.00 veel goedkoper uit, ja, al dat blingbling in die showroom moet toch uit iemand zijn zak komen, maar liever niet uit die van ons.

Het einde van de walnotenboom

Na de lange winter van 2013/2014 duurde het toch wel heel lang voor er weer bladeren aan de walnotenboom kwamen. Na wat weken geduld, bleek dus dat hij doodgegaan was, waarschijnlijk door de hele strenge winter en later bleek ook dat hij voor een heel groot gedeelte hol was geworden.

We wisten eigenlijk niet zo goed of we er nu blij om moesten zijn of niet. Het was toch wel heel bijzonder, zo'n machtige grote boom in de tuin en dat voor al meer dan 125 jaar, maar aan de andere kant gaf hij ook wel veel werk en rommel, al die walnoten elke keer in de grasmaaier en die vreselijke harde uitstekende takken in je nek als je er onderdoor moest rijden. 

Het was ook elke keer weer een hele klus om in de herfst al die bladeren weg te krijgen, want die vielen er met bossen af.

We hebben ook wel een jaar de walnoten bewaard en gedroogd, maar vaak kwamen ze er zwart en schimmelig uit, dus dat was ook een plan dat direct weer in de ijskast kon. Soms gaven we er wat weg en de oude eigenaar van de farm kwam ook wel eens een zakje halen.

Toch maar eens geinformeerd hoe we dit op konden lossen en er zat niets anders op dan de boom te verwijderen, stel je voor dat hij op een kwade dag met veel wind een groot stuk van zijn takken op het huis laat vallen, dat kon gewoon niet en er zat nog een grote tak vlak boven de stroomkabels van het huis en de shop, dus dat risico wilden we niet nemen.

We hebben Adam's treeservice gebeld om de boom weg te laten halen en al gauw vielen de eerste fijne takjes naar beneden, maar het echte werk moest nog komen.

De hele boom verwijderen op opruimen koste maar liefst 1.000 dollar, dat was even een heel bedrag, maar als je ziet wat een werk en wat een machines er voor gebruikt worden, kun je het ook wel begrijpen, 3 man personeel en het ging als een trein.

Er bleek toch nog over de prijs gepraat te kunnen worden, want als we zelf al het hout op zouden ruimen en de takken opstookten dan kon het voor de helft van de prijs en ja, dan zijn de Leeuwen wel in de uitzending natuurlijk.

Boomstammen, die kunnen we heel goed gebruiken voor onze turbokachel in de keuken. Stel je voor dat we weer zo'n lange winter krijgen, dan hebben we genoeg voorraad.

 En die takken, die vinden hun weg wel naar de stookhoop, daar zijn Leeuwen ook heel goed in.

 Binnen 2 uren was de boom geveld, het werd steeds lichter in de keuken, want al die grote takken waren nu weg en ik moet zeggen dat in de zomer de zon veel eerder op de was en op het zwembad stond, het was een heel gat geworden, maar het gaf ook een ruim en open gevoel.

De stomp die overbleef hebben we van de zomer volgezet met bloembakken, zo blijft er toch nog een stukje herinnering over van de walnut tree.

De conclusie: Meer licht in huis, de was sneller droog, het zwembad eerder op temperatuur, geen last van overhangende takken, maar toch ook een stukje nostalgie verdwenen, gelukkig was het niet de mens, maar de natuur zelf die ingreep en aangaf dat de boom dood was, want ik zou hem niet zomaar voor niets hebben omgelegd. En de eekhoorns vinden nog genoeg ander voedsel rondom het huis, zelfs nog oude walnoten van het vorige jaar.

Breikunsten

Een poosje geleden kwam een vriendin op het idee om wat te maken voor de verkoping van de vrouwenvereniging, er was door de meesten al wat lekkers gebakken en nu wilden we nog wat creatiefs doen. Niemand van ons zit op die vereniging, maar we wilden toch ons steentje bijdragen voor de verkoping. Nadat we een dag afgesproken hadden, kwamen we bijeen in Salford, de tafel lag al klaar vol met wol, onze handen jeukten om te beginnen.

En dat zou nog erger worden, want onze armen zouden ook nog gaan jeuken, want...... we gingen zonder priemen op onze armen breien, NOOIT van gehoord, maar ik hou wel van nieuwe dingen, dus vooruit maar...

Op de linkse arm moesten de steken worden opgezet, dat was nog een heel karwei eer iedereen dat voor elkaar had, je kon elkaar ook niet helpen, want je zat zelf vol met wol.

Onder grote hilariteit kwamen we dan op gang en al snel groeiden de sjaals onder onze handen.

Sommigen waren te los en anderen te strak, maar dan begonnen we weer opnieuw, het ging heel snel en als het klaar was moest het begin en het einde aan elkaar worden gemaakt, dan had je een soort col. Ik moet er niet aan denken, zo'n warm ding in mijn nek, maar voor koukleumen is het een goed idee. Er was nog een klein probleempje, want een van de dames moest eerder weg, maar zat met dat hele zaakje aan haar arm, toen waren er hele dikke priemen en daar is het hele geval even opgezet en toen kon ze het mee naar huis nemen om af te maken.

Na afloop van de sessie, gingen we nog even naar de plaatselijke wolwinkel en daar werd van alles voor onszelf aangeschaft, we hadden echt de smaak te pakken. Thuis ben ik gelijk begonnen met sjaals breien, maar niet meer op mijn handen hoor.

De ene na de anders sjaal werd gebreid, het was leuk om te doen, lekker bij de kachel, muziekje aan, lekker huiselijk vond manlief.

Ik had verschillende soorten wol gekocht, deze werd voor Annemijn, wit, voor bij haar uniform van school. Die meiden willen dat graag een beetje opvrolijken.

 Ook kocht ik nog een zacht stofje met gaatjes aan het boord, dat moest maar met 4 steken, dus dat was elke keer de priemen draaien, maar de resultaten zijn erg leuk om te zien.

Annemijn kreeg er ook zin in en begon met een iets fellere kleur, eerst maar eens oefenen.

Jut en Jul aan de arbeid.

Ook op school was het project breien, het leek wel een virus...... het breivirus dan.

Ze kreeg voor dit werkstuk een 9,5. De jongens moesten de sneeuwpop uitzagen en vernissen en dan moesten de meiden hem aankleden. Als beloning kregen de jongens dan weer zelfgebakken pannekoeken, zo leren ze spelenderwijs koken, bakken, knutselen en breien.

Zo waren we weer creatief bezig en hadden we tevens tijd voor sociale contacten.

Een winter om nooit meer te vergeten

Dat de winter vroeg ingevallen is, dat heb ik de vorige keer al geschreven, maar dat het zo lang zou duren, dat had ik toen niet kunnen voorspellen. Velen van u hebben het vast gevolgd via de media en via de email dat het in Canada en Amerika zo koud was.

De dagen van kou en sneeuw regen zich aaneen. Menig keer ging in de morgen de telefoon dat de school dichtbleef vanwege kou en sneeuwval. Soms was het zo koud dat de dieselmotoren van de bus niet konden starten. De kinderen hadden er geen moeite mee, ze genoten van elke vrije dag. We moesten een keer bloed gaan prikken voor de controles en normaal zijn we binnen het uur terug, maar doordat het begon te sneeuwen toen wij daar binnen waren, hebben we er in totaal ruim 3 uren over gedaan, dat kan zomaar ineens gebeuren.

Het begon allemaal op 23 november en gisteren (7 maart) kwam de temperatuur voor het eerst boven nul, op een paar uren na met ijsregen. Gisteren kregen we de zon volop te zien en het voelde aan als zomer. Als je al die weken meer dan min 20 meemaakt, is 0 een heerlijk gevoel.

Ik zie dat mijn vinger soms voor de lens zit, ik moet nog wennen aan mijn nieuwe camera namelijk. Mens en dier had het koud, mensen zie je bijna niet buiten en het is ook niet zo'n pretje om elke dag je auto uit te graven, of je skelter.

Soms waren de wegen redelijk begaanbaar, want de strooiers en de schuivers doen echt heel goed hun best, ze rijden zelfs s'nachts door, maar dan kwam er weer zo'n harde wind aan en die gooide al de sneeuw van het land en uit de tuinen weer op de weg, soms vormde dat gewoon bergjes. Het was oppassen op de wegen. Vorige week wilden we naar de veemarkt en toen begon het zo te waaien dat we bij de oversteek van de weg niet konden zien of er iemand van links of van rechts kwam, Adriaan heeft op goed geluk een keer een dot gas gegeven zodat we in een sprint over konden steken, dat was gewoon eng. Gelukkig werd het nadat we in het naastgelegen dorp hadden getankt beter en werd de omgeving weer zichtbaar.

Vanaf 1 november 2013 tot nu toe, zijn er zeker meer dan 300 ongevallen geweest alleen al op Hwy 401, dat is een hele lange verbindingsweg die helemaal tot in Amerika loopt. Hele dagen waren de wegen soms dicht vanwege omgevallen vrachtwagens of kettingbotsingen met meer dan 30 auto's. Wij als Hollanders kunnen ons dat niet voorstellen, maar het is echt waar. De meeste Canadezen die hier al meer dan 50 jaar wonen, beleven zo'n winter voor het eerst en wij als "nieuwkomers" zitten er binnen 3 jaar helemaal middenin. Het is wel lastig om in te werken, met het voeren kan je niet elke keer eerst al de sneeuw weghalen, en ja, het werk moet doorgaan.

Soms als het heel hard waait, voel ik de wind door de stopcontacten heen blazen, als ik dan achter de computer mailtjes zit te beantwoorden, krijg ik stijve vingers van de kou. Heel bijzonder was het ook dat in de staat Britisch Columbia ook sneeuw is gevallen, dat gebeurt daar namelijk nooit. Het hele leven was ontregeld, de kerk en de school en misschien ook de winkels waren dicht, ze hebben daar niet eens zout of schuivers gereed staan.

Erik heeft zelfs nog geprobeerd te skieen met oude latten van het stapelbed van de tweeling, maar door de touwtjes gleed het niet zo goed. Het oude sleetje van Adriaan deed ook goede zaken, door de buizen werd het spiegelglad en hadden ze reuzepret.

Ik moet wel zeggen dat ik naar de Lente verlang, maar toch is het best bijzonder om dit eens mee te maken, gelukkig was ik door het polderleven wel gewend om overal voorraad van in huis te hebben en de basement staat nog vol met aardappelen, peetjes, uien en krootjes, de vriezer zit vol vlees en brood en de rest verzinnen we als het nodig is zelf. Er is ook meer tijd om wat aan de hobby te doen en regelmatig kwam de sjoelbak op tafel, Er moest wel gewerkt worden, maar soms moesten ze echt even op temperatuur komen bij het houtvuur. Als ze foto's of nieuws uit Holland zien, dan roepen ze, He, daar is het gras nog groen, wij zijn het bijna vergeten.

Ik hoorde wel dat er in de dorpen soms armoe wordt geleden door oudjes, ze kunnen bijna niet van huis en de olie voor de kachels is heel duur geworden, wat hebben wij het dan goed, met alles in huis en we hebben elkaar en we kunnen via de sociale media met onze families contact houden. We genieten nu van enkele uurtjes zon, vanavond gaat de klok bij ons al verzet worden en we hopen dat het nu snel echt Lente mag worden, goed voor mens en dier.