De Mennonieten

Ik heb het al eens over de Mennonieten gehad, maar ik wil er nu wat uitvoeriger over schrijven. Het is een groep mensen die in een gemeenschap bij elkaar leeft. Bij ons in de buurt wonen er veel en in Pennsylvenia, dat is in Amerika. Ze leven heel eenvoudig en hebben geen stroomvoorziening. Ze werken veel op het land en leven daar ook van. Ook verkopen sommigen hun produkten aan de weg. Het is er altijd druk met kopers. Vers van het land en onbespoten. s'Morgens geplukt of gerooid en direct op de kraam. Ook verkopen ze eieren. Ze werken op het land met paarden en hun vervoersmiddel is dan ook paard en wagen.

Niet alle foto's zijn heel duidelijk, want hier in de buurt houden ze niet zo van publiciteit. Op de markten kun je ze openlijker fotograferen en dan geven ze er ook niet zoveel om, maar aangezien wij er midden tussen wonen, hou ik me een beetje in.
Het hele gezin werkt mee in de groentetuin en er hangen grote wassen te wapperen van wit of blauw en groen. Ze dragen allemaal dezelfde kleur broek en de vrouwen dragen schorten en hoofddoekjes. De kinderen lopen allemaal op blote voeten in de modder, maar ook in de gravel. Als ze buitenshuis komen om naar de markt te gaan, dan dragen ze allemaal Nike schoenen. Dat is een grappig gezicht.
Hier hebben ze pas haver gemaaid met de zelfbinder. De aren worden opgeladen en op het erf gedorsen. Het stro wordt op schoven gezet om te drogen en later met de hand opgeladen.

Pas geleden zijn we naar Kitchener Market geweest, dat is in St. Jacobs. Het heet eigenlijk St. Jacobs Farmers Market. Daar verkopen de Mennonieten hun eigen produkten, zoals cervelaatworsten, fruit en groenten en heerlijke honing.
Ook wordt er veel vee verkocht. Via een loopbrug kan je dat allemaal bekijken voor je gaat bieden.

Een voor een worden de dieren geveild in 4 aparte veilingruimtes. Het gaat heel snel en alles wordt verkocht. Er is een aparte ruimte voor kalfjes, schapen, geiten en varkens. Er is ook een speciale ruimte voor melkvee en de andere 2 afdelingen is allemaal voor de slacht.

Het vee wordt niet alleen aan Mennonieten verkocht, maar ook aan veehandelaren en particulieren. Meestal is wel de hele familie aanwezig.

Op de markt is van alles te zien en te doen. Er zit een indiaan die prachtig kan panfluiten en hij doet heel de dag zijn best om cd's te verkopen.

Ook wordt er popcorn verkocht in grote zakken.

De eigengemaakte worst gaat grif over de toonbank, ja, als je het eenmaal geproefd hebt is het heerlijk. Alhoewel de droge worst van slager Zuidland stijgt overal bovenuit, dat missen we hier wel hoor.

Het is in de vakantietijd extra druk, want als je gasten krijgt, is het heel leuk om hier naartoe te gaan en dat wordt dus ook veel gedaan.

Wij vonden het in ieder geval de moeite waard om het aan u te laten zien en ik hoop dat jullie een beetje een indruk ervan hebben gekregen.

Aankomst van de container

7 weken nadat alles in Holland is ingepakt en opgehaald, komt dan na behoorlijk wat vertraging onze container aan in Otterville. Adriaan is al in Toronto geweest met onze adviseur om hem in te klaren.

Hij is in Rotterdam vertrokken en aangekomen in Montreal, daar is hij op de trein
gezet naar Toronto en met een truck is hij bij ons gebracht. De truckchauffeur is niet echt bekend hier en van TomTom heeft hij geen hulp, dus het wordt IETSJE later dan afgesproken. De kinderen houden de wacht bij de weg en melden ons elke truck die er op lijkt.

Omdat het niet meevalt om hem er af te tillen, hebben we een kraan gehuurd. Het hele zaakje weegt zo'n 10 ton (inclusief container)

De buren zijn ook van de partij en als de container eenmaal op de grond staat, klappen we spontaan.

Adriaan verbreekt het zegel wat er na de controle opgedaan is in Montreal. Daar is de container ook al open geweest, omdat er een landbouwmachine in stond. Alles was brandschoon, zelfs de leidingen heeft Mirella nog voor ons afgepoetst op de dag van inladen. Goed werk nichtje! De opening volgt door Adriaan en Erik.

Als eerste moet de voerbak eruit en daar helpt de buurman gelukkig mee.

Oh, wat zijn de kinderen blij met hun fietsen en de skelter. De zitjes vinden we pas na een paar dagen, maar dat kan hun niets schelen. Het is gewoon feest. Onze normale spullen zijn ineens zo bijzonder.
De speciale aandenkens krijgen een mooie plek in ons huisje en de familiefoto komt aan de muur te hangen. Ook wordt mijn knutselkast binnengereden en uit zijn kartonnen jasje gepeld.

Niagara Falls

Eenmaal in Canada, dan MOET je de Niagara Watervallen een keer zien, dus ook onze kinderen zijn meegenomen om het wonderlijke spektakel van de grote watervallen te zien en te beleven. We zijn niet alleen. Uit alle landen zijn er mensen en we horen veel vreemde talen spreken. Na het parkeren is er een hele route die je kan lopen met allerlei info centra en prachtig aangelegde bloembakken. Hieronder zien jullie de naam uit stenen gehakt.

Dicht in de buurt van de watervallen wordt je lekker nat.

De vallen hebben de vorm van een horseshoe (paardehoef)

Het water wordt aangevoerd via een groot oppervlak dat allemaal smeltwater bevat. Je kan daar niet komen. Er is honderden jaren geleden een schip vastgelopen en dat ligt er nog steeds.

Sommigen trekken een plastic overjas aan en wagen zich op het schip dat tot heel dicht bij de val vaart. De Maid of the Mist heet dat schip. Je kan ook helemaal onderin komen, a.h.w. langs de Falls, maar dan moet je ook waterbestendig zijn. In de winter is dat ook schitterend, want zelfs deze heftige vallen kunnen bevriezen. Het is dan in de avond ook verlicht met allerlei kleuren, maar wie weet, misschien zien we dat later nog eens.

Aan de andere kant van de kloof ligt Amerika, daar kijken ook veel mensen naar de Falls, maar zonder goed visum kom je niet over de brug die de twee landen van elkaar scheidt. Zij varen ook met een eigen boot er naar toe.

Je kan als je durft ook nog in de toren in een klein geel schuitje naar boven, je hebt dan een prachtig uitzicht over de Falls en over de stad. Het is erg hoog. We hebben dit nu niet gedaan, maar in 1998 zijn Adriaan en ik er wel op geweest met de Fam. Zeldenrust.

Ik denk dat jullie nu wel een indruk hebben van dit mooie natuurgebeuren. Het zou mooi zijn als er geluid bij was, dan is het nog echter, maar ik denk dat dat niet kan. Ik heb het geprobeerd, maar ik heb het ook nog nooit op een andere blog gezien. Groeten uit een zonnig Canada.

Het boodschappenverhaal

Ik zou jullie nog een leuk verhaal vertellen over de boodschappen.
Nou, omdat het geld hier ook niet op onze rug groeit, is er via een goede kennis een manier om voor $200,00 een hele berg boodschappen te krijgen.
Als je even denkt dat vaak een gewone boodschappenkar al gauw tegen dat bedrag loopt (vooral met verse producten) dan is dit niet duur. Je krijgt dan 21 bananendozen vol met van alles en nog wat. Als je bij het depot aankomt mag je alleen de pallet aanwijzen van je keuze en dan is het inladen en wegwezen, want er komen dan zo'n 23 mensen om boodschappen.
Na enkele krachtinspanningen ga ik dus met mijn vrachtje op huis aan. Nou. het leek wel feest, eerst niet, want alles moest de basement ingedragen worden en dat was erg zwaar. Later stond iedereen in een andere doos te graaien, net pakjesavond. Er zat van alles in, van chocolade en limonade tot wasmiddels en kunstgebitreinigers. Zie hieronder maar eens wat een veelheid aan voedsel wij nu binnen hebben. En nu staat alles nog niet eens op de foto.

Op een gegeven moment ben ik gaan uitpakken en sorteren en Jarno bracht alles bij Erik en Annemijn die het een plekje gaven in de kasten en Lars bracht alles wat in de keuken paste, naar boven.
Het leken wel vakkenvullers in de supermarkt. Het resultaat was natuurlijk 21 lege dozen en de kasten propvol. We voelden ons zo rijk met al dat eten.
En de oud papierboer is straks weer blij met het karton.

Nu ga ik soms met mijn mooie Hollandse boodschappentas naar mijn eigen supermarkt beneden in de basement. En ik hoef niet eens af te rekenen. Leuk he?

Wat eten we vandaag (en morgen)

Dat het leven in Canada vrij duur is, daar komen we al gauw achter. Hier is geen supermarktoorlog geweest en de concurrentie valt ook wel mee. Nu zijn wij nog aan Euro's gewend, dus het lijkt al snel duurder. Er zijn hier ontzettend grote supermarkten, met aan boord ook nog gelijk een drogisterij en apotheek. In Norwich is een kleine supermarkt gevestigd. Als ik echt lekker uitgebreid wil boodschappen doen, ga ik naar Tilsonburg of Woodstock.
De melkproducten zijn erg duur, maar dat is alleen maar goed voor de boeren.
Melk kunnen we bij de buurman tappen en daar maakt Adriaan dan eens in de maand de melktank voor schoon. Van die melk maak ik ook wel eens zelf yoghurt.

De koffie gaat hier gelijk in grootverpakking, maar in onze koffer zat nog een ouderwets Hollands pakje DE.

Jullie kunnen wel zien dat we het snoepen nog niet verleerd zijn. Ieder pondje gaat door het mondje, maar wat is het toch lekker die Canadese chocolade.

We kunnen voor eieren, groente en fruit terecht bij de Mennonieten hier aan de weg. (daar zal ik nog een keer apart over vertellen) Ze hebben kleine verkoophuisjes staan met allerlei producten van eigen teelt, zoals sla, kool, komkommers, aardappelen en uien of zelfgebakken brood en koekjes.

Maar zoals jullie misschien al weten kokkerel ik graag zelf en er wordt dan ook van alles uitgeprobeert. De muffins vinden al snel de weg naar de maag van het altijd hongerige volkje.

Als oma Willie kwam, was het altijd pannekoekenfeest en bij het ontbreken van oma in de buurt, zal ik zelf de spatel ter hand moeten nemen, maar ook hier geldt, aldoende leert men.

Verder zijn veel boodschappen wat anders, maar we zijn hier niet gekomen om alles zoals thuis te doen, we leren en wennen elke dag aan nieuwe dingen. En we hebben nog een hele fijne winkel in het dorp met heel veel heimweeproducten, zoals drop en frikandellen, heerlijke Goudse kaas en vleeswaren, soepproducten en nog veel meer wat je in de Canadese supermarkten niet kan kopen. Het is zo leuk om daar te winkelen, maar je kan wel begrijpen dat dat niet voor niets gaat, want alles moet ingevoerd worden. Voor bier en wijn moet je ook naar een speciale beer store, in de supermarkten wordt geen alcohol verkocht.

Ik trek nog even het doosje open van tante Hennie en de volgende keer zal ik jullie nog een hele mooie story vertellen over boodschappen.

Regeldingetjes

Zoveel werk als er gedaan is in Holland om overal uitgeschreven te worden en abonnementen op te zeggen etc. zoveel werk is het hier weer om overal aangemeld te worden. We crossen de eerste weken veel met Bart (interfarms) over de wegen en door de steden. Gelukkig weet hij overal de weg en de juiste mensen om te benaderen. We worden ingeschreven bij diverse instanties, we krijgen hier ook nummers opgespeld. We kopen een auto met bijbehorende papieren en een verzekering. De dealer ging mee naar het verzekeringskantoor, wat wij erg op prijs hebben gesteld.

Het is een Pontiac Montana geworden van 4 jaar oud en hij rijdt heerlijk. Het is een automaat, dus af en toe zit ik met mijn armen te zwaaien naar de pook, maar die is er natuurlijk niet, maar dat went gauw. Op de lange afstanden is de cruise control ook een uitkomst. De nummerplaten hou je hier je hele leven. Elk jaar komt er een stickertje op met je verjaardag als je de wegenbelasting hebt betaald.
We rijden nu nog op ons Nederlandse rijbewijs samen met een Internationaal rijbewijs voor als er iets voorvalt. We moeten hier nog een keer examen doen in theorie en praktijk. Dat betekend dus STUDEREN!!

We maken ook om de beurt de vragenlijsten met 200 vragen. Een hele klus en het is maar goed dat de kinderen naar school zijn, want in het Engels valt het niet altijd mee.

We kijken elkaars werk na en dat is wel weer leuk, kan je zien hoeveel fout de ander heeft.

Aldoende leert men en dan op een dag in juni gaan we naar Woodstock voor het theorie examen. Janet in 1 keer geslaagd en Adriaan in 2 keer. Niet slecht toch?
Op 12 juli volgt het praktijk examen in Clinton en daar is het precies omgedraaid, Adriaan heeft zijn rijbewijs te pakken en Janet zakt. Ik reed te voorzichtig de hoofdweg op. Nou, balen dus, want nu moet het nog een keer, dat gaat D.V. 11 augustus gebeuren.Het is wel anderhalf uur hiervandaan, dus dat is een goede oefening vooraf, want je rijdt hier af in je eigen auto. Grappig he?

Je wordt getest op je kijkgedrag in spiegels en blinde hoeken, je moet een keer paralel inparkeren en je maakt een driepuntsdraai midden op de weg. Verder moet je ineens een noodstop kunnen maken aan de kant van de weg. Het is hier ook belangrijk dat je oogcontact hebt met je medeweggebruikers. We gaan vol goede moed de volgende keer weer op weg en hopen er het beste van.
In Holland reed ik al 18 jaar vrolijk rond, dus het zal hier vast wel een keer gaan lukken. Het is maar goed dat jullie zover weg wonen, dan hoef je niet aan de kant te springen als ik er aan kom.

Voor het eerst naar de nieuwe school

Ja, net geland en dan meteen naar school, nou dat is het beste voor een kind dus ook voor onze 4 spruiten. De vertrektijd is 8:20 precies en dat is zelfs een kwartier later dan in Holland, alle tijd dus om nog een paar keer naar de wc te gaan. Maar er komt toch een tijdstip aan dat het ECHT gaat gebeuren.

De buschauffeuse heeft de gang erin, het is instappen en weg.

Het eerste wat er natuurlijk weer gekocht wordt in de winkel zijn 2 miniatuurbusjes, want dit is wel heel apart. We komen er al gauw achter dat de bus altijd precies op tijd komt en ook dat ze precies kwart voor 4 weer thuis zijn. Ideaal.

De eerstvolgende schoolkrant staat het er al in dat onze kinderen nieuw gekomen zijn. Ze zullen al snel vakantie krijgen, maar deze maand kunnen ze lekker nog even wennen en vriendjes opdoen en natuurlijk wat van de taal leren.

En ik maar denken dat ze in tranen thuis zouden komen, nou, nee hoor, blijde en lachende gezichten en een hele rij met namen die al willen komen spelen. Dat klikt dus gelijk en dat is toch wel heel fijn.

We hebben intussen een kennismaking achter de rug met de directeur (principal) en met diverse leraren/leraressen (teachers) en we hebben een rondleiding door de school gekregen. Het loopt van kleuterschool (Kindergarten) tot en met Grade 12 (Highschool) en het is ongelofelijk wat er allemaal gaande is op school en wat een discipline. Dat moet ook wel, want er gaan zo'n 750 kinderen (students) naar school en er zijn ongeveer 36 leerkrachten. Ook rijden er 11 bussen om de kinderen van en naar school te brengen. Het is een hele organisatie, maar het gaat allemaal goed, dus ze hebben het goed geregeld.
Het belangrijkste voor ons is toch dat het Christelijke Onderwijs voorop staat en dat draagt deze school echt uit.

Groetjes en tot blogs.