Een blik op de farm (naast ons huurhuisje)

Ik zou jullie altijd nog eens iets laten zien van de boerderij waar wij naast wonen. Bij deze ga ik dat dus doen. Velen van jullie zullen vast al wel weten dat wij zelf intussen een geitenfarm hebben gekocht. Daar hopen we 1 november voor de eerste keer zelf te gaan melken en te gaan wonen. We zullen dan deze plek weer verlaten waar we het toch goed naar ons zin gehad hebben. Hieronder een indruk van het bedrijf van Andre en Lisanne. (ik heb toestemming gevraagd hoor om wat te publiceren, als het maar mooie foto's waren, nou dat komt goed)

Niet alle koeien gaan naar buiten, alleen de droge koeien. Als ze zin hebben kunnen ze naar buiten, maar ze kunnen ook binnen blijven.

Op de waslijn die naar de stal loopt, zitten soms wel 50 vogeltjes.

Als eerste kom je in de melkstal en het tanklokaal.

Kijk nou toch, de hulpboer aan het werk. Adriaan heeft heel wat uurtjes met plezier geholpen met het melken. Daaronder de farmer zelf. Hij wilde niet op de foto, maar hij ontkwam er niet aan.

Om de dag wordt op deze boerderij de melk opgehaald. De grote melktrucks zie je hier overal rijden. Het gaat dag en nacht door.

In de stal komen we direct al koeien tegen die net zo nieuwsgierig zijn als ik. Ze hebben vast nog nooit een camera gezien.

Dit is de nursery barn, daar komen de pasgeboren kalfjes binnen en daar krijgen ze biest met een sonde of de fles. Als ze een paar dagen oud zijn krijgen ze melkpoeder uit een emmer en als ze op eigen benen kunnen staan, gaan ze in een groepshok en dan komt er nog wat bix en hooi bij. Dit is deze maanden mijn afdeling geweest. Iedere morgen en avond ging ik hier een praatje maken (dat kan ik heel goed, praten) en maakte ik hun bedjes op met stro en verzorgde ze totdat de stiertjes verkocht werden.

De vaarsjes die blijven gaan naar verloop van tijd naar een andere stal. Daar staat het ook weer vol van klein tot groot.

Verder is er buiten nog een schuur met hooi en stro.

Buiten staan de silo's met voer, dat zijn we in Holland niet zo gewend, wij zijn meer gewend aan de voerkuilen, maar hier wordt vaak mais in silo's geblazen. Op deze boerderij hebben ze het allebei.

Met de voermengwagen wordt het voer gemixt en dan voor de koeien gedraaid.

Dit was een beetje een indruk van de boerderij waar we nu naast zitten. Straks zal het anders zijn met de geiten, maar daar hebben we ook weer zin in. Het is fijn om een eigen plekje te hebben en om werk te hebben. We houden jullie op de hoogte en misschien dat het even duurt, dan zijn we even uit de lucht vanwege de verhuizing.

HERFST in Canada

Zoals ook in Holland het geval is, komt hier ook de Herfst met rasse schreden het land binnen. In een week tijd veranderen de kleuren van de bomen langzaamaan van groen naar rood en oranje.

De hele week gaat de camera mee de auto in en als we iets moois zien, dan is het stoppen en even een foto maken. De natuur is altijd fotogeniek, want het is altijd weer anders.

Overdag klimt de temperatuur soms gewoon tot boven de 20 graden en s'nachts is het zo'n 12 graden. De hele dag straalt de zon en in de avonduren wordt het wat killer. We hebben nog hier en daar wat zaad geplukt en gedroogd om later zelf te kunnen planten.

Hier zie je hoe mooi de kleuren zijn. Gelukkig is er niet veel wind, want dan zouden ze zo weg zijn.

Werk aan de winkel.

Het bekende Maple Leaf.

Als ze een paar dagen op de grond liggen zien ze er niet meer zo florisant uit.

Zo gaat het ook in het leven. Wij vallen allen eens af als een blad. Sommigen vallen al in de Lente, anderen in de Zomer, de meeste in de Herfst en een enkeling blijft hangen tot in de Winter. In deze tijd komen deze gedachten altijd weer naar boven en de meeste familieleden weten dat (het was de begrafenistekst van onze lieve opa die deze maand al weer 5 jaar geleden van ons in heengegaan.) Ome Gerard daarentegen mocht ervaren dat deze week zijn blad nog net mocht blijven hangen na een ernstig ongeluk en dat geeft ook reden tot dankbaarheid, maar anderzijds had het heel anders kunnen lopen en daarom geldt het voor ons allen: Zijt ook gij bereid! Vader Klaas moet as. week een zware operatie ondergaan en een ander familielid is geopereerd en heeft nog veel pijn en ongemak. Een goede vriendin moet volgende maand chemokuren ondergaan. Een jonge marktverkoper is plotseling overleden, het zijn allemaal geen leuke verhalen, maar het is wel de werkelijheid. En wie weet wat er nog meer gaande is, wat wij niet direct weten. Sterkte en beterschap toegewenst van ons allen.

Het was misschien een beetje een sombere blog, dat zijn jullie niet gewend, maar omdat ik in mijn blogs zo fijn mijn gedachten kwijt kan, heb ik het toch geschreven. Ik zou zeggen, ga lekker nog even naar buiten, snuif de herfsgeuren op en dan lekker naar het kacheltje.

de laatste dag van de vierdaagse reis

Weer naar huis. Ja, dat is ook weer fijn na deze lange dagen vol van wederwaardigheden. De weg van vandaag ligt weer voor ons en we rijden naar Kitchener om nu ook de kinderen de St.Jacobs Farmers Market te laten zien.

We gaan als eerste naar het vee kijken en het veilen, want s,middags wordt het steeds warmer en dan al die dampen die opstijgen, dat is niet zo fris. Als het té warm is, wordt de kijkgalerij gesloten, want dan zouden de mensen onwel kunnen worden.

Het veilen gaat achter elkaar door en voor elk dier wordt wel iemand gevonden. Klein of groot, jong of oud, dat maakt hier niets uit.

Als we weer genoten hebben van het tegen elkaar opbieden, dan zoeken we ons vertier nog even buiten, maar het is eigenlijk te warm om te blijven. We slaan lekker verse groente in en fruit. Verder verkopen ze hier heerlijke honing en de eerste keer dat we hier waren, namen we voorzichtig een klein potje mee, maar nu is de keus gauw gemaakt, de grootste pot die er is graag. Heerlijk, zo zacht en vol van smaak en soms ook heerlijk in de thee.

Hieronder de koets met de paarden die de bezoekers heen en weer rijdt als het parkeerterrein te vol wordt en de mensen ver moeten lopen om het terrein op te komen. In het hoogseizoen kun je hier over de hoofden lopen. Het is ook echt een evenement wat bezocht wordt door familieleden die uit een ander land Canada bezoeken, dus als je wilt komen, wees gewaarschuwd, je MOET dit gezien hebben. Elke donderdag worden de dieren geveild en op dinsdag worden er ook paarden geveild, dat hebben wij nog niet gezien.

Hé, die Indiaan hebben we ook al eerder gezien. Hij reist door het hele land met zijn panfluit en zijn cd's. Het is heel mooi om te horen. Hij is ook erg bekeken, want hij speelt van alles, maar als hij een rok aan ziet komen, gaat hij over op een geestelijk lied, ja, als hij maar kan verkopen, zal hij denken.

Even verderop zit ook nog iemand te musiceren en die heeft ook veel bekijks. Of het veel oplevert, dat weet ik niet, maar ach, hij is van huis en hij heeft in ieder geval gehoor.

Als de koffer volgeladen is, gaat het toch kriebelen om weer naar huis te gaan en spoedig wordt de terugtocht aangevangen. De kinderen zingen met luide kelen om de beurt het Wilhelmus en dan weer het Canadese Volkslied, met behulp van een cd hoor, maar het is wel komisch om te horen wat ze er van maken. Wilhelmus van Nassaunus en O Canada! Our home and netig (native) land! Gelukkig oefenen ze dat elke week op school, dus dat zal nog wel goed komen. En dan is het weer een heerlijk thuiskomen, post openen, mails lezen en wasgoed wegwerken. Het waren heerlijke dagen en volgens de meeste kennissen hier, hebben we al meer van het land gezien dan de gemiddelde emigrant en daar zijn we als kersverse emigranten toch wel een beetje trots op.

Dag 3 van de vierdaagse reis

Ook na een goede nachtrust moet er toch weer worden vertrokken, want ze houden geen kostgangers. We koersen richting het eiland Manitolen. Dat is heel groot en ligt tussen diverse meren in (zeg maar gerust zeeen). Bij de aankomst op het eiland zien we gelijk een indrukwekkend monument. Dat verklaart ook wel wie hier wonen, nl. veel indianen.

Ze laten zich overigens niet graag zien. De taal is ook raak, want waar we eerder lazen op de hekken, no trespassing of this land is our land, staat hier gewoon back off, m.a.w. wegwezen of oprotten. We rijden via een brug het eiland op.

Er is hier ook een informatiekantoortje waar we even binnenwippen en we strekken meteen even de benen langs het water.

Eenmaal weer in de auto zoeken we het adres van een oude kennis van Adriaan, die daar boert met zijn zoon. De ontmoeting is fijn, maar de boer is vreselijk doof. De zoon probeert nog om ons lekker te maken voor een farm op het eiland, maar dat is ons iets te veel van het goede. Het is een vrij kaal eiland met weinig inwoners en in de winter kan het makkelijk -40 tot -50 worden, daar moeten we toch nog even niet aan denken.

Er wordt wel gemolken en de hele zomer veel gehooid en dat is iets wat in de Leeuwenfamilie heel populair is, dus wie weet.
Na het gesprek is het tijd om naar de ferry te gaan die ons van het eiland af zal varen. We overwegen eerst nog om in een wigwam te overnachten, maar dat wordt door de kinderen niet goedgekeurd.

De ferry doet er ruim 2 uren over om van het eiland naar het vasteland Tobermory te varen. De auto's en vrachtauto's gaan helemaal onderin. Aan boord kunnen de kinderen spelen en we hebben er onze warme maaltijd gegeten.

En voor de geinteresseerden onder jullie, er kunnen 683 passagiers mee en 143 voertuigen, dus geen kleine jongen he? Als het weer in goeden doen is dan vaart hij over het Huron meer 29 km per uur.(18 miles)

We genieten van de zonsondergang.

We varen langs kleine indianenhuisjes, maar ze zitten vast binnen of in de bossen, want we zien ze niet.

Onderweg worden ook de zeemeeuwen door iedereen gevoerd met brood en chips. Ze zijn dat al gewend, want ze pikken het zo uit je hand.

Nadat we de zee achter ons gelaten hebben, tuffen we nog zo'n 80 km. verder en vinden, jawel, weer een motel om te slapen. Als we geen boer worden hier, dan heb ik wel een ideetje. Zie je het al voor je: De Leeuw, Bed and Breakfast.

De luikjes vallen al snel dicht en we verheugen ons weer op de dag van morgen die ons ook weer "thuis" zal brengen, maar dat komt later.