Al vroeg kriebelen onze benen om uit bed te komen, want vandaag is de verhuisdag en er moet nog heel wat gebeuren. Het huisje moet leeg en je wilt niet weten wat daar in die 5 maanden weer al binnen is gebracht. We gaan maar bij het begin beginnen en pakken alles vast wat meemoet. Van vrienden mochten we een supergrote auto gebruiken met kar en daar ging heel veel in.
Dan is er ook nog het punt, de container, de kraan is op tijd en de truck ook, dus geen probleem, daar gaat al ons huisraad weer op reis.
Nadat de container weggereden is, gaan wij met z'n allen op pad, eerst Jaap met de kar, daarachter Gerben met de huurauto en daarachter onze eigen auto. Oma de Leeuw zat met haar benen de soeppan vast te houden en op haar schoot de laatste verse koeienmelk en bij elke bocht was het weer een geluk dat er niets gemorst was.
Het was heel mistig, dus we konden niet zo hard rijden en dat was maar beter ook met die volle kar. Zo namen we afscheid van het huisje waar we onze eerste maanden in Canada hebben doorgebracht. Het was een fijne tijd, maar nu ligt er weer iets anders voor ons en daar willen we graag mee aan het werk. Als we in Harley aankomen, zien we ons huis al liggen en de kinderen zijn zo blij en uitgelaten, eindelijk mogen ze er dan naar toe. Het is een oud huis en vanbinnen loopt er nogal eens iets scheef, maar het heeft wel wat, het is een gezellig huis en knus.
Al spoedig is het een heel bedrijf met al die hulp, de container wordt snel leger en leger en het huis wordt volgedragen met dozen en meubels. Uit iedere doos komen weer vertrouwde dingen van "thuis"
Wat ook zo fijn was dat een van de broers heel goed van alles op kan hangen, zodat er niet overal iets rondslingerde, het hele huis werd voorzien van haakjes, schroefjes en spijkertjes, dat was ideaal. Maar psssttt, u mag het niet tegen zijn vrouw zeggen, want dan moet hij het thuis voortaan ook doen.
Ons eigen klompenhoekje.
Er zit ook een soort nis in de muur en daar liggen en staan bijna al jullie aandenkens in. Niet alles past, maar het meeste wel.
Waar we niet meteen een plekje voor hebben kan heel goed in de naastgelegen garage staan. Kunnen de mannen meteen even de John Deere uitproberen.
De kinderen zijn het direct eens over de verdeling van de kamers en ik hoor de tweeling al plannen maken om een hut te gaan bouwen in het naastgelegen bos. Terwijl hun bedjes in elkaar gezet worden, vermaken ze zich kostelijk en dat is fijn, want ze kunnen nog lang genoeg in de weg lopen. Er is gelukkig ook nog tijd voor een pauze met koffie en wat lekkers.
Intussen worden ook de oven en de koelkast en de wasmachine bezorgt en worden alle electrische apparaten uitgepakt. Alles is nieuw, want de stekkers zijn hier anders dan in Europa. Sommige dingen werken met een vervormer, maar meestal is het te zwak.
Tussendoor moet er ook nog gemolken worden en gevoerd, maar dat is zo gebeurd met al die hulp.
De kleintjes krijgen nog melk, maar daar zal ik later nog wel eens uitgebreider op ingaan.
Aan het eind van de dag zijn we heel moe, maar tevreden en iedereen heeft ook hier weer een bed, dus we gaan in ons mandje. De berg afval is getuige van al het werk dat we vandaag verricht hebben. En stil dat het hier is s'nachts, in Otterville hoorden we de hele nacht auto's en vrachtwagens rijden, maar nu is het heerlijk stil. Overdag trouwens ook, je hoort de stilte hier als het ware gewoon en dat vinden we heerlijk.
Dan lache we smaekelijk en verzaemele weer moed, voor den volgenden dag om te zwoegen! (volgens het Flakkeese volkslied) En we zijn met veel Flakeeenaars hier, dus dat mag wel gezegd worden he?
