Lente in Harley

Terwijl de storm en de regen en de hagel hier tegen de ramen slaat, hebben we toch echt al een paar heerlijke weken gehad van prachtig lenteweer.

Het leek wel zomer, we dronken koffie buiten en aten onze lunch gezellig buiten op.

Op mijn rondje rond Harley kwam ik soms hele leuke plaatjes tegen om vast te leggen op de camera.

Prachtige narcissen, vast ooit door een Nederlandse emigrant gepoot.

Bij een leegstaande woning zag ik nog meer prachtige bloemetjes waar jammer genoeg verder niemand van zal genieten. Misschien is het wel onkruid, maar het is toch mooi om te zien.

Ook in eigen tuin is er van alles te vinden. Heel leuk om te zien hoe alles langzaam tot bloei komt.

Maar nadat het een paar dagen zo warm is geweest, groeit alles met een sneltreinvaart.

Als er tussendoor eens een koude nacht komt, zijn de narcissen niet zo blij. Maar in de zon heffen ze hun kopjes weer op. Hieronder lijkt het op een geranium, maar ik weet het niet zeker.

Voor we weggingen uit Holland heb ik wat vaste plantjes bij mijn vader gepoot, waaronder ook een gebroken hartje in het wit. Het was jammer dat we niets mee mochten nemen, maar dat is streng verboden. Nu zag ik hier tot mijn verrassing zo'n zelfde soort plantje opkomen in de tuin, al is het dan in rose. Ik ben daar heel blij mee.

Op het land is het graszaad intussen ook gezaaid met een deel alfa/alfa. Nu ligt het te wachten op de wasdom.

Adriaan heeft intussen ook al een begin gemaakt met de groentetuin en ook in de minituin. Intussen staan ook de aardappelen al in het land en de pootuitjes. Verder staat de spinazie net boven de grond en de bieslook komt ook om het hoekje kijken.

Hij heeft nog veel hout uit het bos weggehaald voor de bomen weer gaan groeien en dat wordt nu verwerkt tot brandhout. We hebben nog wel heel veel zin om een houtkachel aan te schaffen voor aanstaande winter.

Ook werd er hard gewerkt om het hondenhok buiten te zetten. Eerst passen en meten en zweten.

Maar zoals zo vaak gezegd wordt: Vele handen maken licht werk. Hulp genoeg.

En nu zit ze als een prinses in haar eigen onderkomen. Lekker in de frisse lucht en van alle gemakken voorzien.

Verder is het nog steeds druk met het lammeren, wat dat betreft is het ook voorjaar op de boerderij.

Vervolg kidding

Het is nu zaterdagavond, bijna half 10 en we zijn net in huis na een laatste melksessie. Het is heel druk en nu raken we toch wel een beetje vermoeid van het constante tempo.
Het is niet anders dan: biest ontdooien, melk maken, flessen warmen, sondevoeding regelen voor de slechte drinkers en niet te vergeten, melkpoeder bestellen, zodat we maar door kunnen gaan.
De alleroudste gaan nu weer in een groter groepshok om plaats te maken voor de kleinere geitjes.
Zij krijgen nu maar 2 keer per dag hun portie melk en eten daarnaast al biks en ze staan soms al lekker aan het hooi te knabbelen.

De daaropvolgende groepen proberen we nu aan de lambar te krijgen en dat lukt aardig. Als ze de speen eenmaal maar te pakken hebben, blijven ze meestal wel drinken.

Soms geeft het wel eens moeilijkheden als er meer geitjes in een hok zitten dan dat er spenen zijn, maar een geit denkt alleen aan zichzelf, dus hieronder kunnen jullie de situatie alsvolgt zelf zien.

Nadat de vorige keer de start erg slecht was met veel dode, gaat het nu wonderlijk goed. En denk maar niet aan af en toe een lammetje, nee het lijkt wel een geboortegolf. Soms 3 of zelfs 4 lammetjes van 1 moeder. Het is best wel eens raar om ze direct weg te halen bij de moeder, maar dat moet nu eenmaal. En ze hoeven geen armoe te lijden, ze hebben drinken en ze hebben het lekker warm. Ik speel gewoon hun kunstmoeder met kunstmelk en kunstlicht.

Omdat Lars en Jarno soms iets te veel in de weg lopen, laten we hun de jongste lammetjes halen uit de andere stal. En bij gebrek aan de kruiwagen, hebben ze hier hun vest en jas gebruikt om ze in te vervoeren, nou ja, het is in ieder geval een warm plekje.

Na een hele drukke week is het wel heel fijn dat Erik en Annemijn weer een keer mee kunnen helpen, anders kom je helemaal nergens meer aan toe. En er zitten soms zulke krengetjes bij die gewoon NIET willen drinken, die krijgen dan een sonde, maar zo hoort het natuurlijk niet. Met veel geduld proberen we ze uit de fles te leren drinken en ik moet eerlijk bekennen dat het geduld soms op is. We zeggen dan tegen elkaar: Oh, geen dorst? Als hij op het station staat moet je instappen, anders gaat de trein verder, dus dan drink je de volgende keer maar.

En dan na heel lang wachten, wordt er dan eindelijk ook nog een gekleurd geitje geboren. Meestal waren het de bokjes en die zijn na een paar dagen alweer vertrokken, dus nu is het weer vechten van wie deze nu is. Voorlopig maar van iedereen.

Hieronder staat Jarno met een gekleurd bokje.

Ik schreef wel dat het heel druk is en dat is ook zo, maar we zijn ook dankbaar dat we deze keer niet al de dode hoeven op te ruimen, want dat was NIET leuk. Het gaat nu echt voorspoedig en daar zijn we ook blij om. Het is ook allemaal nieuw en het is ook veel werk om bijvoorbeeld 47 lammetjes te laten drinken om de beurt, maar als ze eenmaal aan de lambar drinken, scheelt het heel veel tijd. We hopen maar dat we de krachten krijgen om het te volbrengen en we vinden het heel fijn dat de kinderen in de avonduren en in het weekend goed meehelpen.

Kidding

Nee, geen grapje, het woord kidding betekent: het krijgen van geitelammeren. En daar zitten we midden in. Na een hele slechte start met veel dode, te vroeggeboren geitjes is het nu eindelijk zover dat we levende geitjes mogen verzorgen.

De veearts heeft intussen wat dode geitjes laten onderzoeken en er heerst waarschijnlijk iets onder de moeders, maar er is nog niet met zekerheid te zeggen wat het is. Wij zijn al heel dankbaar dat het nu beter gaat. Ik moet eerlijk zeggen dat het begin erg moedbenemend was, want daar doe je het allemaal niet voor.

Het is zo heerlijk om ze te zien liggen onder de warme lamp. Die lamp is nog over van toen we in Holland kuikentjes hadden, maar overal inzetbaar, dat zien jullie wel. Adriaan heeft er alleen even een Canadese stekker aan moeten zetten.

Gelukkig werden de meeste lammetjes in de maartvakantie geboren en konden de kinderen helpen met het geven van de flessen. De eerste 2 dagen krijgen ze koeienbiest, daar hebben we heel wat liters van in de diepvries zitten. Het is heel belangrijk dat ze rond een liter van die biest binnenkrijgen en daarna gaan ze over op de poedermelk.

In het begin ben je zowat de hele dag bezig om ze te leren drinken en als de laatste gedronken heeft, is het bijna al weer tijd om met de eerste te beginnen. De bokjes drinken ongeveer 1 dag bij hun eigen moeder, want die gaan toch weg. We kunnen ons zodoende goed concentreren op de geitjes, want die moeten later  weer de nieuwe melkleveranciers worden. En de start die ze maken is heel belangrijk.

Erik vond het ook heel leuk om te helpen en hij is erg secuur met het maken van de flessen. Soms kon ik in een hokje blijven zitten en dan maakte hij de flessen keurig op de centiliters en ook heerlijk op temperatuur.

Annemijn was ook de hele dag in touw, maar zij is toch vaker in de melkstal te vinden, nou, ja, als er overal een helpende hand is, dan is het goed.
Als ze wat groter worden kunnen ze met meerdere lammetjes in een hok en dan gaan ze leren om uit een lambar te drinken. Dat is een emmer met meerdere spenen aan de onderkant. Lars is daar heel goed in, hij blijft het proberen om ze aan de bar te krijgen en het lukt hem meestal nog ook. Ze weten intussen wat het is om aan een speen te zuigen en als er maar melk uitkomt dan blijven ze wel zuigen. Toch moet je heel goed opletten dat ze allemaal dan wel genoeg drinken. Een geit, en zeker een jonge geit is heel teer, ze zijn zo ziek en ik hoor van alle geitenhouders hier dat een zieke geit, een dode geit is en dat is helaas al een paar keer uitgekomen.

Soms worden er geitjes geboren in de andere stal en als ze dan een paar dagen oud zijn en het weer is redelijk worden ze vervoerd met de kruiwagen naar het lammerhok. Dat is een klusje voor Erik en Jarno blijft erbij zodat ze er niet uit kunnen springen.

Op dit moment gaat het dus gelukkig goed. Bijna alle eenjarigen hebben nu gelamd. Over een kleine week kunnen ook de melkgeiten gaan jongen en dan zal het weer een drukke boel worden, maar dat geeft niet. Vermoedelijk zullen er dan ook wel wat meer drie-of vierlingen bij zijn, sommige zijn zo dik. We hopen jullie daar later nog wel meer van te laten zien.

Epicure

Als je denkt dat je overal een beetje vanaf weet en je voelt je al een echte kenner dan rol je soms ineens in iets waar je nog nooit van gehoord hebt. Dat zit namelijk zo: In Holland heb je Tupperware en Hara en Homestyle parties en nog veel meer van dat gedoe, maar hier werd ik uitgenodigd voor een Epicure party, ik verstond Attitude ( ik maak er gewoon mijn eigen vertaling van, dat deed ik vroeger bij de Hema ook,he Monique, weet je nog van Pinelapulopula) dus ik dacht dat het iets met mijn houding te maken had of met wooninrichting. Nou, het was iets heel anders. Het zijn allerlei kruiden om lekkere dipsausjes van te maken en heerlijke chocola voor chocolademelk en diverse soorten thee. Al gauw was ik een echte fan geworden en er was elke week wel zo'n party bij nieuwe kennissen. En ik hield de boot af voor een eigen party vanwege de beperkte ruimte in het huurhuisje, maar in februari werd ik gebeld of ik er nu klaar voor was om een party te geven en ja, dat heb ik toen gedaan.

Allereerst krijg je dan een aantal gidsen en een formulier waarop je iedereen kan noteren die je uit wil nodigen.

En ik moet eerlijk zeggen, dat iedereen die ik belde enthousiast was en dat degenen die niet konden komen nog een order hebben geplaatst, dus dat was al een makkie. En jullie moeten niet vergeten dat we hier niet zo dicht bij elkaar wonen als in Holland. Er waren er bij die zeker 35 km moeten komen rijden en vanzelf dat stuk ook weer terug. Gelukkig was het weer redelijk, maar toen de dames richting huis gingen was het onder nul en lag er weer sneeuw.
Je hoeft er zelf maar heel weinig aan te doen. Je moet zorgen voor stoelen, een pot koffie en wat spulletjes om mee te dippen, bijv. een komkommer en wat stokbrood en een paar appels. De presentatrice brengt alle dipjes klaargemaakt mee ( dat komt ook de smaak ten goede, want dan is het lekker doortrokken) Sommige dingen worden nog even in de oven opgewarmd.

Even later staat de tafel vol met heerlijkheden en overal ligt keurig een receptje bij voor de doe-het-zelvers.

In de huiskamer ligt de tafel vol met showartikelen en kook- en bak attributen, toch een beetje het Tuppergevoel. Ook verkopen ze hele mooie pannen.

Het huisje zit al lekker vol en na de introductie mogen we allemaal gaan proeven, en dat wordt goed gedaan, je moet tenslotte wel zeker weten dat het lekker is voor je het zelf gaat aanschaffen. Het is een gezellige boel met al die dames. En het gekke is dat de meeste mannen het geen bezwaar vinden dat hun vrouwen naar DEZE parties te gaan, ik denk dat ze het stiekem gewoon heel erg lekker vinden als moeder de vrouw het klaarmaakt.

Er wordt best veel besteld en dat is fijn voor de presentatrice, maar ook voor mij, want dat betekend gratis produkten en dat is toch wel heel erg leuk. Ik kreeg ook al een cadeaubon van $20.00 voor de gastvrijheid, dus dat zit alvast goed.

Ik zei al dat ik een fan geworden was en dat komt ook zeker door het feit dat al deze potjes weinig of GEEN zout bevatten en ook geen kleurmiddeltjes. Geen geur-kleur-en smaakstoffen. Het is allemaal heel natuurlijk spul en je hebt overal maar heel weinig van nodig. Bij ons staat er nu elke keer een ander kleurtje op tafel. Als de kinderen zin hebben, maken we soms van alles klaar. Bijvoorbeeld warme kaasdip met tortilachips, dat is de favoriet bij de meeste klanten. Of een lekker vruchtendipje met kwark erdoor en dat nemen ze dan met stukjes appel mee naar school. Of een pittige kerriedip die weer gegeten wordt met stukjes komkommer. Er wordt van alles meegesleept naar school en er komen altijd alleen maar lege bakjes terug. Het is gezond en je kan er heel veel mee varieren. Ook zijn er heel veel kruiden te gebruiken in de soep.

Zo langzamerhand dunnen mijn Hollandse kruiden wat uit en komt er steeds meer Epicure op de plank. Het is leuk om zo kennis te maken met nieuwe dingen en zeker om het in de praktijk te gebruiken. Ik zou zeggen, kom eens proeven en uzelf overtuigen en breng het aan de man (ik denk meestal de vrouw) in Holland.

Snowtubing

Gisteren, maandag 20 februari waren de kinderen vrij. Het was voor Canada een extra vrije dag met de naam: Family Day. De winkels en kantoren waren dan ook gesloten. Maar aangezien wij niet zoveel familie hebben hier, kregen we een uitnodiging van goede vrienden om mee te gaan snowtuben. Ehm, ja leuk, maar wat is dat nu weer?

Nou, dat is dus heel leuk. We reden eerst naar St. Marys, ruim een uur van Harley vandaan met 2 auto's vol kinderen (en ZONDER de mannen) op weg naar River Valley. Aldaar was het even een half uurtje wachten, want de banden waren op en omdat je voor 2 uur moet betalen is het leuker om die tijd ook goed te gebruiken. Na een kopje koffie was het onze beurt. We kregen een pas om onze nek waar op stond wanneer de tijd om was.

De eerste paar keer gingen we vol goede moed lopend naar boven. Konden we gelijk goed zien hoe de anderen naar beneden suisden.

Naarmate de tijd vorderde werd die helling steeds gladder en toen hebben we gebruik gemaakt van de lift.

Het was wel even wachten in de rij, want er waren er meer op het idee gekomen om hun familiedag daar door te brengen. We kwamen nogal wat bekenden tegen die als gezin ook van de sneeuw en de heerlijke zon kwamen genieten. Hieronder het beeld van de hele piste (zo noem ik het maar) Links was de stijle baan en rechts ging het met veel hobbels naar beneden.

Deze grote sneeuwkanonnen zorgen ervoor dat de sneeuw elke dag op de goede plek terechtkomt.

En met deze "schuivers" worden de banen mooi glad gemaakt en de randen omhoog geschoven, zodat iedereen in zijn eigen baan blijft.

Lars had er heel veel zin in en vond het niet zo leuk dat hij zo lang in de rij moest, maar liggend wachten is zo erg nog niet.

Jarno vond die wachttijd wel fijn, want hij moest nog wel even een paar keer slikken voor hij naar beneden durfde.

Hier zien jullie de tubes die allemaal wachten om naar beneden te glijden. Er waren verschillende maten. Kinderen onder de 8 moesten een veiligheidshelm op en met een volwassene naar beneden. Volgens mij gaat dat veel harder dan alleen, maar toch was het verplicht om bij je kind te blijven. (Lars is stiekem 1 keer alleen naar beneden gegaan, maar jullie hadden dat vast al verwacht)

Het was een hele leuke inspanning en iedereen had enorm genoten. Na 2 uren was het dan voor de ene wel fijn om te stoppen, maar er waren er ook die nog wel een keer wilden. De ene ging recht naar beneden en een ander ging in een spin, dus al draaiende, voor elk wat wils zal ik maar zeggen.

Maar ja, aan alles komt een eind en het was intussen al tegen zessen en we moesten ook dat eind weer terug naar huis. Van koken zou toch niets meer komen, dus zijn we de eerste de beste Mac Donalds ingedoken. Dat was een feestje voor de kids (en de mama's) Iedereen mocht zelf iets kiezen om te eten en zelf nog drinken bijvullen dat vonden ze prachtig natuurlijk. En toen we dus na zeven uur richting huis gingen was het met in elke auto zo'n 5 kinderen heel snel stil. Buikje vol en moe van het spelen waren ze heel snel in dromenland. En eenmaal thuis gauw naar bed, want de andere dag wacht de school weer. Het was heel fijn om als vrienden met elkaar te zijn en dat het voelde als 1 familie.

De winter

Iedereen waarschuwde ons bij vertrek voor de koude winters in Canada, maar tot op heden is het nog goed te doen. In Holland is het ook serieus winter geweest, heb ik wel begrepen. Het was bij ons op zijn laagst min 21 en toen was het ook echt koud, maar volgens de kennissen en vrienden is dit een hele softe winter. Dat is voor ons wel fijn, dan kunnen we er langzaam aan wennen.

Het is natuurlijk altijd heel mooi om foto's te maken van de sneeuw, maar het mooiste is het om het LIVE te zien.

De kinderen moeten helaas gewoon naar school, de bus wacht niet. Het is 1 ochtend gebeurd dat de bus 2 uur later vertrok i.v.m ijzel en dat is vooral in de gravelwegen heel verraderlijk.

Gelukkig ligt de sneeuw er nog als ze weer thuis komen, sneeuw verveeld nooit.

Erik is een kunstenaar met de speciale sneeuwballenschep. Niemand wil de deur meer uit als er zoveel ballen liggen om mee bekogeld te worden. IK zeker NIET!

De hond tilt eerst haar poten goed op voor de koude sneeuw, maar later wroet ze met haar neus allemaal gaten en zwaait ze met haar staart van plezier.

 

Binnen wordt er ook nog gewerkt. We moeten ook denken aan de vogeltjes die nu geen eten uit de natuur kunnen halen. Al de pinda's worden aan een draad geregen.

Erik zorgt voor wat voorraad in de boom.

Toen we hier net woonden, zagen we geen vogels, maar nu zien we er soms een heleboel tegelijk.

De tweeling speelt ook nog graag met de slee en Jarno durft al helemaal alleen stijl naar beneden.
(nou ja, hij vindt het stijl, maar het is maar een heel klein stukje naar beneden)

Op zaterdagmiddag wordt er nogal eens wat rommel opgestookt en met deze temperaturen is het heerlijk om daar bij te staan. Daardoor missen we wel eens een telefoongesprek met Holland, maar als het bij ons nog middag is, is het in Holland al weer bijna bedtijd, dat vergeten we wel eens.

Hieronder nog even een foto van Adriaan met de tweeling, ze hebben geen last van de kou, want meestal is er s'middags een heerlijk zonnetje. De oudste zijn schaatsen op de ijsbaan in Norwich.

En och, terwijl de winter voortduurt wil een mens toch altijd weer vooruit kijken, want in huis zijn de eerste tekenen weer al van het voorjaar te zien. Voorlopig zal het nog wel winter zijn en blijven, maar gelukkig zullen de seizoenen altijd blijven wisselen zolang de aarde nog draait.

Alles op zijn tijd. Hartelijke groeten vanuit een besneeuwd Canada.