Snowtubing

Gisteren, maandag 20 februari waren de kinderen vrij. Het was voor Canada een extra vrije dag met de naam: Family Day. De winkels en kantoren waren dan ook gesloten. Maar aangezien wij niet zoveel familie hebben hier, kregen we een uitnodiging van goede vrienden om mee te gaan snowtuben. Ehm, ja leuk, maar wat is dat nu weer?

Nou, dat is dus heel leuk. We reden eerst naar St. Marys, ruim een uur van Harley vandaan met 2 auto's vol kinderen (en ZONDER de mannen) op weg naar River Valley. Aldaar was het even een half uurtje wachten, want de banden waren op en omdat je voor 2 uur moet betalen is het leuker om die tijd ook goed te gebruiken. Na een kopje koffie was het onze beurt. We kregen een pas om onze nek waar op stond wanneer de tijd om was.

De eerste paar keer gingen we vol goede moed lopend naar boven. Konden we gelijk goed zien hoe de anderen naar beneden suisden.

Naarmate de tijd vorderde werd die helling steeds gladder en toen hebben we gebruik gemaakt van de lift.

Het was wel even wachten in de rij, want er waren er meer op het idee gekomen om hun familiedag daar door te brengen. We kwamen nogal wat bekenden tegen die als gezin ook van de sneeuw en de heerlijke zon kwamen genieten. Hieronder het beeld van de hele piste (zo noem ik het maar) Links was de stijle baan en rechts ging het met veel hobbels naar beneden.

Deze grote sneeuwkanonnen zorgen ervoor dat de sneeuw elke dag op de goede plek terechtkomt.

En met deze "schuivers" worden de banen mooi glad gemaakt en de randen omhoog geschoven, zodat iedereen in zijn eigen baan blijft.

Lars had er heel veel zin in en vond het niet zo leuk dat hij zo lang in de rij moest, maar liggend wachten is zo erg nog niet.

Jarno vond die wachttijd wel fijn, want hij moest nog wel even een paar keer slikken voor hij naar beneden durfde.

Hier zien jullie de tubes die allemaal wachten om naar beneden te glijden. Er waren verschillende maten. Kinderen onder de 8 moesten een veiligheidshelm op en met een volwassene naar beneden. Volgens mij gaat dat veel harder dan alleen, maar toch was het verplicht om bij je kind te blijven. (Lars is stiekem 1 keer alleen naar beneden gegaan, maar jullie hadden dat vast al verwacht)

Het was een hele leuke inspanning en iedereen had enorm genoten. Na 2 uren was het dan voor de ene wel fijn om te stoppen, maar er waren er ook die nog wel een keer wilden. De ene ging recht naar beneden en een ander ging in een spin, dus al draaiende, voor elk wat wils zal ik maar zeggen.

Maar ja, aan alles komt een eind en het was intussen al tegen zessen en we moesten ook dat eind weer terug naar huis. Van koken zou toch niets meer komen, dus zijn we de eerste de beste Mac Donalds ingedoken. Dat was een feestje voor de kids (en de mama's) Iedereen mocht zelf iets kiezen om te eten en zelf nog drinken bijvullen dat vonden ze prachtig natuurlijk. En toen we dus na zeven uur richting huis gingen was het met in elke auto zo'n 5 kinderen heel snel stil. Buikje vol en moe van het spelen waren ze heel snel in dromenland. En eenmaal thuis gauw naar bed, want de andere dag wacht de school weer. Het was heel fijn om als vrienden met elkaar te zijn en dat het voelde als 1 familie.

De winter

Iedereen waarschuwde ons bij vertrek voor de koude winters in Canada, maar tot op heden is het nog goed te doen. In Holland is het ook serieus winter geweest, heb ik wel begrepen. Het was bij ons op zijn laagst min 21 en toen was het ook echt koud, maar volgens de kennissen en vrienden is dit een hele softe winter. Dat is voor ons wel fijn, dan kunnen we er langzaam aan wennen.

Het is natuurlijk altijd heel mooi om foto's te maken van de sneeuw, maar het mooiste is het om het LIVE te zien.

De kinderen moeten helaas gewoon naar school, de bus wacht niet. Het is 1 ochtend gebeurd dat de bus 2 uur later vertrok i.v.m ijzel en dat is vooral in de gravelwegen heel verraderlijk.

Gelukkig ligt de sneeuw er nog als ze weer thuis komen, sneeuw verveeld nooit.

Erik is een kunstenaar met de speciale sneeuwballenschep. Niemand wil de deur meer uit als er zoveel ballen liggen om mee bekogeld te worden. IK zeker NIET!

De hond tilt eerst haar poten goed op voor de koude sneeuw, maar later wroet ze met haar neus allemaal gaten en zwaait ze met haar staart van plezier.

 

Binnen wordt er ook nog gewerkt. We moeten ook denken aan de vogeltjes die nu geen eten uit de natuur kunnen halen. Al de pinda's worden aan een draad geregen.

Erik zorgt voor wat voorraad in de boom.

Toen we hier net woonden, zagen we geen vogels, maar nu zien we er soms een heleboel tegelijk.

De tweeling speelt ook nog graag met de slee en Jarno durft al helemaal alleen stijl naar beneden.
(nou ja, hij vindt het stijl, maar het is maar een heel klein stukje naar beneden)

Op zaterdagmiddag wordt er nogal eens wat rommel opgestookt en met deze temperaturen is het heerlijk om daar bij te staan. Daardoor missen we wel eens een telefoongesprek met Holland, maar als het bij ons nog middag is, is het in Holland al weer bijna bedtijd, dat vergeten we wel eens.

Hieronder nog even een foto van Adriaan met de tweeling, ze hebben geen last van de kou, want meestal is er s'middags een heerlijk zonnetje. De oudste zijn schaatsen op de ijsbaan in Norwich.

En och, terwijl de winter voortduurt wil een mens toch altijd weer vooruit kijken, want in huis zijn de eerste tekenen weer al van het voorjaar te zien. Voorlopig zal het nog wel winter zijn en blijven, maar gelukkig zullen de seizoenen altijd blijven wisselen zolang de aarde nog draait.

Alles op zijn tijd. Hartelijke groeten vanuit een besneeuwd Canada.

Ploegen

Nadat de oogst van het land was, hebben wij mest gereden, dat heb ik de vorige blog geschreven.

Het was natuurlijk nog de oogst van de vorige eigenaar, die had het land verhuurd aan een loonwerker.

Wij hopen er dus later in het voorjaar gras op in te zaaien met een mixje van het een of het ander, daar wordt nog heel goed over nagedacht. De geiten maken hier de dienst uit, dus het moet wel goed en lekker zijn. Misschien komt er ook nog een lapje mais (corn) bij.
Voordat echter dat zaad de grond ingaat, moeten die maisstoppels wel een beetje weggewerkt worden, het is zo'n raar gezicht al die stokken tussen het gras, dus hebben we de ploeg besteld.

En dat werkt me daar toch mooi en snel. In Holland zie je de meeste tractors gestaag ploegen, maar deze vloog er zowat overheen. Het is lekkere grond en het ploegen gaat hier ook een beetje anders, maar ik moest snel zijn met  de camera, anders was hij alweer voorbij. Tegen etenstijd ging het even mis, want toen had hij een lekke band, maar een uurtje later reed hij weer vrolijk verder. No problem, zeggen ze dan.

En na een paar uren was de klus geklaard en lag de grond lekker omgeploegd. Op het "veurhoad" lag het niet zo netjes als we in Holland gewend zijn, maar hier kijken ze niet zo nauw. Wij waren blij dat het "om" lag en hij was allang  blij dat hij niet al te grote stenen was tegengekomen.

Alhoewel hij na afloop zei, dat goed land in Canada, altijd wel wat stenen bevat en daar leggen wij ons gewoon bij neer. Het land wacht nu op inzaaiing, maar eerst komt de winter er nog overheen en daar zal ik jullie de volgende keer wat van laten zien.

Uitmesten hoort er ook bij

Het is al wel even geleden, maar ik wil het jullie toch nog laten zien. De eerste beginselen met onze  nieuwe grond.  Die lieve geiten produceren niet alleen melk, maar ook een flinke dosis mest. Ze moeten dan ook zo,n 4 a 5 keer per jaar uitgemest worden.

Ze eten hooi en biks en ze liggen heerlijk op stro. En ja, alles wat je erin stopt, moet er ook weer een keer uit.

De biks komt via een lange buis rechtstreeks uit de silo. Dat gaat electrisch en dat is heel leuk voor de jeugd. Alleen is het niet zo leuk voor Adriaan als ze de knop aanzetten en vervolgens weglopen. Het stopt namelijk niet automatisch als de kruiwagen vol is.

Als de bobcat eenmaal gestart is kan het feest beginnen. Hier gebruiken ze het woord Skidsteer voor bobcat

We kunnen delen van de tractor op de bobcat gebruiken en andersom, dus dat werkt wel makkelijk. Buiten wordt de mest door een loonwerker opgeschept en een ander brengt het over het land waar de bonen pas geoogst zijn.

                    Volle bak.

Het bonenland wordt met deze schijveneg behandeld. Ik kon daar niet bijkomen met de camera, want het was alles mest en modder, dus vandaar zie je deze nog in ruste staan.

Intussen schudt Adriaan de stal weer op met schoon stro en kunnen de geiten ook weer even bijkomen van al het lawaai. Ze houden niet van vreemde dingen, ze zijn zo snel onrustig en het is wel de bedoeling dat ze hun melk weer geven.

Daarom geldt voor een geit hetzelfde als voor de kinderen: RUST,  REINHEID en REGELMAAT

Vertraging

Vrijdagmorgen zijn Frans en Wendie weer keurig op tijd om ons naar Schiphol te brengen. 10 uur willen we de koffers afgeven en inchecken en dan blijken er ineens heel veel dingen mis te gaan.

Eerst werken de kastjes van het inchecken niet en adviseren ze ons om een uur later nog eens terug te komen, dus gaan we even naar het toilet en koffie drinken. Dat werkt altijd makkelijker zonder die grote koffers bij je, maar vooruit, we doen het deze keer maar zo.
Eenmaal aan de koffietafel komen we er achter dat Jarno zijn rugzak op het invalidentoilet heeft laten liggen toen hij daar met ome Frans naar toe was geweest. Paniek, want zijn knuffel zat er in en een cadeautje van oma, dus Wendie direct in actie om die terug te vinden.

Nergens die rugzak meer te vinden. Intussen gaan we opnieuw een poging doen om in te checken en jawel, bij mij gaat het goed, maar bij de jongens lukt het weer niet. Nu heb ik een stoel en de jongens niet. Dan maar naar de paniekbalie en daar krijgen we te horen dat er geen genoeg plaatsen zijn i.v.m. de storm en het noodweer van donderdag. De meeste vluchten zijn overgeboekt en daar zijn wij de dupe van. Ik kreeg wel even een brok in mijn keel dat ik niet wegkon, als je eenmaal weet dat je naar huis gaat, wil je ook naar huis. We mogen wel door de douane en zullen later meer horen. Wendie blijft zoeken bij alle balies naar de rugzak en ineens wordt Jarno's naam omgeroepen. Zijn naam stond in het vriendschapsboekje wat aan zijn tas hing. Gelukkig en dolblij nam hij zijn tas weer in ontvangst.

Toch maar afscheid genomen en maar kijken hoe het gaat lopen. Eenmaal bij de gate horen we dat er 150 mensen niet mee kunnen vandaag en dat het dus zaterdag zal worden eer we naar huis kunnen. En aangezien ik de tweeling niet alleen wilde laten heb ik mijn stoel ook maar weggegeven. Sommigen lieten het gelaten over zich komen, anderen scholden het KLM personeel uit, maar wie kan er nu wat aan doen dat er de vorige dag een storm over Nederland raasde? Het wordt nog half 5 eer we alles geregeld hebben voor de volgende dag. We krijgen direct een boardingpass zodat we de andere dag niet meer het hele traject opnieuw hoeven af te leggen.
We krijgen een busrit naar het Novotel in Amsterdam en daar kunnen we dineren, slapen en ontbijten. Ook krijgen we een noodpakket met shirt en sokken en diverse toiletartikelen. Mijn koffer zat intussen al boven de oceaan en die van Lars en Jarno stond in de wachtruimte van Schiphol.

Heel erg moe kwamen we op onze kamer aan en daar konden de kinderen voor het raam kijken naar de landende vliegtuigen, dat was wel heel mooi. We mochten ook 20 minuten gratis internetten, dus de meeste familie gauw een mail gestuurd over de situatie en daarna vroeg naar bed. De andere morgen kregen we een luxe ontbijt, voor elk wat wils.

Het was allemaal op kosten van de KLM en dat maakte weer veel goed. De jongens vonden het ook heel leuk om overal met de lift naar toe te gaan.

Ze hadden ook veel bekijks als tweeling en de mensen waar we mee waren vonden ze heel lief en zo geduldig, Nou, dat is ook wel eens anders, dus ik was allang al blij dat het zo goed ging. Het is ook niet niks, oveal wachten en allemaal andere talen. WE hadden wel snel contact met een groep mensen die oorspronkelijk uit Ierland kwamen en nu in Toronto wonen, je bent dan niet zo alleen.

Die zaterdagmorgen zijn we om 10 uur weer met de bus op Schiphol gebracht en alles verliep heel soepel. Het vliegtuig stond al te wachten en de stress van de vorige dag werd niet meer gevoeld.

Het was weer zo'n joekel van een vliegtuig. Ik vind het altijd weer heel wat dat zo'n ding omhoog gaat. De duurdere zitplaatsen zijn hier bovenin het vliegtuig. Ik dacht dat er tegen de 600 mensen ingaan.
We waren dan ook heel dankbaar en blij om op Toronto Airport Adriaan en Erik weer te zien. We moesten nog zo'n anderhalf uur met de auto en toen zagen we ook Annemijn weer die thuis met een hele goede hulp aan het melken was. We hadden liever deze dag gebruikt om een beetje bij te komen, maar het was nu niet anders en zo zie je maar, dat niets zeker is.
We hebben in ieder geval enorm genoten van al onze familie en alle goede zorgen en ik beloof dat ik het de volgende keer niet meer stiekem zal doen, maar dat jullie dan de voorpret er van zullen hebben. D.V.

Onze verrassingsreis

Toen in Holland iedereen nog 2e Kerstdag vierde, waren wij op weg richting Toronto Airport. Hier kennen ze geen 2e Feestdag namelijk. Niemand vermoedde ook maar dat wij richting Holland zouden komen. Alleen Frans en Wendie wisten ervan, want die zouden ons op Schiphol ophalen.

Terwijl Adriaan, Erik en Annemijn al lang weer al op de farm terugwaren, mochten wij, Janet en de tweeling eindelijk het vliegtuig in. Kinderen mogen altijd eerst, dus het vliegtuig was nog leeg.

Na 6 uur en 20 min. zijn we geland en werden we warm onthaald door zusje en zwagertje. We zijn direct naar de Hoogstraat gereden in Utrecht om onze vader te bezoeken, hij keek heel ongelovig toen hij de jongens ineens aan zijn bed zag. Wat is dat genieten zeg. Daarna zijn we naar Halsteren gereden en daarna naar het Sas, waar Lars vertelde dat hij met de fiets gekomen was, en als laatste naar oma. Wat hebben we die dag veel mensen blij gemaakt zeg.
Intussen waren we al 2 dagen achtereen op, want je vliegt de nacht in en het is dan gelijk ochtend, dus we hebben gauw ons mandje opgezocht en hebben heerlijk geslapen.
De andere dag zijn we de hele dag bij oma geweest. Lekker Hollands gegeten.

Ja, en dan moet je de tijd goed gaan verdelen. De donderdag naar ma Willie en de jongens lekker even naar stal geweest om alle dieren even te zien. Mama lekker even mailen op de laptop van (o)ma
We gingen wel vroeg naar huis, want ik ben heerlijk een avond mee wezen zingen op de zangclub die ik nog steeds een warm hart toedraag en die ik heel erg mis.
Vrijdag naar Utrecht, een eindje rijden, maar wel leuk weer in een schakelauto. Ik wilde steeds aan de ruitenwissers de auto in de Drivestand zetten, nou, dat viel niet mee. De jongens gingen lekker zitten verven. Bedankt tante Gertrude.

Toen we zaterdag bij Jaap en Gertrude aankwamen hing de vlag uit voor ons. Dat is nog eens een welkom zeg. Bij oma Leeuw heerlijk gegeten en vooral lekkere soep.

De zondag hebben we lekker rustig gehouden, naar de oude en vertrouwde kerk geweest en heerlijk in het Hollands horen preken, dat is best wel weer eens fijn. We kunnen het hier goed volgen, maar je bent veel aan het vertalen in je hoofd. Maandagavond waren we bij oma de Leeuw om bij het Nieuwjaarswensavondje te zijn. Dat was heel gezellig. Ons jongste neefje blijkt een ware entertainer te zijn en hij is nog maar 3, dat beloofd wat hoor.
Dinsdag waren we te gast bij Frans en Wendie. Het was een echte Hollandse regendag. Gelukkig heeft Frans voor ons een afdakje laten plaatsen, nu worden we niet meer nat voor de deur.

We zijn lekker wezen eten in het restaurantje van Pieter, een goede vriend van Frans en dat was ook Hollands zeg. Hollandse frieten en een hele lange frikandel, HEERLIJK!!!!!! Gelijk cadeautjes gekocht voor de aanstaande verjaardag van de tweeling.

Dan komt er toch langzaamaan weer een afscheid in zicht. De laatste avond eten we bij Jaap chinees en daarna komt de sjoelbak op tafel. Jarno is heel fanatiek en hij telt met Annelie de punten

Lars heeft het te druk met andere dingen.

We gaan vroeg naar ons huisje, want de andere dag hopen we weer te vertrekken naar Canada. Hoe dat is afgelopen zien jullie de volgende blog. Wacht maar af.