Hunting

Zoals jullie misschien wel weten wordt er in Canada heel veel gejaagd in de bossen. Soms is het vrij en soms gaat het met hele groepen tegelijk. In sommige delen van Canada mag je bijvoorbeeld per persoon 1 hert per jaar schieten. Verder is het wel handig om een geweer in de buurt te hebben als je bij de beren woont en soms moet je wel eens wat klein wild uit je stal schieten als de andere dieren gevaar lopen.

We waren een keer bij de TSC store en daar waren de geweren in de aanbieding, maar dat gaat niet zomaar. Je moet een vergunning hebben om te schieten, maar ook om er een te kopen, dus dat ging bij ons niet door. Het enige wat je kon aanschaffen was een bb gun. Even je rijbewijs laten zien en dan is het goed. Eng hoor zo'n ding in huis.

Ook nog een doosje kogels erbij en klaar is de jager.

Natuurlijk werd dat ding goed weggestopt voor de kinderen, maar op een zaterdagmiddag moest er dan toch een "beer" worden geschoten, nou, met dat ding raak je alles, maar als je er een beer mee moet schieten kun je beter hard wegrennen, want hij voelt de kogeltjes niet eens.

Na die tijd zag ik nogal eens een jager langs het raam door de bosjes sluipen op zoek naar kraaien, alleen al de lol om te richten gaf plezier voor tien.

De grootste fantasieverhalen kwamen op tafel. Over het doodschieten van stinkdieren en kraaien en zeker als er een gans zou komen, die moest er gelijk aan , want die hebben ons in Holland grijze haren bezorgt. De een kon nog beter richten dan de ander. Och, laat ze maar in die waan, het nieuwe gaat er vanzelf vanaf.

Het is ook leuk om te horen hoe het klinkt als je op een paal schiet.

Tot op een middag, een groot gehuil. Erik helemaal van streek, vliegt naar binnen, "Oh, mama, een vogel, ik schoot hem zo dood, hij ligt daar maar, alleen nog te ademen"  Niet dood dus, maar dat duurde niet lang meer. Hij vond het vreselijk! Hij is de grootste dierenvriend van elk dier, groot of klein.  "Ik moest hem alleen maar raken mama, ik wou niet dat hij doodging"

Ja, daar moet je de volgende keer dus iets eerder aan denken. Hij wilde niet op de foto en ook niet op de blog, want hij vond het ZO erg. Het geweer bleef op de mat achter en hij ging maar een poosje met wat anders spelen.

Als moeder vind ik het niet zo erg dat dit gebeurd is, ik hoop dat ze er van geleerd hebben om elk leven te sparen en dat je niet voor de lol vogels doodschiet. Hopelijk was dit voor hen een wijze les.

De andere dag kon hij gelukkig weer een heel klein vogeltje redden dat uit het nest gevallen was, dus dat maakte alles weer een beetje goed.

Personeel

Normaal moet je eerst een advertentie zetten voor er personeel aangenomen wordt, maar hier ging dat de laatste maand een beetje anders. Wij kregen namelijk inwonend personeel.
Oma van Broekhoven en oma Willie uit Holland.

En iedereen die die twee een beetje kent hoeft zich niet af te vragen wat die hier zijn wezen doen.
Natuurlijk genieten van kinderen en klein-en achterkleinkinderen! Wat een blijdschap om hier zo bij elkaar te zijn. 4 geslachten  nog al liefst in onze Canadese tuin. (mannen kunnen niet inzoomen zo te zien)

Maar ze hebben ook niet stilgezeten of geluierd, die benen en handen gaan altijd. Er werd ook veel gekookt en gebakken, want ook de Canadese gerechten moesten worden geproefd. Het leek soms wel een hotel.

En laat de ene nu meer in het huishouden assisteren, daar is de ander dus helemaal verliefd op de baby goats, nou, en ik kon wel wat hulp gebruiken. Het was nog steeds lammertijd, en soms met 3 tegelijk, dan kom je wel gauw aan de 100.

Oma Willie en ik hebben menig uurtje versleten in de jongveestal, maar als je het samen doet, gaat het sneller en wij konden gelijk even kwebbelen. Of als ik er niet was, kwebbelde oma wel tegen de geitjes.

Onderwijl werden in het warmste kamertje van het huis weer heel wat knuffels hersteld. Oren en ogen werden weer aangenaaid en ketelpakken werden weer van nieuwe knieen voorzien.

Het weer was wel behoorlijk koud, maar dat kan je niet van te voren weten en dat mocht de pret niet drukken.

En we hebben niet alleen gewerkt, nee natuurlijk niet. Ze hebben ook heel veel gezien hier in de buurt en wat verder weg, maar dat is voor hun prive en dat wil ik niet allemaal op mijn blog zetten, er is ook nog visite geweest en ze hebben ook nog diverse Flakkeese mensen ontmoet. Het was kortom een heerlijke tijd, maar er kwam ook weer een eind aan. Nu zitten ze weer al hoog en hopelijk droog in Holland en we mogen het alles weer als herinnering meenemen.

Oma's bedankt en altijd weer hartelijk welkom. SEE YOU!

Lente in Harley

Terwijl de storm en de regen en de hagel hier tegen de ramen slaat, hebben we toch echt al een paar heerlijke weken gehad van prachtig lenteweer.

Het leek wel zomer, we dronken koffie buiten en aten onze lunch gezellig buiten op.

Op mijn rondje rond Harley kwam ik soms hele leuke plaatjes tegen om vast te leggen op de camera.

Prachtige narcissen, vast ooit door een Nederlandse emigrant gepoot.

Bij een leegstaande woning zag ik nog meer prachtige bloemetjes waar jammer genoeg verder niemand van zal genieten. Misschien is het wel onkruid, maar het is toch mooi om te zien.

Ook in eigen tuin is er van alles te vinden. Heel leuk om te zien hoe alles langzaam tot bloei komt.

Maar nadat het een paar dagen zo warm is geweest, groeit alles met een sneltreinvaart.

Als er tussendoor eens een koude nacht komt, zijn de narcissen niet zo blij. Maar in de zon heffen ze hun kopjes weer op. Hieronder lijkt het op een geranium, maar ik weet het niet zeker.

Voor we weggingen uit Holland heb ik wat vaste plantjes bij mijn vader gepoot, waaronder ook een gebroken hartje in het wit. Het was jammer dat we niets mee mochten nemen, maar dat is streng verboden. Nu zag ik hier tot mijn verrassing zo'n zelfde soort plantje opkomen in de tuin, al is het dan in rose. Ik ben daar heel blij mee.

Op het land is het graszaad intussen ook gezaaid met een deel alfa/alfa. Nu ligt het te wachten op de wasdom.

Adriaan heeft intussen ook al een begin gemaakt met de groentetuin en ook in de minituin. Intussen staan ook de aardappelen al in het land en de pootuitjes. Verder staat de spinazie net boven de grond en de bieslook komt ook om het hoekje kijken.

Hij heeft nog veel hout uit het bos weggehaald voor de bomen weer gaan groeien en dat wordt nu verwerkt tot brandhout. We hebben nog wel heel veel zin om een houtkachel aan te schaffen voor aanstaande winter.

Ook werd er hard gewerkt om het hondenhok buiten te zetten. Eerst passen en meten en zweten.

Maar zoals zo vaak gezegd wordt: Vele handen maken licht werk. Hulp genoeg.

En nu zit ze als een prinses in haar eigen onderkomen. Lekker in de frisse lucht en van alle gemakken voorzien.

Verder is het nog steeds druk met het lammeren, wat dat betreft is het ook voorjaar op de boerderij.

Vervolg kidding

Het is nu zaterdagavond, bijna half 10 en we zijn net in huis na een laatste melksessie. Het is heel druk en nu raken we toch wel een beetje vermoeid van het constante tempo.
Het is niet anders dan: biest ontdooien, melk maken, flessen warmen, sondevoeding regelen voor de slechte drinkers en niet te vergeten, melkpoeder bestellen, zodat we maar door kunnen gaan.
De alleroudste gaan nu weer in een groter groepshok om plaats te maken voor de kleinere geitjes.
Zij krijgen nu maar 2 keer per dag hun portie melk en eten daarnaast al biks en ze staan soms al lekker aan het hooi te knabbelen.

De daaropvolgende groepen proberen we nu aan de lambar te krijgen en dat lukt aardig. Als ze de speen eenmaal maar te pakken hebben, blijven ze meestal wel drinken.

Soms geeft het wel eens moeilijkheden als er meer geitjes in een hok zitten dan dat er spenen zijn, maar een geit denkt alleen aan zichzelf, dus hieronder kunnen jullie de situatie alsvolgt zelf zien.

Nadat de vorige keer de start erg slecht was met veel dode, gaat het nu wonderlijk goed. En denk maar niet aan af en toe een lammetje, nee het lijkt wel een geboortegolf. Soms 3 of zelfs 4 lammetjes van 1 moeder. Het is best wel eens raar om ze direct weg te halen bij de moeder, maar dat moet nu eenmaal. En ze hoeven geen armoe te lijden, ze hebben drinken en ze hebben het lekker warm. Ik speel gewoon hun kunstmoeder met kunstmelk en kunstlicht.

Omdat Lars en Jarno soms iets te veel in de weg lopen, laten we hun de jongste lammetjes halen uit de andere stal. En bij gebrek aan de kruiwagen, hebben ze hier hun vest en jas gebruikt om ze in te vervoeren, nou ja, het is in ieder geval een warm plekje.

Na een hele drukke week is het wel heel fijn dat Erik en Annemijn weer een keer mee kunnen helpen, anders kom je helemaal nergens meer aan toe. En er zitten soms zulke krengetjes bij die gewoon NIET willen drinken, die krijgen dan een sonde, maar zo hoort het natuurlijk niet. Met veel geduld proberen we ze uit de fles te leren drinken en ik moet eerlijk bekennen dat het geduld soms op is. We zeggen dan tegen elkaar: Oh, geen dorst? Als hij op het station staat moet je instappen, anders gaat de trein verder, dus dan drink je de volgende keer maar.

En dan na heel lang wachten, wordt er dan eindelijk ook nog een gekleurd geitje geboren. Meestal waren het de bokjes en die zijn na een paar dagen alweer vertrokken, dus nu is het weer vechten van wie deze nu is. Voorlopig maar van iedereen.

Hieronder staat Jarno met een gekleurd bokje.

Ik schreef wel dat het heel druk is en dat is ook zo, maar we zijn ook dankbaar dat we deze keer niet al de dode hoeven op te ruimen, want dat was NIET leuk. Het gaat nu echt voorspoedig en daar zijn we ook blij om. Het is ook allemaal nieuw en het is ook veel werk om bijvoorbeeld 47 lammetjes te laten drinken om de beurt, maar als ze eenmaal aan de lambar drinken, scheelt het heel veel tijd. We hopen maar dat we de krachten krijgen om het te volbrengen en we vinden het heel fijn dat de kinderen in de avonduren en in het weekend goed meehelpen.

Kidding

Nee, geen grapje, het woord kidding betekent: het krijgen van geitelammeren. En daar zitten we midden in. Na een hele slechte start met veel dode, te vroeggeboren geitjes is het nu eindelijk zover dat we levende geitjes mogen verzorgen.

De veearts heeft intussen wat dode geitjes laten onderzoeken en er heerst waarschijnlijk iets onder de moeders, maar er is nog niet met zekerheid te zeggen wat het is. Wij zijn al heel dankbaar dat het nu beter gaat. Ik moet eerlijk zeggen dat het begin erg moedbenemend was, want daar doe je het allemaal niet voor.

Het is zo heerlijk om ze te zien liggen onder de warme lamp. Die lamp is nog over van toen we in Holland kuikentjes hadden, maar overal inzetbaar, dat zien jullie wel. Adriaan heeft er alleen even een Canadese stekker aan moeten zetten.

Gelukkig werden de meeste lammetjes in de maartvakantie geboren en konden de kinderen helpen met het geven van de flessen. De eerste 2 dagen krijgen ze koeienbiest, daar hebben we heel wat liters van in de diepvries zitten. Het is heel belangrijk dat ze rond een liter van die biest binnenkrijgen en daarna gaan ze over op de poedermelk.

In het begin ben je zowat de hele dag bezig om ze te leren drinken en als de laatste gedronken heeft, is het bijna al weer tijd om met de eerste te beginnen. De bokjes drinken ongeveer 1 dag bij hun eigen moeder, want die gaan toch weg. We kunnen ons zodoende goed concentreren op de geitjes, want die moeten later  weer de nieuwe melkleveranciers worden. En de start die ze maken is heel belangrijk.

Erik vond het ook heel leuk om te helpen en hij is erg secuur met het maken van de flessen. Soms kon ik in een hokje blijven zitten en dan maakte hij de flessen keurig op de centiliters en ook heerlijk op temperatuur.

Annemijn was ook de hele dag in touw, maar zij is toch vaker in de melkstal te vinden, nou, ja, als er overal een helpende hand is, dan is het goed.
Als ze wat groter worden kunnen ze met meerdere lammetjes in een hok en dan gaan ze leren om uit een lambar te drinken. Dat is een emmer met meerdere spenen aan de onderkant. Lars is daar heel goed in, hij blijft het proberen om ze aan de bar te krijgen en het lukt hem meestal nog ook. Ze weten intussen wat het is om aan een speen te zuigen en als er maar melk uitkomt dan blijven ze wel zuigen. Toch moet je heel goed opletten dat ze allemaal dan wel genoeg drinken. Een geit, en zeker een jonge geit is heel teer, ze zijn zo ziek en ik hoor van alle geitenhouders hier dat een zieke geit, een dode geit is en dat is helaas al een paar keer uitgekomen.

Soms worden er geitjes geboren in de andere stal en als ze dan een paar dagen oud zijn en het weer is redelijk worden ze vervoerd met de kruiwagen naar het lammerhok. Dat is een klusje voor Erik en Jarno blijft erbij zodat ze er niet uit kunnen springen.

Op dit moment gaat het dus gelukkig goed. Bijna alle eenjarigen hebben nu gelamd. Over een kleine week kunnen ook de melkgeiten gaan jongen en dan zal het weer een drukke boel worden, maar dat geeft niet. Vermoedelijk zullen er dan ook wel wat meer drie-of vierlingen bij zijn, sommige zijn zo dik. We hopen jullie daar later nog wel meer van te laten zien.