Bonen,bonen,bonen

Ook al is het hier nog hoogzomer, toch moeten we al weer denken aan de voorraad voor de winter. We hebben bij de Mennonieten een wasmand met bonen gehaald. Meestal worden er manden besteld en die vullen ze s'morgens vroeg met boontjes, maar gelukkig hadden ze er voor ons nog genoeg over.

Erik en ik hebben alle puntjes erafgehaald en ze doormidden gebroken.

Er wordt niet voor niets gezegd, vele handen maken licht werk.

Annemijn heeft ze keurig afgewogen.

Ze worden per portie gewassen.

En dan liggen ze klaar om in de vriezer te doen.

Zo hebben we heel wat rondjes naar de vriezer kunnen maken en de andere dag hebben we het nog eens gedaan met gele boontjes, die zijn iets zachter van smaak. Het is erg leuk om zo bezig te zijn en straks zijn we blij als we het zo kunnen pakken.

Mais eten

Hier is het in deze tijd heel gewoon om mais te eten. Nee, geen voer voor de koeien, maar suikermais(sweetcorn). Je koopt ze vaak per 12 en ze kosten hier niet zo veel als in Holland. Veel mensen telen ze zelf en als ze er te veel hebben, verkopen ze ze aan de weg. Wij hebben ze bij de Mennonieten gekocht.

Eerst pel je al het omhulsel eraf, dat is al een ander gezicht he?

Je legt ze in een pan met veel water en als het water kookt, laat je ze langzaamaan gaar koken.

Intussen zet je alvast de boter en het zout gereed, want de boter smeer je er lekker overheen en je kan er een beetje zout op doen, maar dat hoeft niet perse, want de boter is in Canada behoorlijk zout van zichzelf.

Nou, smullen maar! Het begin was een beetje vreemd vond Jarno, maar daarna ging het wel.

Het heeft ons goed gesmaakt, want alles ging op. De afgekloven kolven zijn het bewijs. We zullen dit vast vaker gaan doen.

De Mennonieten

Ik heb het al eens over de Mennonieten gehad, maar ik wil er nu wat uitvoeriger over schrijven. Het is een groep mensen die in een gemeenschap bij elkaar leeft. Bij ons in de buurt wonen er veel en in Pennsylvenia, dat is in Amerika. Ze leven heel eenvoudig en hebben geen stroomvoorziening. Ze werken veel op het land en leven daar ook van. Ook verkopen sommigen hun produkten aan de weg. Het is er altijd druk met kopers. Vers van het land en onbespoten. s'Morgens geplukt of gerooid en direct op de kraam. Ook verkopen ze eieren. Ze werken op het land met paarden en hun vervoersmiddel is dan ook paard en wagen.

Niet alle foto's zijn heel duidelijk, want hier in de buurt houden ze niet zo van publiciteit. Op de markten kun je ze openlijker fotograferen en dan geven ze er ook niet zoveel om, maar aangezien wij er midden tussen wonen, hou ik me een beetje in.
Het hele gezin werkt mee in de groentetuin en er hangen grote wassen te wapperen van wit of blauw en groen. Ze dragen allemaal dezelfde kleur broek en de vrouwen dragen schorten en hoofddoekjes. De kinderen lopen allemaal op blote voeten in de modder, maar ook in de gravel. Als ze buitenshuis komen om naar de markt te gaan, dan dragen ze allemaal Nike schoenen. Dat is een grappig gezicht.
Hier hebben ze pas haver gemaaid met de zelfbinder. De aren worden opgeladen en op het erf gedorsen. Het stro wordt op schoven gezet om te drogen en later met de hand opgeladen.

Pas geleden zijn we naar Kitchener Market geweest, dat is in St. Jacobs. Het heet eigenlijk St. Jacobs Farmers Market. Daar verkopen de Mennonieten hun eigen produkten, zoals cervelaatworsten, fruit en groenten en heerlijke honing.
Ook wordt er veel vee verkocht. Via een loopbrug kan je dat allemaal bekijken voor je gaat bieden.

Een voor een worden de dieren geveild in 4 aparte veilingruimtes. Het gaat heel snel en alles wordt verkocht. Er is een aparte ruimte voor kalfjes, schapen, geiten en varkens. Er is ook een speciale ruimte voor melkvee en de andere 2 afdelingen is allemaal voor de slacht.

Het vee wordt niet alleen aan Mennonieten verkocht, maar ook aan veehandelaren en particulieren. Meestal is wel de hele familie aanwezig.

Op de markt is van alles te zien en te doen. Er zit een indiaan die prachtig kan panfluiten en hij doet heel de dag zijn best om cd's te verkopen.

Ook wordt er popcorn verkocht in grote zakken.

De eigengemaakte worst gaat grif over de toonbank, ja, als je het eenmaal geproefd hebt is het heerlijk. Alhoewel de droge worst van slager Zuidland stijgt overal bovenuit, dat missen we hier wel hoor.

Het is in de vakantietijd extra druk, want als je gasten krijgt, is het heel leuk om hier naartoe te gaan en dat wordt dus ook veel gedaan.

Wij vonden het in ieder geval de moeite waard om het aan u te laten zien en ik hoop dat jullie een beetje een indruk ervan hebben gekregen.

Aankomst van de container

7 weken nadat alles in Holland is ingepakt en opgehaald, komt dan na behoorlijk wat vertraging onze container aan in Otterville. Adriaan is al in Toronto geweest met onze adviseur om hem in te klaren.

Hij is in Rotterdam vertrokken en aangekomen in Montreal, daar is hij op de trein
gezet naar Toronto en met een truck is hij bij ons gebracht. De truckchauffeur is niet echt bekend hier en van TomTom heeft hij geen hulp, dus het wordt IETSJE later dan afgesproken. De kinderen houden de wacht bij de weg en melden ons elke truck die er op lijkt.

Omdat het niet meevalt om hem er af te tillen, hebben we een kraan gehuurd. Het hele zaakje weegt zo'n 10 ton (inclusief container)

De buren zijn ook van de partij en als de container eenmaal op de grond staat, klappen we spontaan.

Adriaan verbreekt het zegel wat er na de controle opgedaan is in Montreal. Daar is de container ook al open geweest, omdat er een landbouwmachine in stond. Alles was brandschoon, zelfs de leidingen heeft Mirella nog voor ons afgepoetst op de dag van inladen. Goed werk nichtje! De opening volgt door Adriaan en Erik.

Als eerste moet de voerbak eruit en daar helpt de buurman gelukkig mee.

Oh, wat zijn de kinderen blij met hun fietsen en de skelter. De zitjes vinden we pas na een paar dagen, maar dat kan hun niets schelen. Het is gewoon feest. Onze normale spullen zijn ineens zo bijzonder.
De speciale aandenkens krijgen een mooie plek in ons huisje en de familiefoto komt aan de muur te hangen. Ook wordt mijn knutselkast binnengereden en uit zijn kartonnen jasje gepeld.

Niagara Falls

Eenmaal in Canada, dan MOET je de Niagara Watervallen een keer zien, dus ook onze kinderen zijn meegenomen om het wonderlijke spektakel van de grote watervallen te zien en te beleven. We zijn niet alleen. Uit alle landen zijn er mensen en we horen veel vreemde talen spreken. Na het parkeren is er een hele route die je kan lopen met allerlei info centra en prachtig aangelegde bloembakken. Hieronder zien jullie de naam uit stenen gehakt.

Dicht in de buurt van de watervallen wordt je lekker nat.

De vallen hebben de vorm van een horseshoe (paardehoef)

Het water wordt aangevoerd via een groot oppervlak dat allemaal smeltwater bevat. Je kan daar niet komen. Er is honderden jaren geleden een schip vastgelopen en dat ligt er nog steeds.

Sommigen trekken een plastic overjas aan en wagen zich op het schip dat tot heel dicht bij de val vaart. De Maid of the Mist heet dat schip. Je kan ook helemaal onderin komen, a.h.w. langs de Falls, maar dan moet je ook waterbestendig zijn. In de winter is dat ook schitterend, want zelfs deze heftige vallen kunnen bevriezen. Het is dan in de avond ook verlicht met allerlei kleuren, maar wie weet, misschien zien we dat later nog eens.

Aan de andere kant van de kloof ligt Amerika, daar kijken ook veel mensen naar de Falls, maar zonder goed visum kom je niet over de brug die de twee landen van elkaar scheidt. Zij varen ook met een eigen boot er naar toe.

Je kan als je durft ook nog in de toren in een klein geel schuitje naar boven, je hebt dan een prachtig uitzicht over de Falls en over de stad. Het is erg hoog. We hebben dit nu niet gedaan, maar in 1998 zijn Adriaan en ik er wel op geweest met de Fam. Zeldenrust.

Ik denk dat jullie nu wel een indruk hebben van dit mooie natuurgebeuren. Het zou mooi zijn als er geluid bij was, dan is het nog echter, maar ik denk dat dat niet kan. Ik heb het geprobeerd, maar ik heb het ook nog nooit op een andere blog gezien. Groeten uit een zonnig Canada.